Κ.Ε.Α.Ο. και αμηχανία *

Γεγονός είναι ότι δεν είναι και πολύ δύσκολο να "πιάσει" κάποιος τον κύριο Υπουργό Εργασίας.

Είναι τόσα πολλά αυτά που θέλει να κάνει κάτω - κυριολεκτικά - από τη μύτη μας, που όλο και κάποιο θα δούμε, εμείς οι κουτοί παρακατιανοί της ίδιας χώρας όπου άφησε την κοπριά του όξω απ' την Αμφίπολη ο Βουκεφάλας.

Αλλά υπάρχει ένα, το οποίο αποτελεί την ναυαρχίδα του, το επίτομο έργο, με το οποίο θα κοπανάμε τα κεφάλια μας, την ημέρα που ο αξιότιμος αυτός αρωγός της πολιτικής Σόιμπλε, θα μας αφήσει με το καράβι βυθισμένο: 

Το Κέντρο.

Παράδοξο δεν είναι το γεγονός ότι - και το Κέντρο - "πέρασε".

Παράδοξο δεν είναι το γεγονός ότι το Κέντρο λειτουργεί - όχι ακριβώς όπως θα ήθελε ο χερρ Βολφγκανγκ - αλλά λειτουργεί.

Και ο κύριος Υπουργός υπόσχεται μετά λόγου γνώσης ότι θα γίνει ακόμη καλύτερο, ακόμη τελειότερο, ότι θα γίνει η Μερσε-ντέεεεε της νοτιότερης επαρχίας της Μεγάλης Γερμανίας.

Πολύ όμορφο - πραγματικά - το σχόλιό του (δείτε το σχετικό βίντεο) στην ερώτηση της κυρίας Βαμβακά

«Το ΚΕΑΟ εισπράττει τα χρήματα καθημερινά μέσα από τα ρυθμίσεις των ληξιπροθέσμων. 

Αυτά τα χρήματα κατευθύνονται απευθείας στα ασφαλιστικά ταμεία. 

Μάλιστα, αυτό γίνεται σήμερα με μια χρονική υστέρηση δικαιολογημένη, υπό την έννοια ότι δεν έχουμε ηλεκτρονικοποιήσει το σύστημα στο βαθμό που θέλαμε. 

Όμως, σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα η διαδικασία επιστροφής θα γίνεται μέσα από το σύστημα ΔΙΑΣ, δηλαδή αυθημερόν.»

Αλλά δεν παύει - ο κύριος Υπουργός - να είναι φτηνιάρης, να θέλει να κρατήσει για τον εαυτό του το κατιτίς του, έτσι, για τον κόπο του.

Αυτά τα χαρακτηριστικά είναι που κάνουν, εξάλλου, έναν καλό νεοφιλελέ,  ά ξ ι ο  νεοφιλελέ: Η μπαγαμποντιά, το θράσσος, η κουκούλα, η  α μ η χ α ν ί α.

Αμηχανία όταν τον τσακώνεις με το βάζο ανά χείρας, στην εξώπορτα.

"Τι, εδώ να το 'τρωγα;"

Αμηχανία, όταν καταλαβαίνει ότι κατάλαβες το κόλπο.

"Μα πώς, τα κωλόπαιδα;"

Αμηχανία, όταν θέλει να πλασάρει ένα καλό καγαθό προφίλ - και του το χαλάς.

 "Ωχ ωχ, θα μου την πει ο χερρ."

Αμηχανία, όταν εξοργίζεται, αλλά δεν πρέπει να το δείξει, επειδή έτσι έκανε κι ο προκάτοχος και του κόψανε την καλημέρα, αφού οι νεοφιλελέ αλλάζουν τους μπιστικούς ωσάν τα υποκάμισα.

Και δεν απαντά, αμήχανος ων, ο κύριος Υπουργός, πού κρατιούνται τα λεφτά, πού τοκίζονται τα λεφτά, σε ποιον πάνε οι τόκοι των (κ)λεφτών(ε), όταν δεν είναι μέσα στα Ταμεία, αλλά είναι στα άξια χέρια του Διός.

Αλλά θα απαντήσει.

Θα απαντήσει μια και καλή.

Δεν ξεχνώ. Δεν συγχωρώ. Δεν σιωπώ.

* των Θάνου Αθανασιάδη και Κωνσταντίνου Νάκκα

Διαβάστε Περισσότερα »

Τ.ΕΘ.Α.θα, σε Φα μείζονα *

Η περίπτωση της παραχώρησης του στρατοπέδου ΔΟΥΚΑ από το ΤΕΘΑ στην ΠΕ Πρέβεζας είναι η αρχή της ιδιωτικοποίησης δημοσίων γαιών που δεν μπορούσαν να πουληθούν μέσω του ΤΑΙΠΕΔ, αφού, ως στρατιωτική περιουσία, προστατευόταν από ένα πολύ πιο αυστηρό νομικό πλαίσιο.

