Η (ν)τροπή των πραγμάτων - Κάνε με Αριστερό *

Ο Νίκος, ετών 78, συνταξιούχος του ΟΤΕ του Τόμπρα, κατόρθωσε να κρυφτεί από τους πρασινοφρουρούς, όταν έπρεπε, αφού υπηρέτησε ευδοκίμως στα ΕΑΤ – ΕΣΑ τη χρυσή εποχή. Σήμερα χαζεύει, αφού καβάτζωσε εφάπαξ παχυλό και κομπόδεμα από τη σχωρεμένη τη γυναίκα του, κόρη ΧΙτη, στις καλές εποχές.

Ο Γιώργος, δυο χρόνια μικρότερος, επίσης συνταξιούχος, της Τράπεζας Κρήτης, παλιός δηλωμένος «αναρχικός τραπεζίτης» - του άρεσε πολύ το βιβλίο του Φερνάντο Πεσόα και κράτησε τον τίτλο για τον εαυτό του.

Ο Γιώργος είχε φάει κάτι ψιλές σε ένα Τμήμα, σε κάτι προληπτικές προσαγωγές, μια φορά κι έναν καιρό. Όταν ξαναείδε το Νίκο στο γκισέ του ΟΤΕ, δέκα χρόνια μετά, τον αναγνώρισε άμεσα, αλλά δεν τον κάρφωσε για χουντικό, κι έτσι γεννήθηκε η φιλία τους. Κουμπάριασαν κιόλας. 
Σήμερα κάνουν τη συνηθισμένη τους βολτίτσα στα παλιά λημέρια. Είχαν καιρό να σταθούν εκεί. Η κουβέντα έχει φουντώσει, οι παλιόφιλοι τα λένε. 
Τους κάνει χάζι  μια γαλαρία από φρικιά, κάτι ξεπεσμένα οροθετικά τραβέλια, δυο αλβανοί εργολάβοι με το συνεργείο τους των πακιστανών, ένας εν ενεργεία ασφαλίτης που το παίζει ανήξερος, ο περιπτεράς,  κι εμείς οι δυο οι φίλοι. 

   
Άκου να δεις τι μαθαίνει ο άνθρωπος….

Πηγαδάκι Πλατείας Ομονοίας

δωδεκάμιση το μεσημέρι, Μάρτης 2013)

           

(Νίκος – συνεχίζει από κει που άρχισε): Τι λε’, ρε, είσαι σοβαρός; Ο Αντώνης δοσίλογος, ρε καραγκιόζη; Πας καλά; Δε λε’, ρε, που ξεβρώμισε ο τόπος και μπορούμε να καθόμαστε εδώ που καθόμασταν και το ’68;

(Γιώργος – ομορφαίνει τη συζήτηση με κοσμητικά) Ναι, ρε ηλίθιε ξεκούτη, αλλά καθόμαστε επειδή ο κόσμος που θα καθόταν εδώ βρίσκεται στο σπίτι του, πεινασμένος, μέσα στο κρύο! Πού να ξεμυτίσει κανείς;;

(Ν) Και τι ανάγκη έχει να ξεμυτίσει δηλαδής; Σπίτι δεν έχει; Να κάτσει με τη γυναικούλα του και τα παιδάκια του, δίπλα στο τζάκι, να μη γυρνάει με τις ξετσίπωτες τις αλλοδαπές που κλείνουν τα σπίτια του κοσμάκη!

(Γ) Α, αυτό, ναι! Στο τζάκι – μάλλον τη φουφού εννοείς, γιατί τζάκια η Αθήνα δεν έχει από το ’80. Εκτός κι αν εννοείς τις βίλες της Εκάλης.  

(Ν) Ναι, καλά, εσύ αλλού το πας πάλι! Τι να σου πω, μια ζωή αντιδραστικός ήσουνα! Πετρέλαια έχουμε, χρυσάφι έχουμε, αέριο έχουμε, όλα τα έχουμε! Αλλά εσύ, με τις βλακείες για τα εργασιακά δικαιώματα που μου τσαμπουνάς, πάμε στην κατάντια και τη μιζέρια των αριστερών και των κουκουέδων. Εδώ ο κοσμάκης δεν έχει να φάει από τις κλεψιές του Παπαντρέου. Τι να έκανε κι ο μαύρος ο Αντώνης; Φτηνή δουλειά, αλλά δουλειά. Τι, να μας τα παίρνανε οι Αλβανοί και τα πακιστάνια και οι αραπάδες; Έτσι ήσασταν πάντα εσείς οι αριστεροί, τεμπελίκι, αραξό και ιδέες και φούμαρα. Δουλειά, κύριε, δως μου δουλειά! Έχεις δουλειά; Όχι, γιατί τη δουλειά τη δίνει το αφεντικό! Και το αφεντικό δεν είναι μαλάκας, να σε πληρώνει χιλιάρικα, να κάθεσαι! Το αφεντικό θέλει απόδοση, έχει απαιτήσεις. Κι εσύ θέλεις ο Αντώνης να σώσει τον κόσμο σε πέντε μήνες. Δεν είσαι καλά! Ρε, αν ήμουν εγώ ο Αντώνης, τα ίδια κι απαράλλαχτα θα τα έκανα τα πράγματα!

(Γ) Αυτό φοβάμαι, βρε γεροδιάολε! Ότι ακόμη υπάρχουν πολλοί σαν κι εσένα!!

(Ν) Τι εννοείς «φοβάσαι»; Γιατί, είμαστε λίγοι; Είναι λίγοι σαν κι εμένα; Το 73% είμαστε. Μέτρα τα κουκιά! Πόσα πήρε ο ΣΥΡΙΖΑ σου; 27%. Πόσα μένουν; 73. Σκάσε λοιπόν, που θα μου πεις κι ότι φοβάσαι. Οι πολλοί, κύριε, κάνουν τη Δημοκρατία, οι πολλοί. Όχι μια χούφτα τάχαμ’ αριστεροί – της πλάκας δηλαδή, ίδιοι με το Φωτάκο. Αφού μέχρι χτες τρωγοπίνανε μαζί. Σήμερα νομίζεις ότι τα χαλάσανε;  Φούμαρα, αν θες να ξες. Φούμαρα αρωματισμένα. Τάχαμ’ έγινε πιο αριστερός από το Φωτάκο ο τύπος, που κάθε φορά που πάτε να ανέβετε λιγάκι, αμέσως κάνει δήλωση: «δεν είμαστε έτοιμοι, δεν είμαστε έτοιμοι!!». Ή ο Αλέξης, ο μεγάλος ηγέτης: «Πάω διακοπές, όταν γυρίσω, να έχετε στρώσει το αγωνιστικό τραπέζι». Άσε μας, ρε Γιωργάκη τώρα! Και μην κοιτάς που σας έτυχε καλός και πράος άνθρωπος, αυτός ο Δένδιας. Άμα ήταν κανάς σκληρός, θα σου έλεγα εγώ, που πετάγεστε σαν τις πορδές, χωρίς φυσική ηγεσία να σας στηρίξει έμπρακτα. Ρε, θα είχατε φάει το ξύλο της αρκούδας και θα λέγατε κι ευχαριστώ που δε φάγατε κι άλλες.

(Γ) Τι εννοείς, ρε γεροξούρα, πράος; Για ποιον μιλάς; Για τον σκούπα, όπου τον παίρνει, στα φτωχαδάκια και τις γριές; Ρε αυτόν θα μπορούσες να τον έχεις διοικητή, άντε να μην πω πού. Έχε χάρη που δεν έχω πια τα νιάτα που χρειάζονται κι εγώ, αλλιώς το μυαλό το έχω, να τον έκανα να χεστεί πάνω του. Αλλά τα σημερινά κωλόπαιδα, όλο ίντερνετ και καναπέ μου είναι. Ούτε μυαλό να κάνουν την ανατροπή. Γιατί ο τόπος χρειάζεται ανατροπή, παλιόγερε, κατάλαβες; Ανατροπή και ρήξη με το κατεστημένο, με τους κλέφτες και τους δοσίλογους. Και ψέματα είπες προηγουμένως ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι μόνο 27%. Άμα είχαν ψηφίσει και όσοι κάτσανε σπίτια τους, 45% θα είχαμε τώρα, κατάλαβες;

(Ν) Κοίτα τον που ξεσπάθωσε, ο αριστερός μέσα του!! Φάε έναν αναρχικό τραπεζίτη, που θέλει τα «κωλόπαιδα» να του βγάλουν το φίδι από την τρύπα, κι αυτός να κάαααθεται!! Ναι, ρε, ιδεολογικέ καθοδηγητή, δώσε εσύ τις εντολές από τον καναπέ σου και τα κωλόπαιδα θα τρέξουν για τη ρήξη. Ξέρεις κάτι; Σε λυπάμαι. Νομίζεις ότι με το τάχαμ’ αριστερό προφιλάκι, θα κάνεις τα παιδιά της νέας γενιάς να σε πιστέψουν. Είσαι γελασμένος, ρεεε! Τα παιδιά θέλουν παράδειγμα. Να δουν μπροστάρη, για να ακολουθήσουν! Και, για δείξε μου έναν αριστερό να τους δίνει δουλειά! Για δείξε μου έναν αριστερό να εκμεταλλεύεται το αστικό σύστημα! Ο κομμουνισμός πέθανε 23 χρόνια πριν. Για δείξε μου ένα ΣΥΡΙΖΑίο να ασχολείται πραγματικά με αυτό που θέλουν. Κάτι τελειωμένοι του 3%, είδαν φως και μπήκε ο κόσμος για τη ρήξη και είδε κάτι ραμολιμέντα που προσπαθούν να αποδείξουν ότι μόνο με έναν Αλέξη έγιναν, όχι οι αποτυχημένοι του 3% μιας εικοσαετίας, αλλά οι σούπερ ειδήμονες της λύσης που αναζητά ο τόπος. Λοιπόν, σου έχω νέα! Ο κόσμος δε σας ψήφισε για να το παίζετε κοινοβουλευτική αντιπολίτευση νομιμοφροσύνης, σας έδωσε αυτά τα ποσοστά, για να του φέρετε λύση. Κι εσείς παίζετε με τις περιστρεφόμενες καρέκλες της Βουλής, στηλιτεύοντας τον ετσιθελισμό της κυβερνήσεως και ακολουθώντας από πίσω. Ξέρεις στ’ αλήθεια τι θα περίμενα από σας; Να νιώσετε κάτι, ρε. Και να πείτε κάτι, ρε!

(Γ) Και τι να πούμε, ρε Νίκο, τι;;;

(Ν) Να πείτε:

«Ντροπή μας να έχουμε μείνει στα λόγια περί αντίστασης και ανατροπής συμπληρώνοντας τη λίστα της ασυνέπειας λόγων και έργων που γράφεται επί χρόνια.

Ντροπή μας να σιωπούμε μπροστά στην απραξία, αντί να κραυγάζουμε ταράζοντας τη σιωπή.

Ντροπή μας να κατηγορούμε τους άλλους για αδράνεια, περιμένοντας έτσι να τους ενεργοποιήσουμε για να δράσουν για λογαριασμό μας.

Ντροπή μας να μένουμε άπραγοι μπροστά σε φαινόμενα διαφθοράς, ενώ ευαγγελιζόμαστε την κάθαρση.

Ντροπή μας να παρεισφρύουν τα ΠΑΣΟΚια του Γκαπ και του Σημίτη και του Μπένη και της Λούκας και να τους αφήνουμε να αλωνίζουν για πέντε ψωροκουκιά.

Ντροπή μας να δεχόμαστε τα ευεργετήματα της νέας μας θέσης, ενώ πριν τα καταδικάζαμε.

Ντροπή μας που, κάθε μέρα που περνά, γινόμαστε όλο και περισσότερο αυτό που πριν λέγαμε ότι δεν είμαστε.

Ντροπή μας να φιλάμε τις ποδιές που πριν κατουρούσαμε.

Ντροπή μας να συμβιβαζόμαστε με τα ασυμβίβαστα.

Ντροπή μας που φοβόμαστε αυτούς που θα έπρεπε να μας φοβούνται.

Ντροπή μας που μιλάμε για την ελπίδα, αντί να  ε ί μ α σ τ ε   η ελπίδα.

Ντροπή μας να δεχόμαστε o Ολύμπιος Θεός της Φιλοξενίας να χαρακτηρίζει αστυνομικές επιχειρήσεις κάθαρσης.

Ντροπή μας η Ολύμπια Θέα της Σοφίας να συμμετέχει στη διάλυση της ανώτατης παιδείας.

Ντροπή μας να αφήνουμε τον παππού και την γιαγιά μας να αργοπεθαίνουν μειώνοντας σταδιακά τα φάρμακά τους.

Ντροπή μας να βλέπουμε την αγωνία για το μέλλον στα μάτια των μικρών μας παιδιών και να τα ξεγελάμε με τη σοκολάτα της μικρής συσκευασίας.

Ντροπή μας να βλέπουμε τους γονείς μας να περιμένουν τη σειρά τους στην ουρά της εξαθλίωσης και να τους λέμε να μην ανησυχούν, γιατί βρίσκονται προς το τέλος.

Ντροπή μας να βλέπουμε το γείτονά μας στην ουρά των συσσιτίων και να νιώθουμε τυχεροί που το φαΐ μας δεν έχει τελειώσει ακόμη.

Ντροπή μας να αφήνουμε τα παιδιά μας, τους μαθητές μας, τους φοιτητές μας τους νέους μας μόνους απέναντι στο θεριό, να βγάλουν για μια ακόμη φορά το φίδι από την τρύπα.

Ντροπή μας που προσδοκούμε τον ερχομό της άνοιξης για να περάσει ο χειμώνας και δεν φέρνουμε την άνοιξη μέσα στο χειμώνα.

Ντροπή μας που ξεχνάμε.

Ντροπή μας που συγχωρούμε.

Ντροπή μας που σιωπούμε.

Ντροπή μας. Αυτό να πείτε, ρε.

Και να πείτε: Δεν ξεχνώ. Δεν συγχωρώ. Δεν σιωπώ.

Δεν θέλει πολύ η ντροπή των πραγμάτων να μετασχηματιστεί σε τροπή των πραγμάτων.

Θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία, ρε! Κι εγώ, που έκανα λάθος τόσα χρόνια πριν, ένα φίλο κέρδισα  - και είσαι εσύ αυτός ο φίλος. Κι ένα παιδί έχω βαφτίσει  - κι αυτό είναι το δικό σου παιδί, εσένα που σε έδειρα κάποτε. Κι εσύ δε με κάρφωσες, επειδή ήξερες ότι το έκανα από ανάγκη. Διώξε μου την ανάγκη, ρε φίλε κι αδερφέ και κουμπάρε και συμπατριώτη. Δώσε μου αυτό που θέλω. Αποτίναξέ μου το ζυγό. Κάνε με να νιώσω ότι, για μια φορά στη ζωή μου, δε θα έχω ανάγκη τους εργοδότες, τους πλούσιους και τη φτηνή δουλειά τους. Κάνε με αριστερό, ρε!

Κάνε με αριστερό όμως, όχι κακό δεξιό. Γιατί τέτοιος ξέρω να είμαι καλύτερα από σένα. Και για δεξιό δε σε έχω ανάγκη.

Μου φαίνεται ότι εγώ είμαι o ΣΥΡΙΖΑ….»

Κι ο Νίκος βούρκωσε. Γιατί στα νιάτα του έκανε ένα λάθος, αλλά σήμερα δεν ήθελε πια ούτε Χρυσές Αυγές, ούτε Δένδιες, ούτε Σκουριές, ούτε Μπόμπολες, ούτε τίποτε. Μόνο λύση. Και τη λύση έπρεπε να τη δώσει ο παλιός του φίλος. Με την αριστερά. Όχι με την κακιά γκρίζα δοσιλογική Δεξία που καμία σχέση δεν είχε με την Ελλάδα του.

Και τα φρικιά κοίταξαν με δέος το γέρο. Κι ο ασφαλίτης πήγε να πει στη γυναίκα του ότι θα παραιτηθεί από το Σώμα, να ετοιμάσει βαλίτσες για το χωριό, για τα χτήματα. Οι άλλοι δε μίλησαν, μόνο άρχισαν να σκέπτονται ότι αυτή τη φορά θα ψηφίσουν. Μόνο να ’ρθει αυτή η φορά. Σύντομα.

*των Κωνσταντίνου Νάκκα & Θάνου Αθανασιάδη

Διαβάστε Περισσότερα »

Διαχείριση*

Αντί εισαγωγής.

Σκέψεις σκόρπιες κι ανάκατες περνούν από το νου μου. Δύσκολο να τις ταξινομήσω σε γραπτό. Τούτο με κάνει να εκτιμώ περισσότερο τη συγγραφική εργασία. Μόλις προχθές διάβασα στην εισαγωγή ενός απαλλοτριωμένου βιβλίου ότι η Έλλις Πήτερς, αγαπημένη μου παλιά, ουδέποτε παντρεύτηκε, διότι θεωρούσε τη συγγραφή λειτούργημα αποκλειστικής ενασχόλησης. Σπουδαία σκέψη, ειλικρινά έτσι το βλέπω. Αλλά λογίζω και τον ειδικό τούτο αναχωρητισμό ως αντικοινωνική στάση. Παρ’ όλα ταύτα, ό,τι δεν έκανες, μην το κρίνεις, λέει κάποιος. Ακόμη και τώρα δεν ξέρω.

Αντί παρενθέτου.

Διαβάζω και πάλι. Πέρασα μεγάλο χάλι, είχα κολλήσει στην είδηση, το φευγαλέο, στο προσωρινό, στο καίριο και δεν άφηνα τον εαυτό μου να κάνει διανοητική αγρανάπαυση. Τόσο κουτόχορτο μέσα, έπρεπε να το καταλάβω ότι ήταν υποχρεωτικό.

Αντί ανάλυσης.