Είναι επίσης η αρχή της αποστρατιωτικοποίησης περιοχών της παραμεθορίου που βρίσκονται κοντά σε στρατηγικά σημεία, (λιμάνι Πρέβεζας, Λιμάνι Ηγουμενίτσας, Εγνατία οδός, διόδια Ακτίου, αεροδρόμιο Ακτίου, υδρογονάνθρακες-ΑΟΖ Ιονίου, έρευνες για πετρέλαιο στην περιοχή των Ιωαννίνων) για την ολοκλήρωση της νεοφιλελεύθερης πολιτικής ιδιωτικοποίησης την εθνικής μας περιουσίας και την ολοκλήρωση του σχεδίου μετατροπής της περιοχής της Ηπείρου σε μια τεράστια Ειδική Οικονομική Ζώνη (περιοχή, συνήθως μια πόλη, ένα λιμάνι, ή μια ολόκληρη περιφέρεια, όπου οι οικονομικοί όροι λειτουργίας, το εργασιακό καθεστώς και ο τρόπος διοίκησης δεν έχει σχέση με ό,τι ισχύει σε πανεθνικό επίπεδο) που θα διατρέχεται από την Εγνατία οδό.

Στην Πρέβεζα υπάρχουν πέντε κάστρα-φρούρια διατηρητέα, αρμοδιότητας της 18ης Εφορείας Βυζαντινών Αρχαιοτήτων, προστατευόμενα υπό της Αρχαιολογικής Νομοθεσίας, σε τρία από τα οποία στεγάζονται, αποδεσμευμένα πλέον, στρατόπεδα.

Ένα εξ αυτών είναι το Κάστρο Αγίου Ανδρέα (ΥΠΠΕ/ΑΡΧ/Β1/Φ33/61766 1665/26.10.1980, Φ.Ε.Κ.1185/25-11-1980), για το οποίο αποφασίστηκε (πρακτικό 1/18-2-2014) από τη Δ.Ε. Ταμείου Εθνικής Άμυνας, βάσει του μνημονιακού άρ. 18επ. ν. 3986/2011 («Δικαίωμα Επιφανείας Επί Δημόσιων Κτισμάτων»), να παραχωρηθεί επί του στρατοπέδου «ΔΟΥΚΑ» ιδιοκτησίας Τ.ΕΘ.Α. στην Περιφέρεια Ηπείρου - ΠΕ Πρέβεζας.

Η παραχώρηση αφορά σε εμβαδό 33.395 τ.μ., για χρονικό διάστημα 49 ετών με περιοδικό αντάλλαγμα (εδαφονόμιο) 1.500.000€ που θα καταβάλλεται από την Περιφερειακή Ενότητα Πρεβέζης προς το Τ.ΕΘ.Α., ενώ «Η επιφάνεια θα συσταθεί με σύμβαση που θα υπογραφεί μεταξύ ΤΕΘΑ και Περιφερειακής Ενότητας Πρεβέζης το αργότερο εντός εξαμήνου από την έκδοση του παρόντος (…)».

Σύμφωνα με το άρθρο 19 του νόμου 3986/2011 που αφορά στο «Δικαίωμα Επιφανείας Επί Δημόσιων Κτισμάτων» επιτρέπεται η σύσταση δικαιώματος επιφανείας επί δημοσίων κτημάτων κατά παρέκκλιση των άρθρων 953 και 954 ΑΚ, ενώ το δικαίωμα επιφανείας «περιλαμβάνεται στην ακίνητη περιουσία κατά την έννοια της ΑΚ949».

Αυτό στην πράξη σημαίνει ότι τα συστατικά μέρη του πράγματος (στην περίπτωσή μας της έκτασης του στρατοπέδου και ό,τι αυτό περιλαμβάνει) μπορούν να αποχωριστούν από το κύριο πράγμα α) ανεξάρτητα από το αν προκαλείται βλάβη του ίδιου του συστατικού μέρους ή του κυρίου πράγματος β) ανεξάρτητα από το αν αλλοιώνεται η ουσία ή ο προορισμός τους. Μπορούν επίσης να είναι χωριστά αντικείμενα κυριότητας ή άλλου εμπράγματου δικαιώματος, δηλαδή, να διέπονται από διαφορετικά μεταξύ τους ιδιοκτησιακά καθεστώτα.

Για να γίνει αντιληπτή η καθοριστική σημασία της ψηφισθείσας παρέκκλισης, η ΑΚ954 ορίζει ως «Συστατικά» του ακινήτου «1. τα πράγματα που έχουν συνδεθεί σταθερά με το έδαφος, ιδίως οικοδομήματα. 2. τα προϊόντα του ακινήτου εφόσον συνέχονται με το έδαφος. 3. το νερό κάτω από το έδαφος και η πηγή. 4. οι σπόροι μόλις σπαρθούν και τα φυτά μόλις φυτευτούν. Συστατικά του οικοδομήματος είναι όλα τα κινητά που χρησιμοποιήθηκαν για την ανέγερσή του ή συναρμόστηκαν σ' αυτό.»

Στο άρθρο 19 του νόμου 3986 αναφέρεται επίσης ότι: «5.Επί οικοδομής που έχει ανεγερθεί επί εδάφους δημοσίου κτήματος με βάση δικαίωμα επιφανείας, μπορεί να συσταθεί δικαίωμα κυριότητας επί ορόφου ή διαμερίσματος (οριζόντια ιδιοκτησία) υπό τους όρους του ν.3741/1929. Στην περίπτωση αυτή οι επί μέρους ιδιοκτησίες δεν έχουν ποσοστά συγκυριότητας στο έδαφος, αλλά ποσοστά εξ αδιαιρέτου στο δικαίωμα της επιφανείας.»