Μια σκέψη με ταλανίζει ιδιαίτερα τελευταία, πάντως: τι στην ευχή θα πρέπει να συμβεί, για να ξεκουμπιστεί αυτός ο συρφετός από προσώπου ελληνικής γης. Πώς θα πεισθεί, πώς θα μεταπεισθεί, πώς εν ανάγκη θα συρθεί αυτός ο νανόκοσμος των δεξιών ψηφοφόρων στην κατανόηση του αυτονόητου: δεν είναι δυνατόν να συμβαίνουν αυτά που συμβαίνουν και να συνεχίζεται η στήριξη από τη βάση προς την κεφαλή. ΠΑ.ΣΟ.Κ.οι σε κατάσταση διεστραμμένης  βουβής μανιοκατάθλιψης, διανοητικά ανάπηροι ΔΗ.ΜΑΡ.ίτες με σύνδρομα εξουσιαστικής μισαλλοδοξίας και εκδικητικής χαφιεδοσύνης, εξαφανισμένοι Κ.Κ.Ε.δες με το όχι στα χείλη κάθε μέρα, πλην της 28ης Οκτωβρίου, πολεμιστές του '40 χρυσαυγίτες, χάος. Κι όλοι αυτοί οι δεξιοί να στηρίζουν την κυβέρνηση του Βισύ, τον αποστάτη του αποστάτη, τον από εικοσαετίας διεγνωσμένο ανίκανο, τον εκδιωχθέντα από τους ομοϊδεάτες του λόγω βλακείας, κακίας και εξυπηρέτησης ξένων συμφερόντων. Πραγματικό χάος, με συνέπειες πείνα, φτώχεια, εξαθλίωση, διασυρμό, χαρά των ανθελλήνων.  Κι όλα αυτά εξαιτίας ενός ηλίθιου συνδρόμου "αντί". Αντίκομμουνιστές κατά μη κομμουνιστών, ο απόλυτος παραλογισμός.

Αντί  πρότασης.

Η διαχείριση του δεξιού δίνει το στίγμα σχετικά με το αν πρόκειται να αναλάβεις τη διακυβέρνηση της χώρας. Ο δεξιός δε σε βλέπει, δηλαδή δε βλέπει άνθρωπο, βλέπει πιόνι. Ο δεξιός εξ ορισμού προσβλέπει στην υποδούλωση σου, πεθαίνει στα γέλια, όταν του μιλάς για αξίες, ιδανικά και ανθρωπισμό. Κάνει τη δουλειά του; Έχει καλώς. Δεν την κάνει; Πρόβλημα, κι εσύ θα το πληρώσεις. Του δημιουργείς πρόσκομμα; Θα μανιάσει και θα σου πετάξει ό,τι έχει στη διάθεσή του στο κεφάλι. Ο δεξιός δε μασάει. Εχει ΜΑΤ, ΕΚΑΜ, μαντρόσκυλα τυφλά μάλλον, παρά πιστά (η πίστη προϋποθέτει αυτοέλεγχο). Οταν του αντιπαρατίθεσαι στους δρόμους, θα φας ξύλο, είναι δεδομένο. Οταν του αντιπαραθέτεις θεωρητική σκέψη, αδιαφορεί και, είπαμε, πεθαίνει στα γέλια. Κι αν τώρα έχεις ήδη πει "Μα τι λέει ο μαλάκας, αυτά είναι τα μόνα μου όπλα", τότε είσαι σε καλό δρόμο, αφού έχεις διαβάσει ως εδώ. Πάει να πει ότι θέλεις λύση.

Τη λύση δεν τη δίνω εγώ, έχει ήδη δοθεί. Είναι σαν τη μπάλα, όλοι ξέρουν ότι με καμινάδες χάνεις, αλλά, όταν τρως τρία.... παίζεις με καμινάδες. Κακό - και λάθος, σίγουρη ήττα. Λοιπόν, πού μείναμε; Α, ναι, στη λύση. Η πρώτη λέξη της παραγράφου αυτής είναι. Η διαχείριση είναι. Διαχειρίζομαι το δεξιό, σαν πιόνι, επειδή πιόνι είναι, άνθρωπος πάντως δεν είναι. Ξέρω ότι ο δεξιός ενεργεί κρυφά και με τη χρήση χαφιέδων, διασπείρω γελοίες, ψευδείς πληροφορίες, σχετικά με το τι θα κάνω. Με εκθέτει και ... αυτόεκτίθεται. Κλείνω την τηλεόραση. Καταστρέφω,  με αυτόν τον απλό τρόπο, κάθε δίκτυο λαμογιάς, βούρκου, χαφιεδισμού, κατινισμού. Ποιος θα πιστέψει ξανά το σιγουράκι του αφερέγγυου δεξιού μαλάκα που δεν ξέρει τι λέει; Αχρηστεύω το αστυνομικό μέσο καταστολής, απαιτώντας όλα όσα απαιτεί κάθε δεξιό ανθρωπάκι. Τους βάζω να τρέχουν, απειλώντας με Γυάρους, ξερονήσια, Γκατζολία, απόταξη, όταν πρέπει. Είπαμε, δεν είναι και τα πρώτα τζιμάνια, στην εξουσία σκύβουν το κεφάλι.

Αντί θέσης.

Δεξιός στη Γερμανία είναι ο οπαδός της Μέρκελ, φίλος του δεξιού ο τοκογλύφος. Παντού.

Δεξιός εδώ ειναι ο ανθέλληνας φασίστας που υπακούς. Πεινάς, έχεις γινει τρίτος κόσμος, το μαγαζί σου έκλεισε, πας μετανάστης στη Γερμανία. Δε θέλεις να σε λένε μαλάκα δεξιό, πίστεψέ με. Χειρότερα, δε θέλεις να σε λένε κορόιδο δεξιό, κουτοδεξιό.

Άλλαξε, σε παρακαλώ, στάση, οπτική κι αντιμετώπιση. Πριν να είναι αργά για όλους μας.

Αντί επιλόγου.

Επίλογο δεν έχει.

* του Θάνου Αθανασιάδη

Διαβάστε Περισσότερα »

Ξυπόλητος στο σπίτι.

Έτσι από περιέργεια ρωτώ, και ίσως όχι τόσο από περιέργεια, αλλά από ειλικρινή διάθεση να μάθω.

Τι θα γινόταν αν, ενόψει μιας άλλου τύπου γενικής απεργίας, αντί να κατέβουμε στους δρόμους, καθόμασταν όλοι σπίτια μας;

Κλείναμε την τηλεόραση. Διαβάζαμε ένα βιβλίο. Δεν πηγαίναμε στη δουλειά. Δεν πηγαίνανε πουθενά. Δεν ξοδευόταν ούτε ένα λίτρο βενζίνης.  Δεν απασχολείτο καμία υπηρεσία.

Τι θα γινόταν δηλαδή, αν στερούσαμε από όλα τα αφεντικά μας όλη τη δύναμη της εργατικής τάξης;

Τι θα γινόταν αν, αντί να έρθουμε σε κόντρα με την κυβέρνηση, αδιαφορούσαμε για την κυβέρνηση;

Τι θα γινόταν αν, αντί να καθόμαστε να κοιτάμε τον καθένα στα κανάλια, δεν ακούγαμε κανέναν, αν κάναμε απεργία με την τηλεόραση κλειστή, χωρίς πληροφόρηση από τα ΜΜΕ, χωρίς διαδίκτυο και ανακοινώσεις και απόψεις; Για τρεις μέρες, λέω, όχι για πολύ. Και μετά, ας πηγαίναμε να δούμε τα έβγαλε αυτή η ιστορία της αντι-απεργίας.

Νομίζω ότι δεν θα υπήρχε κανένας τρόπος να μας ελέγξει ο οποιοσδήποτε.

Το διαδίκτυο δεν είναι δυνατόν να εξαιρεθεί. Τι διαφορετικό θα συμβεί δηλαδή, αν παραμένουμε αγωνιστικά κλινήρεις και ασχολούμαστε με το να εξηγούμε τα δίκια μας σε όλους τόσους που πήγαν στις θέσεις εργασίας τους;

Τι θα μπορούσε να παράγει αυτή η ιστορία;

Νομίζω ότι εάν δεν χρησιμοποιούσαμε το ηλεκτρικό ρεύμα, παρά στο ελάχιστο για δύο ημέρες, οι υποσταθμοί θα έσκαγαν. Νομίζω ότι ένα σουπερμάρκετ το οποίο δεν πουλάει τίποτε για τρεις ημέρες θα έκλεινε μέσα σε αυτές τις τρεις ημέρες.

Νομίζω ότι με αυτόν τον τρόπο ο καθορισμένος από το φόβο του, δε θα έπρεπε να φοβάται πια, αφού θα καθόταν στο σπίτι του, χωρίς να πρέπει να σκέφτεται δακρυγόνα και καταστολή.

Αφού ο κόσμος είναι τρομαγμένος, γιατί δεν του προτείνουμε να κάτσει   σ π ί τ ι   του, κι όχι στην καφετέρια  - σπίτι του, όχι στο γιατρό, όχι στο νοσοκομείο, όχι σε μια υπηρεσία (επειδή βρέθηκε μια μέρα ελεύθερη για να πάει).

Σε καμιά υπηρεσία, σε κανένα γιατρό, σε καμιά δημόσια εκδήλωση.  

Π ο υ θ έ ν α.

Μια ημέρα, για να βρεις ακριβώς το ποσοστό των αναποφάσιστων, των δεξιών, των αντιδραστικών.

Τρεις μέρες για να βρεις ακριβώς πώς έπεσε μια κυβέρνηση.

Πού θα έστελνε τα ΜΑΤ ο κύριος Σαμαράς, που θα τα έστελνε ο κύριος Δένδιας, τι θα έκανε γι' αυτό ο κύριος Χατζηδάκης;

Απλά πράματα. Έτσι μου φαίνεται.

Διαβάστε Περισσότερα »

Ο Γύρος του Κόσμου σε 80 Ημέρες.

Θυμάμαι ακόμη την κουβέντα του πατέρα μου: «Τα βιβλία θα σε ταξιδέψουν, στον κόσμο τους μπες και θα βρεθείς στο δικό σου». Όχι πως με βρήκε ποτέ αντίθετο. Αντιθέτως, η περιέργεια για τα καλικαντζαράκια που χόρευαν στο χαρτί και το τι λέγαν μεταξύ τους, μου λύθηκε σε πολύ νεαρή ηλικία. Όχι μυστικά, όχι ψέματα. Όσα τα καλικαντζαράκια ψιθύριζαν, ήταν για μένα φωνή στεντόρεια. Κι αυτά έφτιαχναν εικόνες. Όχι μόνον όσες έδειχνε αυτός που τα είχε βάλει στη σειρά, αλλά κι εκείνες που εγώ συμπλήρωνα, με τη δική μου παλέτα. Ένας καμβάς ονειροφαντασίας.

Υπήρχε ένας όμως, ένας αξεπέραστος μάστορας. Εκείνος έφτιαχνε όλη την εικόνα, δεν άφηνε τίποτε στην τύχη, εκείνος μου έδειχνε ολόκληρο τον πίνακα. «Κρίμα», ίσως σκεφτείτε, «εξαιτίας αυτού του ανθρώπου, καημένο παιδί, έχασες νωρίς τη φαντασία σου….» …. Και θα κάνετε λάθος!

Αυτός ο «κάποιος» δεν ήταν τυχαίος, ήταν ο Ιούλιος Βερν! Ποια εικόνα ξέφυγε από το μεγάλο Ιούλιο; Ποιο στοιχείο μιας άγνωστης πραγματικότητας στον καιρό του περιέγραψε ελλειπώς; Τίποτε που να είδα εγώ, που στα μαθητικά μου χρόνια τελείωσα όποιο έργο του είχε μεταφραστεί στα ελληνικά.

Κι έπειτα μεγάλωσα. Και με συνάρπασαν νέες γραφές, και αναζήτησα νέους κόσμους. Και η Θάλεια μου γνώρισε την Ευτέρπη και τη Μελπομένη και αναζήτησα και τα χρώματα του μεγάλου κι ατέλειωτου Κόσμου. Αλλά ποτέ δε με άφησε η Μνήμη, ούτε κι εγώ εκείνη. Κι ο Ιούλιος παρέμεινε στη βιβλιοθήκη μου, όχι για να καλύψει τα κενά της, αλλά για να γυρίζει η θωριά των εξωφύλλων την ψυχή στις χαρές της.

Ο μεγάλος μου γιος μου παρήγγειλε προχθές ότι το απόγευμα του Σαββάτου έχει πρόσκληση σε θεατρικό. Ο μικρός μου ήταν αρρωστούλης, αδύνατη η εύρεση άλλου συνοδού. Κι η ώρα είναι η πέμπτη απογευματινή, ήτοι η συνήθης της σωματικής μου καθημερινής κατάρρευσης. Αλλά, να πάμε, γιατί να μην πάμε;

- «Και ποιο έργο είναι, παρακαλώ;», ρωτώ.

- «Ο Γύρος του Κόσμου σε 80 ημέρες!», απαντά ο νεόκοπος εννιάχρονος.

            Τρεις μπαλωθιές ακούστηκαν σε εκείνο το πίσω αραχνιασμένο δωμάτιο που κρατάω στο μυαλό μου για τα καταχωνιάσματα. Ο Ιούλιος έκανε άσκοπη χρήση πυρομαχικών, με στόχο τον πάλαι ποτέ ανίκητο εαυτό μου.

«Κι αν είναι αποτυχημένο το καστ, η θεατρική μεταφορά, η μετάφραση, τα σκηνικά, το φεγγάρι, τα πατατάκια της αίθουσας;;;;

Κι αν   κ ά τ ι,   ό,τιδήποτε, πάει λάθος;;;;

Θα χάσω  την πολύτιμη μνήμη μου».

            Η πολυτέλεια της υπαναχώρησης δεν υπήρχε. Η υπόσχεση είχε δοθεί.

Πέντε παρά δέκα φτάσαμε. Η αίθουσα γνωστή. Έρευνα στην παράσταση. Η αίθουσα εκδηλώσεων Θεοφάνειος, με τις γνωστές αδυναμίες της τώρα μεγενθυμένες στο μυαλό μου. Δεν υπάρχει δυνατότητα παιδάκι να μην πέσει, υπάρχει ίσως δυνατότητα να μην χτυπήσει. Το κρύο δύσκολο να αγνοηθεί. Η αναμονή, πόσο μεγάλη. Μετά την ώρα έναρξης ήρθαν πολλοί. Η αίθουσα γέννησε. Παιδάκια, μαμάδες. Εγώ και ο Γιώργος. Το σκηνικό το είχα δει από την αρχή. Απλό. Μου άρεσε, αλλά δεν έβλεπα πως θα μπορούσε να δώσει όλη εκείνη την ταχύτητα και την κίνηση του Ιουλίου. Εγώ δεν έβλεπα, η κίνηση θα υπήρχε. Βγήκαν οι ηθοποιοί. Παιδιά.

Ελπίζω για το καλύτερο, αν και φοβάμαι για το χειρότερο. Δε θέλω να απογοητευτώ. Και ξαφνικά, η αποκάλυψη. Ένας ψηλολέλεκάς, ένας κοντός, ο Φιλέας και ο αγαπημένος μου Πασπαρτού. Ένα εύρημα όλη η παράσταση. Η δυναμική παράγεται μέσα από εικόνες γραμματοσήμων, μια άλλη κίνηση μέσα από τη χορογραφία. Κινησιολογία, λέει, σπουδαία τέχνη. Δεν διαβάζω πλέον, δεν ελέγχω το σενάριο σε σχέση με το βιβλίο μου. Ζω μέσα στο έργο.  Αρχίζω  να ενθουσιάζομαι. Συνεχίζω να φοβάμαι για το Γιώργο, ο οποίος εμποδίζεται  από ένα υπερκινητικό κοριτσάκι, το οποίο πηγαίνει πέρα δώθε μέχρι που πέφτει από το κάθισμα και χτυπά. Είπαμε,  κ α λ ό   είναι να μην χτυπήσουν.

Και το έργο πλέον με απορροφά πλήρως. Και υπάρχει κίνηση, υπάρχει το εν  τάξει, υπάρχει δύναμη, υπάρχει προοπτική. Και οι τελάληδες των εφημερίδων του Λονδίνου διαπνέουν το κλίμα και όλα συμβαίνουν με τη σωστή σειρά και  ….. ο Πασπαρτού πηδά από το αερόστατο. Όλη η αγωνία του δωδεκάχρονου με χτυπάει πισώπλατα. Ο Φιλέας έφτασε. Κέρδισε. Κι εγώ, λίγο πριν ειπωθεί η κουβέντα, θυμάμαι το λόγο, για τον οποίο αυτό το βιβλίο με στιγμάτισε τότε και παρέμεινε έκτοτε ανεξίτηλο στο υποσυνείδητό μου:  «Δεν υπάρχει άνθρωπος πιο δυστυχισμένος από εκείνον που χάνει τον καλύτερό του φίλο, όσα στοιχήματα και να κερδίσει».

Όμως ο Πασπαρτού ζει, ο Τάμεσης έκανε το θαύμα του, το κοινό ξεσπά σε χειροκροτήματα. Ο Φιλέας θα παντρευτεί την αγαπημένη του πριγκίπισσα. Τώρα χειροκροτούν όλοι. Το έργο τελειώνει. Όλοι σηκώνονται, εγώ χειροκροτώ ακόμη. Και πρέπει να δω, πρέπει να ευχαριστήσω κάποιον. Ο κύριος Φιξ. Του σφίγγω το  χέρι, δεν καταβάλλω προσπάθεια να κρύψω τα δάκρυα  - ούτε τώρα τα σταματώ – χαμογελώ, τον κοιτώ από κοντά.

Βλέπω τον άνθρωπο που έκανε λάθος, αλλά είχε το κουράγιο να ζητήσει συγγνώμη.

- «Χαίρετε, σας ευχαριστώ, μου άρεσε πολύ η παράσταση».