Η περίπτωση της παραχώρησης του στρατοπέδου ΔΟΥΚΑ από το ΤΕΘΑ στην ΠΕ Πρέβεζας μέσω της παραχώρησης δικαιώματος επιφανείας επιτρέπει στην πράξη στον/στους ιδιώτη/ες επενδυτής/ες να αποκτά/ούν δικαίωμα/τα κυριότητας σε ιδιοκτησία που δεν του/τους ανήκει.

Είναι η πρώτη φορά που δημόσια στρατιωτική έκταση παραχωρείται από το Τ.ΕΘ.Α. με δικαίωμα επιφανείας και όχι δικαίωμα χρήσης γεγονός που προκαλεί έντονο προβληματισμό και σειρά ερωτημάτων, ειδικά από τη στιγμή που με τον Ν. 4256/14 (ΦΕΚ 74, Α΄, 26-3-14) το Τ.ΕΘ.Α. καταργήθηκε ως αυτοτελές νομικό πρόσωπα και συγχωνεύθηκε με το Ταμείο Εθνικού Στόλου (Τ.Ε.Σ.) και το Ταμείο Αεροπορικής Άμυνας (Τ.Α.Α.), σε ένα νέο νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου με την επωνυμία Ενιαίο Ταμείο Εθνικής Άμυνας (Ε.Τ.Ε.Α.) που θα είναι και αυτό που εν τέλει θα διαχειριστεί την όλη υπόθεση.

Πιο συγκεκριμένα:

• Η παραχώρηση ακινήτων του ΤΕΘΑ σε ΟΤΑ διέπεται από το άρθρο 84 Ν. 3883/2010, (παραχώρηση της χρήσης τους, ακόμα και χωρίς αντάλλαγμα, εφόσον εξυπηρετούνται λόγοι γενικού συμφέροντος. Γιατί επομένως, η απόφαση του ΤΕΘΑ δεν επικαλείται το άρθρο 84 του Ν. 3883/2010, αλλά τις διατάξεις του Ν. 3986/2011 για την σύσταση δικαιώματος επιφανείας; Για ποιες συγκεκριμένα χρήσεις προορίζεται το στρατόπεδο ΔΟΥΚΑ μετά την παραχώρησή του στην Περιφέρεια Ηπείρου - Περιφερειακή Ενότητα Πρεβέζης και γιατί δεν θα έπρεπε να είναι αυτό γνωστό στην τοπική κοινωνία και ταυτόχρονα δεσμευτικό δια της συμπερίληψής τους στην σύμβαση παραχώρησης εκ των προτέρων και επιτρέπεται να προσδιοριστεί μετά την υπογραφή της σύμβασης παραχώρησης, όταν τα περιθώρια αντίδρασης θα είναι ανύπαρκτα;
• Το άρθρο 26 ν.3986/2011 δίνει την δυνατότητα τιτλοποίησης των υφιστάμενων και μελλοντικών απαιτήσεων από δικαιώματα επιφανείας του Ελληνικού Δημοσίου και τα εδαφονόμια. Εύλογα προκύπτει το ερώτημα για το κατά πόσο είναι στις προθέσεις του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας ή πιο σωστά του Ε.Τ.Ε.Α. - Ενιαίου Ταμείου Εθνικής Άμυνας (του στρατιωτικού ΤΑΙΠΕΔ) να προβεί σε τιτλοποίηση των υφιστάμενων και μελλοντικών απαιτήσεών του από δικαιώματα επιφάνειας και εδαφονόμια, λειτουργώντας επί της ουσίας ως εμπορική επιχείρηση, ως κτηματομεσιτικό γραφείο.
• Σύμφωνα με τον ιδρυτικό νόμο 4407/29 του Ταμείου Εθνικής Άμυνας «Η περιουσία του Ταμείου Εθνικής Άμυνας διατίθεται αποκλειστικώς και μόνον προς τον σκοπό της συμπληρώσεως των μέσων της κατά ξηράν αμύνης της Χώρας». Η πράξη παραχώρησης του δικαιώματος επιφανείας προσδιορίζει εδαφονόμιο 1.500.000 ευρώ που θα καταβάλλεται από την Περιφερειακή Ενότητα Πρεβέζης προς το Τ.ΕΘ.Α. Έχει καθοριστεί το πού θα κατατεθεί και το πώς θα χρησιμοποιηθεί το ποσό τού ενός εκατομμύριου πεντακοσίων χιλιάδων ευρώ (1.500.000) που θα καταβάλλει η Περιφερειακή Ενότητα Πρεβέζης στο ΤΕΘΑ; Γιατί αυτή η πληροφορία δεν είναι ήδη γνωστή;
• Αποτελεί παραδοξότητα να εμφανίζεται ένα τμήμα του κράτους όπως είναι η Περιφερειακή Ενότητα Πρέβεζας να πληρώνει (πού θα τα βρει τόσα χρήματα αν όχι από τον προϋπολογισμό της που χρηματοδοτείται από το κράτος ή από εμπορική χρήση του στρατοπέδου ΔΟΥΚΑ) ένα άλλο τμήμα του ελληνικού κράτους όπως είναι το ΤΕΘΑ για να αξιοποιήσει τα χρήματα υπέρ της εθνικής άμυνας, η χρηματοδότηση της οποίας αποτελεί ευθύνη και υποχρέωση του κράτους. «Γιάννης πίνει, Γιάννης κερνάει» ή η Περιφερειακή Ενότητα εν τέλει θα λειτουργήσει ως επιχειρηματικός διαμεσολαβητής και το ΤΕΘΑ ως κτηματομεσιτική εταιρεία τα κέρδη της οποίας δεν θα αξιοποιηθούν υπέρ της Εθνικής Άμυνας;
• Η μείζων Αξιωματική Αντιπολίτευση δια Ερωτήσεως της Βουλευτού κας Τζένης Βαμβακά (8147/9-5-2014) την οποία και συνυπέγραψαν ο βουλευτής Πρέβεζας κ Μπάρκας και συνάδελφοί τους βουλευτές της Επιτροπής Ελέγχου Κοινοβουλευτικού Έργου του τομέα ΕΑ προς τον τότε ΥΕθΑ κ. Αβραμόπουλο ζητούσαν απαντήσεις για τα θέματα της παραχώρησης του στρατοπέδου ΔΟΥΚΑ. Παρά το ότι έχουν παρέλθει πέντε (5) μήνες από τότε, το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας δεν έχει απαντήσει σε κανένα εκ των ερωτημάτων. Φρόντισε μόνο να «αξιοποιήσει» τις ενστάσεις που διατυπωθήκαν, ώστε η επόμενη παραχώρηση πρώην στρατιωτικής έκτασης ιδιοκτησίας ΤΕΘΑ που έγινε, του στρατοπέδου ΠΑΥΛΟΥ ΜΕΛΑ, να μην γίνει με παραχώρηση δικαιώματος επιφανείας, αλλά ούτε και παραχώρηση δικαιώματος χρήσης, καθώς αφήνει ανοιχτό το θέμα του προσδιορισμού των χρήσεων και της εμπορικής αξιοποίησης αυτών για το μέλλον.
• Το εξάμηνο από την έκδοση της απόφασης του Πρακτικού 1/18-02-2014 έχει παρέλθει από τις 18/08/2014 και η σύμβαση παραχώρησης έχει υπογραφεί κατά την πληροφόρηση που είχαμε από το γραφείου του Αντιπεριφερειάρχη Ηπείρου κου Ιωάννου από τις 14/08/2014. Γιατί αυτή δεν έχει ακόμη αναρτηθεί στην Διαύγεια και στη ιστοσελίδα του ΤΕΘΑ; Θα καθυστερήσει και αυτή επί δίμηνο όπως και η ανάρτηση της απόφασης του Φλεβάρη; Γιατί ο κύριος Ιωάννου αρνήθηκε να κοινοποιήσει την τελική σύμβαση παραχώρησης στη βουλευτή που του υπέβαλε σχετικό αίτημα και γιατί την παρέπεμψε στον Διοικητή του ΤΕΘΑ, (όμοιο αναπάντητο αίτημα της 16/09/2014).