            Κρυφοκοιτάω τους άλλους συντελεστές πίσω από το σκηνικό που ετοιμάζεται για τη δεύτερη, της εβδόμης απογευματινής, στην κρύα Θεοφάνειο, με τα γνωστά μειονεκτήματα. Εγώ όμως δε θέλω να βγω έξω, θέλω να ξαναδώ το έργο. Αλλά δε θα το κάνω, γιατί ίσως χάσω τη μαγεία, κι αυτό είναι ένα λάθος που δε θα κάνω, όχι αυτή τη φορά.

Θα πάμε για βαφλάκι με το Γιώργο στο «Άρωμα», μόνο να συμμαζευτώ, γιατί θα φανεί παράδοξο στους θαμώνες να κλαίει χαμογελώντας ένας τύπος που για δυο ώρες ήταν δώδεκα. Κι αυτός ο αριθμός είναι σημαδιακός.

Υ.Γ. Δεν έχω  - ειλικρινά – λόγια ικανά να παινέψουν την απόδοση των ηθοποιών, του υπευθύνου για τα σκηνικά, του σεναριογράφου, του σκηνοθέτη και κάθε συντελεστή αυτής της παράστασης. Θυμηθείτε, είμαι ο αυστηρότερος κριτής, με κίνητρο και λόγο ουσιαστικό. Κι εδώ, από τα βάθη της ψυχής μου,

Σας ευχαριστώ. 

Διαβάστε Περισσότερα »

Note from the western borders.

- Έλληνα, τελικά τι θέλεις;

- Καλημέρα, ποιος είστε, παρακαλώ;

- Ω, έχω πολλά ονόματα. Στη χώρα σου είμαι γνωστός ως Πήλιο Γούσης, Εφιάλτης, Πετρόμπεης, Κωνσταντίνος, Αντώνης, Ευάγγελος, Γιωργάκης, Λουκάς, ο κατάλογος δεν έχει τέλος! Στο σημερινό μας διάλογο θα κρατήσω ένα όνομα που μου αρέσει πολύ, ας με λες λοιπόν Δήμιο.

- Δεν ξέρω αν χαίρομαι που σε γνωρίζω, Δήμιε, αλλά νομίζω ότι θα μπορούσες να λέγεσαι και Ιανός, έχεις πολλά πρόσωπα και προσωπεία. Τι θα ήθελες λοιπόν;

- Για να είμαι ειλικρινής, παραξενεύομαι, Έλληνα. Σπάνια έχει αντέξει λαός τόσο πολύ ενάντια στις επιθυμίες μου. Λατρεύω τη διαφθορά κι αυτή είναι συνυφασμένη με την ανθρώπινη φύση. Δεν είσαι άνθρωπος εσύ λοιπόν; Γιατί ανθίστασαι ακόμη;

- Μα απεναντίας, Δήμιε. Άνθρωπος είμαι, ίσως ο τελευταίος του είδους, αν κι αυτή είναι μεγάλη και εντελώς άλλη συζήτηση. Δε θα έπρεπε να απογοητεύεσαι όμως, από τα ονόματα που διάλεξες βλέπω ότι το τέχνασμά σου έχει αποδώσει καρπούς, η διαφθορά, την οποία επιδιώκεις, παρεισφρύει στη φύση μου, δημιουργώντας καρκινώματα στο σώμα μου. Αλλά, σε παρακαλώ, θα ήθελα να επαναλάβεις την αρχική σου ερώτηση. Τι ήθελες λοιπόν;

- Μα να μάθω τι τελικά θέλεις!

- Σοβαρή και διεισδυτική ερώτηση μου απευθύνεις, Δήμιε, μπορώ να μάθω το γιατί;

- Αχ, πονηρέ Έλληνα! Μα για να εισχωρήσω στα μύχια της ψυχής σου, για να μάθω τις άμυνές σου, να τις υπερκεράσω, να σε αναγκάσω να τραπείς σε άτακτη φυγή, να σπάσει το ηθικό σου, να σε τρομάξω ως τα βάθη της ύπαρξής σου και να αφήσω το Φόβο φωλιασμένο εκεί για πάντα.

- Αχ, Δήμιε, Δήμιε, δε νομίζεις ότι έγινες πολύ ευθύς απότομα;

- Όχι, Έλληνά μου, δεν το νομίζω! Βλέπεις, μου ανήκεις! Παίζω μαζί σου, όπως η γάτα με το ποντίκι, ο σημερινός μας διάλογος γίνεται μόνο για να διασκεδάσω με τον ήχο του επιθανάτιου ρόγχου σου. Μου χρωστάς, Έλληνα, μου χρωστάς πολλά, οι ηγετίσκοι σου έχουν παραδοθεί προ πολλού, μου έχουν παραδώσει τα πάντα με αντάλλαγμα τη δική τους ευμάρεια, το Σχέδιο έχει ολοκληρωθεί, ποτέ δεν είχες Ελπίδα, αλλά, κι αν είχες, φρόντισα να εξανεμίσω και την τελευταία. Σε λίγες ημέρες όλα θα έχουν τελειώσει, θα σε παραδώσουν σε μένα εκείνοι που τους εμπιστεύτηκες το μέλλον το δικό σου και των παιδιών σου.

- Α, Δήμιε, τα έχεις σκεφτεί, βλέπω, όλα! Αλλά αυτά που λες, υποδηλώνουν ότι κάτι σου λείπει. Συμφωνώ μαζί σου, παίζεις μαζί μου, είσαι ισχυρότερος, αλλά είναι μόνον αυτό; Η εμμονή σου στην ερώτηση με προβληματίζει, Δήμιε. Μόνο το παιχνίδι σε νοιάζει; Μήπως υπάρχει κάτι βαθύτερο από αυτό; Μήπως η ισχύς σου δεν είναι δυνατόν να εξαπολυθεί πάνω μου για κάποιον λόγο και ψάχνεις εύσχημο τρόπο να πληροφορηθείς κάτι από εμένα;

- Μα τώρα έγινες πραγματικά ενοχλητικός, Έλληνα!! Είσαι στ´ αλήθεια τόσο υπερφίαλος και αλαζονικός, όσο λένε!! Μα δε βλέπεις τη δύναμή μου; Θα μπορούσα να σε συντρίψω οποτεδήποτε!! Πώς τολμάς και μιλάς ακόμη κατ´ αυτόν τον τρόπο;

- Κοίτα να δεις, Δήμιε. Η Ιστορία μου επιφύλαξε πολλούς εχθρούς, θέλεις λόγω θέσης, θέλεις λόγω μοίρας, εσύ διάλεξε. Αν έμαθα κάτι από αυτή τη συνεχή τριβή, αυτό είναι ότι, όταν ο εχθρός μπορούσε, δε μιλούσε, απλά επετίθετο, κι εγώ από την πλευρά μου έπρεπε να αμυνθώ. Ας πούμε λοιπόν ότι έγινα καλός σε δύο πράγματα, αφ´ ενός μεν στο να αμύνομαι, αφ´ ετέρου δε στο να αντιλαμβάνομαι πότε ο εχθρός μιλούσε, επειδή δε μπορούσε να επιτύχει αυτό που ισχυριζόταν ότι μπορούσε να επιτύχει. Οπότε νομίζω ότι εσύ επέδειξες κάποιου είδους αλαζονεία, όχι εγώ. Αλλά νομίζω ότι έχουμε χάσει το θέμα μας: Τι είπαμε ότι ήθελες;

- Για τ´ όνομα του Θεού, το είπαμε ήδη τόσες φορές!!! Τι είναι αυτό που θέλεις τελικά;

- Α, ναι, με συγχωρείς. Για να δούμε λοιπόν τι θέλω. Θέλω να διορθώσεις το λάθος που έκανες στην αρχή της συζήτησής μας, ώστε να καταλάβεις από μόνος σου και να μη χρειαστεί να χαλάσουμε άλλο τις καρδιές μας. Διορθώνοντας το λάθος σου, θα οδηγηθείς στη λύση του προβλήματος και θα σου απαντηθεί άμεσα και η ερώτησή σου.

- Ποιο λάθος, τι εννοείς, Έλληνα;

- Εκείνο το λάθος που έκανες, όταν ισχυρίστηκες ότι εγώ σου χρωστάω, Δήμιε.

- Μα τι κουταμάρες είναι αυτές πάλι τώρα;!;!;!; Φυσικά και μου χρωστάς!!! Αρνείται το χρέος σου τώρα, άθλιε μπαταξή;;;; Κοίτα τις αποδείξεις, κοίτα τι γράφουν τα χαρτιά, άσε τις αερολογίες και σταμάτα να με κάνεις να χάνω το χρόνο μου μαζί σου, ενώ υπάρχουν κι οι υπόλοιποι που περιμένουν στη σειρά.

- Αλήθεια θα μου δείξεις τα χαρτιά, Δήμιε; Αλήθεια θα μου αποδώσεις λογαριασμό;

- Βεβαίως και θα το κάνω, άθλιε!! Κοίτα εδώ, εδώ λέει πόσα μου χρωστάς, χαραμοφάη Έλληνα!!

- Πολλά χρήματα, πράγματι! Εγώ τα πήρα όλα αυτα; Εκπλήσσομαι! Αλλά και την υπογραφή μου δεν τη βλέπω πουθενά, μήπως σφάλλεις;

- Μη γίνεσαι ανόητος τώρα, σου έδωσα ήδη το εύσημο της πονηριάς. Φυσικά και υπέγραψαν για σένα οι εκπρόσωποί σου!

- Μα τότε αλλάζει το πράγμα, Δήμιε!! Αν πράγματι δέχεσαι ότι εγώ πήρα αυτά τα χρήματα μέσω κάποιου τρίτου, χρήματα τα οποία ποτέ δε φτάσανε στα χέρια μου, τότε, προκειμένου να σε πληρώσω, θα πρέπει να τα αναζητήσω προηγουμένως με τη σειρά μου. Ξέρεις μήπως ποιος τα παρέλαβε;

- Το παρατραβάς, Έλληνα. Ξέρεις καλά ποιος τα πήρε, εκείνος που σε δέσμευσε σε όλο αυτό το παιχνίδι, εκείνος που σε παρέδωσε σε μένα, ο Ηγέτης σου. Με τη δική του υπογραφή δεσμεύτηκες και δέθηκες στο άρμα μου.

- Τώρα όμως πράγματι δεν καταλαβαίνω, Δήμιε! Μου λες ότι είμαι δέσμιός σου, επειδή ο δικός σου συνεργάτης, ο δικός σου λακές, πήρε τα χρήματα που εσύ ο ίδιος υποστηρίζεις ότι το έκανε κατόπιν δικού σου σχεδιασμού, τα χρήματα, τα οποία ποτέ δεν έφυγαν από τις τσέπες σου, αφού είστε ένα, εσύ αφεντικό κι εκείνος υπάλληλός σου; Μου λες ότι μου ζητάς να επιστρέψω τάχα, αυτό που δεν πήρα, επειδή ο υπάλληλός σου πλαστογράφησε την υπογραφή μου, φαλκίδευσε τη βούλησή μου και είπε ότι μιλάει εξ ονόματός μου; Αυτό στο οποίο αναφέρεσαι, Δήμιε, στα δικά μου χώματα έχει όνομα, λέγεται εσχάτη προδοσία. Αν λοιπόν παραδέχεσαι ότι όλα αυτά είναι σχέδιό σου και η προδοσία έργο ανθέλληνα ηγέτη, τότε θα πρέπει να επαναλάβω το αίτημά μου με μεγαλύτερη δύναμη:

Θέλω να διορθώσεις το λάθος σου, Δήμιε, και να λογοδοτήσεις εσύ και ο λακές σου σε μένα.

- Λοιπόν αυτό πάει πολύ, Έλληνα! Δεν ξέρω πώς με έβαλες σε αυτή τη θέση με τις σοφιστείες σου, αλλά τα χρήματα θα τα δώσεις!! Και δεν υπάρχει κανείς που να μπορεί να με εμποδίσει!

- Κι εδώ θα πρέπει να διαφωνήσω μαζί σου, Δήμιέ μου. Στο είπα και στην αρχή της συζήτησής μας, την οποία εσύ αποκαλείς σοφιστεία: ο εχθρός, όταν μπορεί, επιτίθεται, δεν αναλώνεται σε συζητήσεις. Τις συζητήσεις, ακόμη κι αυτή, τις ακούνε κι άλλοι. Αυτοί που μας άκουσαν σήμερα, καταλαβαίνουν ότι είσαι άπληστος, χοντροκομμένος, ραδιούργος και χειραγωγός, Δήμιε, ότι ψάχνεις για προδότες μέσα στις τάξεις του ανυποψίαστου θύματος και ότι εκτελείς τα σχέδιά σου. Υπάρχει λύση, Δήμιε, και πλέον ίσως πρέπει να καταργήσω το κεφαλαίο δέλτα στην προσφώνησή μου προς εσένα, γιατί εσύ, ισχυρέ, φαντάζεις πιο μικρός πλέον στα μάτια μου, λιγότερο δυνατός από ό,τι λες. Και δεν είναι τα δικά μου τα μάτια ή τα αυτιά, είναι του κόσμου ολάκερου. κι ο κόσμος αυτός ξέρει πλέον το σχέδιό σου, όπως ξέρει ότι, αν νικήσεις εμένα, δε θα υπάρχει γυρισμός για κανέναν τους.

Και, για να απαντήσω στην ερώτησή σου:
Θέλω αυτά που μου ανήκουν, δήμιε.

Αυτά που έδωσες, για να πετύχεις τον ποταπό σκοπό σου, πάρτα από τους λακέδες σου.

Διαβάστε Περισσότερα »

Πήξαμε στα αρκτικόλεξα. Η περίπτωση των ΙΝΕΔΙΒΙΜ & ΕΟΠΠΕΠ

Των Θάνου Αθανασιάδη & Κωνσταντίνου Νάκκα

Στο σχέδιο νόμου «Οργάνωση και Λειτουργία Ιδρύματος Νεολαίας και Δια Βίου Μάθησης και Εθνικού Οργανισμού Πιστοποίησης Προσόντων και Επαγγελματικού Προσανατολισμού και άλλες διατάξεις» το Υπουργείο Παιδείας επιχειρεί να ολοκληρώσει τη διαδικασία σύστασης δύο φορέων, οι οποίοι απορροφούν με συγχώνευση ορισμένους άλλους φορείς και πλέον θα υπάγονται σε αυτό.

Σύμφωνα με την αιτιολογική έκθεση, «η οργάνωση και η λειτουργία των φορέων αυτών αποτελεί αναγκαίο συμπλήρωμα της συγχώνευσης των ν.π.ι.δ. με την επωνυμία «Εθνικό Ίδρυμα Νεότητας», «Ινστιτούτο Νεολαίας» και «Ινστιτούτο Διαρκούς Εκπαίδευσης Ενηλίκων» στο ΙΝΕΔΙΒΙΜ και των ν.π.ι.δ. με την επωνυμία «Εθνικός Οργανισμός Πιστοποίησης Προσόντων (Ε.Ο.Π.Π.)», «Εθνικό Κέντρο Πιστοποίησης Δομών Δια Βίου Μάθησης (Ε.ΚΕ.ΠΙΣ.)» και «Εθνικό Κέντρο Επαγγελματικού Προσανατολισμού (Ε.Κ.Ε.Π.)» αντίστοιχα.»

Σε σχέση με το ρόλο που θα αναλάβουν οι νέοι φορείς, οι αρμοδιότητές τους είναι αυτές «που υφίστανται και ασκούνται από τους συγχωνευόμενους φορείς». Η «μόνη νέα αρμοδιότητα που ανατίθεται στους νέους φορείς» είναι η διαχείριση της σημαντικής περιουσίας των συγχωνευόμενων φορέων, «η οποία αποτελείται από κινητά και ακίνητα, τα οποία καλύπτουν το σύνολο της χώρας τόσο στην ενδοχώρα όσο και στα αστικά κέντρα» με στόχο την «εξασφάλιση εσόδων για λογαριασμό τους, τα οποία θα το καταστήσουν περισσότερο βιώσιμο και θα οδηγούν στο να μην εξαρτώνται αποκλειστικά από την επιχορήγηση που λαμβάνει από το Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων, Πολιτισμού και Αθλητισμού».

Στους δύο φορείς υποδοχής, ΙΝΕΔΙΒΙΜ και ΕΟΠΠΕΠ που νομιμοποιούνται με το παρόν σχέδιο νόμου, τα πάντα λειτουργούν με βάση τη δομή, τις διαδικασίες και τα πρόσωπα των υπό συγχώνευση φορέων και καμία εξοικονόμηση δεν γίνεται από το Υπουργείο Παιδείας.

Η ίδρυση δια της μεθόδου της συγχωνεύσεως των δύο οργανισμών έχει στηριχθεί σε δύο ΚΥΑ. Για το ΙΝΕΔΙΒΙΜ στην υπ’ αριθ. 127175/Η/4-11-2011 (ΦΕΚ Β΄ 2508) ενώ για τον ΕΟΠΠΕΠ στην υπ’ αριθ. 155723/Η/8-12-2010 (ΦΕΚ ΥΟΔΔ 450). Το παρόν νομοσχέδιο ουσιαστικά τις νομιμοποιεί για να προσφέρει νομική κάλυψη σε αυτούς (τους οργανισμούς). Οι ΚΥΑ αυτές προσδιόριζαν τις αρμοδιότητες του ΔΣ των οργανισμών. Ταυτόχρονα όμως, ενώ το παρόν σχέδιο νόμου τις νομιμοποιεί, στις καταργούμενες διατάξεις τις καταργεί, δίνοντας έτσι στο ΔΣ που ήδη λειτουργούσε, την αποκλειστική ευθύνη λειτουργίας των οργανισμών αφού δεν εξασφαλίζει την αλλαγή του. Το Διοικητικό Συμβούλιο αυτό διαχειριζόταν, διαχειρίζεται και θα διαχωρίζεται τα πάντα και είναι αυτό που έχει διοριστεί από την κυρία Διαμαντοπούλου κατά την επιτυχημένη [sic] θητεία της ως Υπουργού Παιδείας και πριν το πέρασμά της στο Υπουργείο Ανταγωνιστικότητας.