Ο Eugène Ionesco έχει διατυπώσει την άποψη ότι «Δεν είναι η απάντηση που διαφωτίζει, αλλά η ερώτηση». Θέλουμε να πιστεύουμε, ότι στην περίπτωση που παρουσιάσαμε η απάντηση είναι που θα διαφωτίσει.

Δεν ξεχνώ. Δεν συγχωρώ. Δεν σιωπώ.

* Των Θάνου Αθανασιάδη & Κωνσταντίνου Νάκκα

Διαβάστε Περισσότερα »

Ηρώδου του Αττικού και Αμφιπόλεως *

Che fece .... il gran rifiuto

Σε μερικούς ανθρώπους έρχεται μια μέρα

που πρέπει το μεγάλο Ναι ή το μεγάλο το Όχι

να πούνε. Φανερώνεται αμέσως όποιος τόχει

έτοιμο μέσα του το Ναι, και λέγοντάς το πέρα

πηγαίνει στην τιμή και στην πεποίθησί του.

Ο αρνηθείς δεν μετανοιώνει. Aν ρωτιούνταν πάλι,

όχι θα ξαναέλεγε. Κι όμως τον καταβάλλει

εκείνο τ’ όχι — το σωστό — εις όλην την ζωή του.

Κ. Π. Καβάφη

Έχει πλέον ολοκληρωθεί η τριήμερη συζήτηση στη Βουλή επί της προτάσεως για ψήφο εμπιστοσύνης που κατέθεσε ο πρωθυπουργός της Χώρας Αντώνης Σαμαράς με την Κυβέρνηση να λαμβάνει εν τέλει τις πολυπόθητες (;!) 155 ψήφους στήριξης, οι οποίες όμως απέχουν κατά 25 από τον μαγικό αριθμό των 180 που απαιτούνται για την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας, αν και πληθαίνουν οι βολικές φωνές όσων υποστηρίζουν ότι, με 8 βουλευτές ήδη προφυλακισμένους, θα ανακύψει ζήτημα ερμηνείας της διάταξης του Συντάγματος για το αν τα 3/5 της Βουλής που απαιτούνται για την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας αφορά στους 300 βουλευτές ή στους 292. Φαίνεται πιο καθαρά σήμερα, παρά ποτέ, ότι οι διπλές εκλογές του 2012 στον αριθμό των 180 στόχευαν, ασχέτως αν οι εσωτερικές πολιτικές δυσμορφίες, ανθρώπων, ούτως ή άλλως, παλινωδούντων δεν οδήγησαν στο ευκταίο.