Η συγχώνευση των φορέων έγινε με ΚΥΑ επί μνημονίου 1 και με υπογραφή της κας Διαμαντοπούλου, στη βάση εξουσιοδότησης και χωρίς συγκεκριμένο θεσμικό πλαίσιο συγχωνεύσεων. Έρχεται σήμερα το Υπουργείο Παιδείας, επί μνημονίου 3 να νομιμοποιήσει εκ των υστέρων τη συγχώνευση των φορέων, με τη δομή, τη λειτουργία, τα οικονομικά, τους εργαζόμενους και τα κομματικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ. Αν δεν γίνει αυτό, η λειτουργία των συγκεκριμένων φορέων δεν θα στηρίζεται σε σταθερές νομικές βάσεις.

Μεγάλα ερωτηματικά ανακύπτουν σχετικά με την διαχείριση των ταμειακών υπολοίπων, των υπολοίπων των τραπεζικών λογαριασμών, των έργων και των δράσεων των συγχρηματοδοτούμενων από την ΕΕ, από το ΔΣ που στο μεταβατικό στάδιο διαχειρίζεται τα πάντα. Το ίδιο, δηλαδή, ΔΣ το οποίο μέχρι τώρα διοικούσε και έλεγχε τα πάντα θα συνεχίσει να διοικεί και να ελέγχει τα πάντα χωρίς να προσδιορίζεται πώς, από ποιον και με ποια διαδικασία θα ελέγχεται αλλά και πότε, αν και με ποια διαδικασία θα αλλάξει.

Με το παρόν σχέδιο νόμου και συγκεκριμένα με την παράγραφο 17 του άρθρου 45 προστίθεται μια παράγραφος στο άρθρο των μεταβατικών διατάξεων του ν.3879/2010. Με την προσθήκη αυτή ο Υπουργός Παιδείας καθορίζει αποκλειστικά τα πάντα σχετικά με το αρχείο του ΟΕΕΚ όπως πχ τα αρχεία σχετικά με τα περιουσιακά στοιχεία του φορέα που καταργήθηκε, την απογραφή και την εγγραφή στο υποθηκοφυλακείο.

Ενδιαφέρον επίσης, παρουσιάζει η μελέτη της προσθήκης τροπολογίας του Υπουργείου Παιδείας με αναπληρωτή υπουργό τον κύριο Αρβανιτόπουλο στον ν.4072/12 σε νομοσχέδιο του Υπουργείο Ανάπτυξης επί Υπουργίας της κας Διαμαντοπούλου, όπου γίνεται η πρώτη προσπάθεια θεσμικής κατοχύρωσης της συγχώνευσης του ΕΟΠΠΕΠ.

Στη συγκεκριμένη τροπολογία-προσθήκη - που αφορούσε σε θέματα του Υπουργείου Παιδείας και εισήχθη σε νομοσχέδιο που ρύθμιζε θέματα βελτίωσης του επιχειρηματικού περιβάλλοντος, ήρθε προς ψήφιση την επομένη από την ψήφιση των σχετικών άρθρων του σχεδίου νόμου στην Βουλή από την Υπουργό Ανάπτυξης χωρίς την παρουσία του Υπουργού και του αναπληρωτή Υπουργού Παιδείας στο Κοινοβούλιο και δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ Α΄ 86 στις 11 Απριλίου 2012 ενώ το Κοινοβούλιο διέκοψε λόγω εκλογών τη λειτουργία του στις 10 Απριλίου 2012 - μεταξύ των άλλων γίνεται αναφορά σε «αποφάσεις διορισμού υπαλλήλων του ΟΕΕΚ, οι οποίες δεν δημοσιεύθηκαν, εκ παραδρομής, στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, δημοσιεύονται αναδρομικά από την ημερομηνία ανάληψης υπηρεσίας τους στο Ο.Ε.Ε.Κ.»

Επιπρόσθετα, αναφέρεται ότι «Από την έναρξη λειτουργίας του Ε.Ο.Π.Π. μέχρι και την έναρξη ισχύος του μισθολογικού συστήματος του οργανισμού, έπειτα από απόφαση του Οικονομικών και Παιδείας, το πάσης φύσεως και σχέσης προσωπικό που μεταφέρθηκε στον Ε.Ο.Π.Π. σύμφωνα με απόφαση του αναπληρωτή Υπουργού Παιδείας, καθώς και το προσωπικό που μεταφέρθηκε στον Ε.Ο.Π.Π.Ε.Π. με απόφαση του Υπουργού Παιδείας λαμβάνει τις αποδοχές, όπως τις λάμβανε στους φορείς, από τους οποίους μεταφέρθηκε, αναδρομικά από την ημερομηνία μεταφοράς. Από την έναρξη ισχύς του ν.4024/2011 και έπειτα εφαρμόζονται οι διατάξεις της παραγράφου 2 του άρθρου 29, και του άρθρου 31.»

Αυτό σε συνδυασμό με το ότι μέχρι την ψήφιση της συγκεκριμένης τροπολογίας του ν.4072/12 οι υπάλληλοι του οργανισμού πληρωνόντουσαν με αποφάσεις του ΔΣ, γεννά ερωτηματικά σχετικά με τη διαχείριση των οικονομικών πόρων, τον πραγματικό αριθμό των υπαλλήλων και την ορθή καταγραφή των πραγματικών δεδομένων του οργανισμού.

Το φαινόμενο της «δημιουργικής λογιστικής» το έχουμε όλοι ακουστά. Η περίπτωση της συγχώνευσης των πιο πάνω οργανισμών, που έχει ήδη γίνει και απλά τώρα, εκ των υστέρων νομιμοποιείται εκ του ασφαλούς, είναι αυτή μια από αυτές;

Διαβάστε Περισσότερα »

Εγώ είμαι ο ΣΥΡΙΖΑ.

Εγώ είμαι ο ΣΥΡΙΖΑ.

Το ΠΑΣΟΚ δεν είναι ενωμένο. Δεν είναι δυνατό. Το ΠΑΣΟΚ όμως είναι εδώ, αλλά όχι για πολύ ακόμη.

Αντιγράφουμε την είδηση από το thestival.gr

«Ένα νέο σοσιαλδημοκρατικό κόμμα βρίσκεται στα σκαριά από τις αρχές του νέου έτους και στις σχετικές συζητήσεις πρωτοστατεί η πρώην υπουργός, Άννα Διαμαντοπούλου.

Όπως αναφέρει το "Βήμα" αυτής της Κυριακής (06/01/2013), η Άννα Διαμαντοπούλου συνομιλεί με τον Ανδρέα Λοβέρδο και το Γιάννη Ραγκούση, ενώ γίνονται προσπάθειες να προχωρήσουν σε προσεγγίσεις και άλλων προσώπων.

Η πρώην υπουργός βρίσκεται σε συνεννόηση και με στελέχη του περιβάλλοντος του πρώην Πρωθυπουργού, Λουκά Παπαδήμου, όπως ο καθηγητής Γιώργος Παγουλάτος. Ο κ. Παγουλάτος είναι καθηγητής Ευρωπαϊκής Πολιτικής και Οικονομίας στο Τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Οικονομικών Σπουδών του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών και θεωρείται ένας από τους «τρεις σωµατοφύλακες» του κ. Παπαδήµου (οι άλλοι δύο είναι ο Γκίκας Χαρδούβελης και ο Παντελής Καψής), αφού ανέλαβε επικεφαλής του Γραφείου Στρατηγικού Σχεδιασµού.

Στις εν λόγω συζητήσεις συμμετέχει και ο καθηγητής Ευρωπαϊκής Οργάνωσης στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και πρόεδρος του Ελληνικού Ιδρύματος Ευρωπαϊκής και Εξωτερικής Πολιτικής (ΕΛΙΑΜΕΠ) Λουκάς Τσούκαλης. Ας σημειωθεί ότι στις 13 Δεκεμβρίου 2012 ο κ. Τσούκαλης οργάνωσε δημόσια συζήτηση στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών με θέμα «Για ένα νέο ελληνικό πανεπιστήμιο» που διοργάνωσαν το ΕΛΙΑΜΕΠ, το ΙΟΒΕ (Γιάννης Στουρνάρας), η Κantor, η Κίνηση Πολιτών και η Διεθνής Διαφάνεια Ελλάς, σε συνεργασία με το Megaron Plus».

          Ποιος θυμήθηκε τον κύριο Μόντι, τον προφεσσόρε; Πόσοι θα επιστρατευτούν ακόμη για τη διάλυση του Νότου;  Ποιοι;  Μα οι κύριοι καθηγητές της ήδη διαλυμένης Παιδείας, τα πειθήνια όργανα της κυρίας Διαμαντοπούλου.