Ο κ. Πρωθυπουργός, με την διχαστική - στα όρια της εμφυλιοπολεμικής - ομιλία του ενώπιον του Εθνικού Κοινοβουλίου, δεν δίστασε να κατηγορήσει το κόμμα της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης ότι, εκμεταλλευόμενο τον ανώτατο πολιτειακό θεσμό, επιδιώκει την καταστροφή της Πατρίδας με το να μη συναινεί στην εκλογή Προέδρου από την παρούσα Βουλή.

Ήταν μια από τις ελάχιστες, ομολογουμένως παρουσίες του κου Πρωθυπουργού στη Βουλή. 

Αυτή τη φορά φαίνεται ότι ένιωσε πολύ ζεστή την ανάσα του κου Τσίπρα στην πλάτη του.

Ποιος όμως είναι αυτός που εκμεταλλεύεται τον ανώτερο πολιτειακό θεσμό;

Ποιος είναι αυτός που εν τέλει επιδιώκει την καταστροφή της Πατρίδας;

Ο κος Πρωθυπουργός γνωρίζει πολύ καλά ότι η παρούσα Βουλή δεν μπορεί να εκλέξει Πρόεδρο της Δημοκρατίας, αφού όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης, με δημόσιες ανακοινώσεις τους, έχουν ταχθεί κατά αυτής της προοπτικής. 

Αυτό το γνώριζε και το 2012, τουλάχιστον ο ίδιος, αλλά και ο ελλείπων λαϊκής στηρίξεως, κύριος Αντιπρόεδρος της συγκυβέρνησης.

Τι είναι, επομένως, αυτό που έχει κατά νου η διανδρία Βενιζέλου-Σαμαρά; Πώς γίνεται να κατηγορεί ένα φθίνον πολιτικό συνοθύλευμα, πώς ορίζει (το ίδιο μόρφωμα) το σημείο, μετά το οποίο δεν υπάρχει επιστροφή; Γιατί δεν παραιτείται η παρούσα συγκυβέρνηση, καλώντας άμα τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να πράξει το αυτό ταυτόχρονα; 

Τι έχει αυτή η Βουλή που δε θα το έχει η επόμενη, αφού ο κύριος Σαμαράς απολαμβάνει των 155 θετικών ψήφων, σχετικά με την πολιτική που ακολουθεί;

Ένα από τα σενάρια που τις τελευταίες μέρες κερδίζει έδαφος αφορά στη διενέργεια πρόωρων εκλογών μετά το επερχόμενο Eurogroup -στο οποίο η κυβέρνηση θα «παίξει τα ρέστα της» για επικοινωνιακούς λόγους- και πριν την έναρξη της διαδικασίας εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας. 

Θα επιχειρήσει να εκμεταλλευτεί τον θεσμό της Προεδρίας της Δημοκρατίας, ώστε να εκβιάσει τις εξελίξεις προκαλώντας, σε συνεννόηση με τα γερμανοτραπεζικά συμφέροντα, ασφυξία στην ελληνική οικονομία (το ταμείον είναι μείον, τα δημόσια έσοδα δεσμευμένα στον ειδικό λογαριασμό υπέρ της αποπληρωμής του Χρέους, τα χρήματα από το ΕΣΠΑ δεσμευμένα και αυτά, δάνεια με εγγύηση του Ελληνικού Δημοσίου κινδυνεύουν να λήξουν και να καταπέσουν οι εγγυήσεις τους, 300 χιλιάδες συνταξιούχοι περιμένουν την σύνταξή τους από το 2012, κανείς δε λαμβάνει επιστροφές Φ.Π.Α., πλην ολίγων τυχερών καλών φίλων … και τα κλειδιά στα σίγουρα γερμανικά χέρια) πνίγοντας κάθε προσπάθεια της κυβέρνησης Τσίπρα που θα δημιουργηθεί μετά τις πρόωρες εκλογές, για αλλαγή πορείας και ανάκτησης της εθνικής μας κυριαρχίας.

 Η διανδρία με το να προκαλέσει μεμονωμένες πρόωρες εκλογές, πριν την έναρξη της διαδικασίας εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας, θέτει τη Χώρα σε μέγιστο κίνδυνο, εσωτερικό και εξωτερικό, για να εκπληρώσει την αποστολή που της έχει ανατεθεί, να εκδικηθεί τον ελληνικό Λαό που επιλέγει να εμπιστευτεί το μέλλον του σε ένα κόμμα της Αριστεράς, να εκδικηθεί τον ελληνικό Λαό για τα σχεδόν 20 χρόνια υποχρεωτικής πολιτικής αποστρατείας, στα οποία ο μεν καταδικάστηκε ως αρχηγός της Πολιτικής Άνοιξης, ενώ ο δε παρέμεινε υπό τη σκιά του μοιραίου ανδρός, να προκαλέσει Χάος, ώστε στη συνέχεια να παρουσιάσει εαυτόν ως Σωτήρα, να διεκδικήσει εκ νέου την ψήφο του ελληνικού Λαού στις εκλογές που θα προκληθούν εξαιτίας της μη εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας τον Απρίλιο του 2015, να αυτοϊκανοποιηθεί στη σκέψη ότι μετέτρεψε το «Καραμανλής ή Χάος» σε «Σαμαράς ή Χάος», ασχέτως αν στην αυτή επωδό αρέσκεται και ο συγκυβερνήτης της συνταγματικής παρερμηνείας.

Ο κ. Πρωθυπουργός φέρεται να επιλέγει να παίξει την Χώρα και τον Λαό της στα ζάρια, προκειμένου να διασώσει την καρέκλα της εξουσίας που προσωρινά κατέχει, λες και αυτή του ανήκει, λες και αυτή δεν ανήκει στον ελληνικό Λαό.

Ο κ. Πρωθυπουργός δεν λειτουργεί ως φορέας της εξουσίας του Λαού αλλά ως διαχειριστής της εξουσίας των τραπεζών-τραπεζιτών, των τοκογλύφων δανειστών της Χώρας και των Γερμανών εταίρων του.

Ο κ. Πρωθυπουργός φέρεται να έχει κάνει την επιλογή να μείνει στην Ιστορία ως ο πρωθυπουργός που δήθεν επιχείρησε να σώσει την παρτίδα σε βάρος της Πατρίδας προκαλώντας πρόωρες εκλογές εντός του 2014, πριν δηλαδή, την εκλογή ΠτΔ, ώστε στη συνέχεια να έχει την πρωτοβουλία των κινήσεων προκαλώντας νέες εκλογές τον Μάιο του 2015 με αφορμή την εκλογή του ΠτΔ.

Σε όλα αυτά, όμως, ποιος είναι ο ρόλος του κου Προέδρου της Δημοκρατίας, όχι απλά ως θεσμού αλλά και ως προσώπου;

Ποιος ήταν, είναι και σίγουρα θα είναι ο ρόλος του αξιότιμου κ. Κάρολου Παπούλια;

Ο αξιότιμος Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας στην κοπή της Πρωτοχρονιάτικης πίτας στο Προεδρικό Μέγαρο είχε δηλώσει: «Φέτος, είναι η τελευταία μου χρονιά και θέλω να σας ευχαριστήσω από βάθους καρδίας για την συνεργασία. Θα θυμάμαι πάντα τις αναμνήσεις που εσείς μου δημιουργήσατε!» προκαλώντας έντονα ερωτηματικά για την πρόθεσή του να παραιτηθεί με δεδομένο ότι η θητεία του λήγει το 2015 και όχι το 2014.

Ο αξιότιμος Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας στο μήνυμά του για την 40ή επέτειο της αποκατάστασης της Δημοκρατίας στη χώρα ανέφερε για την κριτική που δέχθηκε ο ίδιος για τις υπογραφές που έβαλε σε πλειάδα πράξεων νομοθετικού περιεχομένου: «το Σύνταγμα οριοθετεί σαφώς τις αρμοδιότητες του Προέδρου της Δημοκρατίας και ήταν συνειδητή η απόφασή μου να σεβαστώ το Σύνταγμα, που έχει πολύ ταλαιπωρηθεί τα τελευταία χρόνια, και να μην παραβιάσω τη θεσμική τάξη, προκαλώντας πολιτικές εντυπώσεις ή και πολιτική κρίση, μόνο και μόνο για να αποφύγω το πολιτικό κόστος».

Η αναφορά του αυτή μαρτυρά ότι έχει πλήρη γνώση των περιορισμών που του θέτει το Σύνταγμα αλλά και της «ταλαιπωρίας» που αυτό έχει υποστεί με τις συνεχείς πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, με τις οποίες η Κυβέρνηση κατάργησε εν τοις πράγμασι τη νομοθετική λειτουργία του Εθνικού Κοινοβουλίου. Ειδικότερα, η σαφής ρήση «ήταν συνειδητή η απόφασή μου να σεβαστώ το Σύνταγμα» αποδεικνύει την βάσανο, στην οποία είχε περιέλθει, προκειμένου να επιλέξει το δρόμο της στήριξης της κυβερνητικής προσπάθειας ως της μόνης δυνατής προσπάθειας.

Δεν ξέρουμε αν γίνεται άμεσα αντιληπτό τι σημαίνει για το συλλογικό ασυνείδητο η αποδοχή του ανώτατου εκπροσώπου του Λαού των Πράξεων Νομοθετικού Περιεχομένου.

Δεν είναι ότι κάθε νεόπτωχος, τσακισμένος από την ταχύτητα της καταβαράθρωσης του βιοτικού του επιπέδου, σκέπτεται από το πρωί ως το βράδυ, ή έστω μια φορά το μήνα «τι υπέγραψε πάλι ο Πρόεδρος».

Δεν είναι τόσο το γεγονός ότι και ο πλέον αφελής έχει παύσει προ πολλού να δέχεται ότι οι κινούμενες στα όρια του γκροτέσκου κοκκορομαχίες, οι δραματικοί τόνοι, οι δήθεν διαβουλεύσεις, οι κόκκινες ΔΗΜΑΡικές γραμμές, οι φανφάρες του οριακώς κινούμενου κυρίου Στουρνάρα, είχαν πράγματι έστω ένα ψήγμα αληθείας και ότι δεν είχαν υπαγορευθεί ως επιβεβλημένες από κάποιο γραφείο του κενού κελύφους της Deutsche Bank.