Τι προσπαθεί να κάνει το εναπομείναν ΠΑΣΟΚ, όσο ακόμη υφίσταται; Προσπαθεί με νύχια και με δόντια να γαντζωθεί στην εξουσία της τρικομματικής κυβέρνησης των δοσίλογων, ώστε να κερδίσει χρόνο, προκειμένου να μεταλλαχθεί, να ενσωματωθεί και να απορροφηθεί από άλλους πολιτικούς σχηματισμούς.

Προσπαθεί να παρουσιαστεί σαν «κάτι άλλο», «κάτι νέο», «κάτι αλλαγμένο», «κάτι διορθωμένο», ως «κάτι» τέλος πάντων και όχι ως αυτό που είναι: ένα ΤΙΠΟΤΑ. Στην προσπάθειά του αυτή χρησιμοποιεί τα ίδια, δοκιμασμένα και ικανά στελέχη που δεν έχουν όμως πλέον την αίγλη του παρελθόντος καθώς η φθορά του χρόνου και η διαφθορά της πολιτικής τους ζωής είναι αποτυπωμένα στα μάτια τους, στις κινήσεις τους, στις πρακτικές τους, αλλά και στους τραπεζικούς τους λογαριασμούς.

Προσπαθεί να εισχωρήσει σε αριστερούς πολιτικούς σχηματισμούς με κύριο στόχο τον ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, ώστε να τον αλώσει εκ των έσω, μετατρέποντάς τον σε αυτό που όλοι μουρμουρίζουν, στο δήθεν νέο ΠΑΣΟΚ.

Ο σκοπός, απλός αλλά σημαντικός: να εξασφαλιστεί το ακαταδίωκτο των στελεχών του μέσω των νέων συσχετισμών που θα δημιουργηθούν.

Και το κάνει με δύο τρόπους, εκ των οποίων ο δεύτερος είναι ο πιο επικίνδυνος:  με τα μεν πρωτοκλασάτα στελέχη, τα οποία προκαλούν το κοινό αίσθημα και λειτουργούν ως κόκκινο πανί σε υαλοπωλείο γεμάτο ταύρους.

Τα πρωτοκλασάτα στελέχη δήθεν επιλέγουν είτε να διαφοροποιηθούν συγκρουόμενοι με την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ (καλησπέρα, κύριε Λοβέρδο), είτε να μείνουν στην αφάνεια τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο για να ξεχαστούν οι «πομπές» τους (καλησπέρα, κύριε Σημίτη), είτε  - τέλος  - να κινούν τα νήματα της πολιτικής ζωής υπογείως και συγκεκαλυμμένα (καλησπέρα, κυρία Διαμαντοπούλου) μέσω των εντεταλμένων υπουργών (καλησπέρα, κύριε Αρβανιτόπουλε), των κοινοβουλευτικών εκπροσώπων (καλησπέρα, κυρία Χριστοφιλοπούλου).

Και μετά έρχεται το ωραίο: από το πουθενά, σαν όλοι να ξέχασαν, σαν να επετεύχθη κοινωνική συμφωνία, εμφιλοχωρούν παρακομματικά στελέχη παρά τοις Προέδροις, (καλησπέρα, Μαρία), ΔΗΜΑΡίτες συνεργάτες σε δεξιούς βουλευτές (χωρίς καλησπέρα εδώ), δεξιοί βουλευτές με ΠΑΣΟΚους υποστηρικτές. Μέσα σε όλους αυτούς υπάρχει και το πασπαρτού Στουρνάρας, αλλά υπάρχει και ο συρφετός των αυτοπροβαλλομένων υποψηφιοτήτων (καλησπέρα, Ελένη). 

Ναι, αυτό είναι και το ουσιαστικότερο των προβλημάτων: Το ΠΑΣΟΚ επιχειρεί πλαγίως τον διεμβολισμό της αριστεράς. Μέσω των απλών πρώην στελεχών που στις τελευταίες εκλογές δεν μετείχαν στο ΠΑΣΟΚ, αλλά σε σχήματα που προέρχονταν από το ΠΑΣΟΚ.

Χαρακτηριστική περίπτωση αυτή της Κοινωνικής Συμφωνίας της κυρίας Κατσέλη, η οποία ως υπουργός του κυρίου Παπανδρέου είχε αντισταθεί σθεναρά στις επιταγές της τρόικα εξασφαλίζοντας στους δανειζόμενους νοικοκυραίους την πρώτη τους κατοικία, αρκεί φυσικά να μην είχαν δεύτερη (ή άλλα περιουσιακά στοιχεία), κάνοντάς τους να πίνουν νερό στο όνομά της και να πνίγονται σε κάθε τους γουλιά, αλλά και στο όνομα του σοσιαλισμού που πρέσβευε.

Μέσα σε αυτό το πρόβλημα του διαδικτύου, όπου, ό,τι και να γράψει κανείς, όπως και να το γράψει, αντιγράφεται, εκκαθαρίζεται, διυλίζεται και περνάει για «σαφής θέση παλαιόθεν», είναι τόσο εύκολο να σου πουλήσουν φύκια για μεταξωτές κορδέλες και μάλιστα υπό το τεκμήριο της νεότητας.

Η Κοινωνική Συμφωνία, που ερχόμενη σε ασυμφωνία με το ΠΑΣΟΚ, αλλά έχοντας παρ’ όλα αυτά υπογράψει το μνημόνιο, «προσπάθησε να εκφράσει το γνήσιο ΠΑΣΟΚ στις πρόσφατες εκλογές», τώρα φλερτάρει μέσω ατόμων που έχουν ήδη με τον ένα ή τον άλλο τρόπο ενταχθεί στο ΣΥΡΙΖΑ, με την κυβερνητική προοπτική του τελευταίου. Προσπαθεί μέσω των στελεχών της να λειτουργήσει ως ο δούρειος ίππος του ΠΑΣΟΚ στο ΣΥΡΙΖΑ, υποσχόμενη παροχή ικανών και δραστήριων στελεχών με εμπειρία διοίκησης και ψήφους στην κάλπη, ενισχύοντας την κυβερνητική προοπτική του ΣΥΡΙΖΑ.

Ο στόχος απλός: Αφού φαινομενικά καούν όλα τα μεγάλα στελέχη και αποχωρήσουν ντροπιασμένα, να επιτευχθεί κοινωνική συμφωνία μέσα από τις φωνές της δήθεν λογικής. Να γίνουμε δηλαδή όλοι το ίδιο με αυτούς. Να γίνουμε σαν τα μούτρα τους και να μην προχωρήσουμε σε καταλογισμό ευθυνών. Να την γλιτώσουν αυτοί, αλλά κυρίως οι πρωτοκλασσάτοι. «Κόρακας κοράκου μάτι βγάζει;» αναρωτιέται ο θυμόσοφος λαός. «Δε βγάζει» είναι η απάντηση. Αυτό είναι κάτι που δεν πρέπει να ξεχνάμε.

Το παλιρροιακό κύμα που προσπαθεί να περάσει την αντίληψη και ανοχή αναζητώντας συγκάλυψη, είναι κάτι που πρέπει να λάβουμε πολύ σοβαρά υπόψη μας, σε μια εποχή που το λαϊκό περί δικαίου και καταλογισμού ευθυνών αίσθημα είναι πολύ ισχυρό και αναζητά αυτούς που ευθύνονται για τις δανειακές συμβάσεις της εκχώρησης της εθνικής κυριαρχίας και του ξεπουλήματος του εθνικού πλούτου.

Αν δεν θέλουμε να ισχύσει και για εμάς στο ΣΥΡΙΖΑ η παροιμία που λέει: «πες μου τον φίλο σου να σου πω ποιος είσαι», θα πρέπει να σκεφτούμε πολύ σοβαρά ότι «η γυναίκα του Καίσαρα δεν πρέπει μόνο να είναι τίμια, αλλά και να φαίνεται τίμια» και να δράσουμε ανάλογα ανοίγοντας τις πόρτες μας στους απλούς Έλληνες πολίτες που πιστεύουν στις αξίες και τις αρχές μας, από όπου και αν αυτοί οι πολίτες προέρχονται, ενώ παράλληλα να κλείνουμε πόρτες, παράθυρα, παντζούρια και χαραμάδες, ξαμολώντας ταυτόχρονα και τα σκυλιά σε όλους εκείνους που ήρθαν και έρχονται στον ΣΥΡΙΖΑ, όχι για να δώσουν, αλλά για να πάρουν.

Δεν θα επιτρέψουμε να βλέπουν οι Έλληνες συμπολίτες μας Συριζαίο και να κουνάνε το κεφάλι υποτιμητικά και με απογοήτευση, γιατί δεν υπήρξαμε, δεν είμαστε, αλλά, κυρίως, δεν σκοπεύουμε να γίνουμε λαμόγια, δωσίλογοι και προδότες.

Δεν ξεχνώ. Δεν συγχωρώ. Δεν σιωπώ. Εγώ είμαι ο ΣΥΡΙΖΑ.

Για Κοινωνικό Συμβόλαιο μίλησε ο Ρουσσώ. Όχι για Κοινωνική Συμφωνία.

Θάνου Αθανασιάδη & Κωνσταντίνου Νάκκα

Διαβάστε Περισσότερα »