Είναι που, «αφού το υπογράφει κι ο Πρόεδρος», αφού εκείνος που δεν βρίσκεται στην ίδια μοίρα με μας, αλλά τουλάχιστον μας καταλαβαίνει, εκείνος που έχει νιώσει την αγροτιά και τα σαλόνια και πλέον δεν έχει να περιμένει άλλη μεγαλύτερη τιμή από το Λαό, πρέπει να είναι η μόνη λύση.

Θα ακουστεί υπερβατικό ίσως, χωρίς λογική εξήγηση – αλλά τι έχει λογική εξήγηση στην Ελλάδα του ’14; - αλλά, όταν ο Πρόεδρος υπογράφει, σκύβουμε το κεφάλι, πολλές φορές και χωρίς να μας το ζητήσουν.

Εύλογα θα αναρωτηθεί ο καλόπιστος αναγνώστης για τα περιθώρια παρέμβασής του Προέδρου, για τη δυνατότητα αντίδρασής του στα τεκταινόμενα.

Είναι πεποίθηση πολλών ότι δεν μπορούσε να κάνει πολλά αφού το Σύνταγμα του παρέχει περιορισμένες δυνατότητες παρέμβασης.

Χρειαζόταν, όμως, να κάνει πολλά;

Χρειαζόταν να έχει αυξημένες αρμοδιότητες για να αλλάξει την πορεία της μετατροπής της Ελλάδας από ελεύθερο υπό τεχνητή χρεοκοπία κράτος σε γερμανικό προτεκτοράτο;

Όχι! Δεν χρειαζόταν να κάνει πολλά!

Ένα μόνο μπορούσε να κάνει. 

Αυτό που το Σύνταγμα του επιτρέπει.

Να μην υπογράψει τις πράξεις νομοθετικού περιεχομένου που η κυβέρνηση των δοσιλόγων κατ’ επιταγή των δανειστών του έστελναν προς επικύρωση αφ’ ης στιγμής δεν είχε κηρύξει την Χώρα σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, πράξη που θα σήμαινε παύση πληρωμών προς το εξωτερικό.

Ένα μόνο έπρεπε να κάνει. Αυτό που το Σύνταγμα και η πατριωτική του συνείδηση θα επέβαλαν  - θέλουμε να πιστεύουμε – σε κάθε άλλον πολίτη αυτής της Χώρας.

Να πάρει στην πλάτη του τον ελληνικό λαό και το αύριο των παιδιών μας και να επιστρέψει την λαϊκή εντολή που η συγκυβέρνηση ΝΔ ΠΑΣΟΚ ΔΗΜΑΡ σφετεριστήκαν στην πηγή της. Στον κυρίαρχο Λαό. «Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το Λαό, υπάρχουν υπέρ αυτού και του Έθνους και ασκούνται όπως ορίζει το Σύνταγμα.»

Θα έπρεπε ως Πρώτος Πολίτης της Χώρας να γίνει πρώτος μεν, ίσος δε μεταξύ των πολιτών της χώρας.

Ένα μόνο έπρεπε να κάνει. 

Να γίνει πολίτης!

Πολλοί τότε θα τον κατηγορούσαν ότι με την επιλογή του θα παρενέβαινε στην πολιτική ζωή της Χώρας, αφού θα προκαλούσε εκλογές.

Σίγουρα σκέφτηκε ότι μη επιλέγοντας να διαφοροποιηθεί από τις κυβερνητικές επιταγές για υπογραφή των ΠΝΠ (μήπως τελικά δεν ήταν κυβερνητική επιταγή η υπογραφή των ΠΝΠ;) πάλι παρενέβη και συνεχίζει να παρεμβαίνει στην πολιτική ζωή της Χώρας διασώζοντας μια κυβέρνηση που απεργάζεται τα συμφέροντα του ελληνικού Λαού και της Ελλάδας κόντρα στη θέληση του ελληνικού Λαού.

Επέλεξε να συνεχίσει στη θέση του στηρίζοντας την Κυβέρνηση, έχοντας εδραία την πεποίθηση ότι ο χρόνος που θα κερδηθεί, θα οδηγήσει σε λύση, σε σωτηρία, σε διέξοδο επ’ ωφελεία του ελληνικού Λαού και της Πατρίδας.

Άλλωστε, όπως συνηθίζει ο θυμόσοφος λαός μας να λέει, «η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία».

Πεθαίνει όμως και αυτή κάποια στιγμή.

Ο αξιότιμος Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας αντιλαμβανόταν και συνεχίζει να αντιλαμβάνεται τον κίνδυνο που διέτρεχε και συνεχίζει να διατρέχει η Ελλάδα.

Σήμερα, ο αξιότιμος Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας αντιλαμβάνεται ότι τα χρονικά περιθώρια που με τις δικές του υπογραφές στις πράξεις νομοθετικού περιεχομένου είχε στη διάθεσή της η συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ για να βγάλει τη Χώρα από την κρίση, έχουν περάσει ανεκμετάλλευτα.

Σήμερα, ο αξιότιμος Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας πρέπει να έχει αντιληφθεί ότι, στηρίζοντας όλα αυτά τα χρόνια τις κυβερνήσεις (ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ αρχικά και ΝΔ-ΠΑΣΟΚ στη συνέχεια) της εκχώρησης της εθνικής μας κυριαρχίας, της εκποίησης της εθνικής μας περιουσίας, της καταλήστευσης των αποθεματικών, αλλά και των εισφορών (βλέπε Κ.Ε.Α.Ο.) των ασφαλιστικών ταμείων, της υιοθέτησης του αγγλικού-αποικιοκρατικού δικαίου στις δανειακές συμβάσεις, της υπαγωγής των Ελλήνων πολιτών στη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου του Μεγάλου Δουκάτου του Λουξεμβούργου, της δημιουργίας Ειδικών Οικονομικών Ζωνών κτλ, οι ειλικρινείς πατριωτικές του προθέσεις για σωτηρία της Χώρας δεν ευδοκίμησαν.

Οι προσδοκίες του από την Κυβέρνηση, την οποία όρκισε και με τις υπογραφές του στήριξε, εκ του αποτελέσματος διαψεύστηκαν.

Σήμερα, ο αξιότιμος Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας αντιλαμβάνεται ότι πλησιάζοντας στο τέλος της δεύτερης θητείας του στο ύψιστο πολιτειακό θεσμό, κινδυνεύει να μείνει στην Ιστορία της Ελλάδας, πάρα τις αγαθές του προθέσεις, τις ειλικρινείς του προσπάθειες και την υπέρμετρη εμπιστοσύνη που έδειξε στην εκλεγμένη κυβέρνηση της Χώρας, ως ο Πρόεδρος της φτωχοποίησης των Ελλήνων και της μετατροπής της Χώρας σε γερμανικό προτεκτοράτο.

Σήμερα, ο αξιότιμος κ. Παπούλιας, λίγους μήνες πριν την προαναγγελθείσα από τον κύριο πρωθυπουργό έναρξη της διαδικασίας εκλογής νέου Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας, βρίσκεται σε ένα καθοριστικό σταυροδρόμι για το μέλλον της Χώρας και του Λαού της και αντιμέτωπος με ένα κρίσιμο δίλημμα.

Θα επιτρέψει, ο αξιότιμος κ Παπούλιας, παραμένοντας στη θέση του, στην προδοτική συγκυβέρνηση, να χρησιμοποιήσει το θεσμό της Προεδρίας της Δημοκρατίας, για να θέσει σε κίνδυνο τη Χώρα, ή θα επιλέξει να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων εκφράζοντας με την φωνή του τη βούληση του ελληνικού Λαού, προκρίνοντας τη μόνη λύση που μπορεί εκ της θέσεώς του να δώσει;

Θα επιτρέψει ο αξιότιμος κ. Παπούλιας στους κ.κ. Βενιζέλο και Σαμαρά να προκηρύξουν πρόωρες εκλογές πριν την ολοκλήρωση της διαδικασίας προεδρικής εκλογής του Φλεβάρη, ώστε να προκληθούν σε διάστημα 4 μηνών δύο εκλογικές μάχες (πρόωρες εκλογές και εκλογές στη συνέχεια λόγω πιθανής αδυναμίας εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας) με ανυπολόγιστες συνέπειες σε εθνικό, οικονομικό και κοινωνικό επίπεδο, ή θα αναλάβει την πρωτοβουλία να οδηγήσει τη Χώρα σε μια και μοναδική εκλογική διαδικασία, ώστε να εκφραστεί άμεσα η βούληση του ελληνικού Λαού και να σταλεί ηχηρό μήνυμα σε όλους αυτούς, στο εξωτερικό αλλά και το εσωτερικό, που μετατρέπουν την Χώρα σε γερμανικό προτεκτοράτο ότι η κυβέρνηση που θα προκύψει με εντολή του ελληνικού Λαού δεν θα έχει θεσμικό χρονικό ορίζοντα μερικών μηνών, αποτρέποντάς τους να προβούν σε μονομερείς ενέργειες εις βάρος του ελληνικού Λαού και της Χώρας;

Ποια θα είναι εν τέλει η στάση του αξιότιμου Προέδρου της Δημοκρατίας, κ. Κάρολου Παπούλια;

Κυριακή, κοντή γιορτή...

Παρεμπιπτόντως:

 Υψηλόβαθμα στελέχη του τραπεζικού κλάδου κυνικά μειδιούν στις αγωνίες αυτές, αντιτείνοντας ότι με την πολιτική της συγκυβέρνησης

«Η Ελλάδα θα σωθεί. Όχι όμως και οι Έλληνες.».

Θα θέλαμε σε όλους αυτούς να πούμε ότι:

α. Ελλάδα είναι ο ελληνικός Λαός. Χωρίς τον Λαό δεν υπάρχει Ελλάδα. Χωρίς τον ελληνικό Λαό υπάρχει απλά το «οικόπεδο γωνία», για το οποίο οι ίδιοι και τα εξωχώρια αφεντικά τους διακαώς ενδιαφέρονται. Ας το βάλουν αυτό καλά κατά νου.

β. Κανείς δεν πρέπει να θεωρεί άλυτο το γόρδιο δεσμό.

Η Ιστορία το έχει αποδείξει.

Δεν ξεχνώ. Δεν συγχωρώ. Δεν σιωπώ.

* των Κωνσταντίνου Νάκκα και Θάνου Αθανασιάδη.

Διαβάστε Περισσότερα »

Αν ήσουν άλλος *

Τίποτε από αυτά δε θα είχε συμβεί.

Αλλά έπρεπε να είσαι εσύ, το απολειφάδι.

Εκείνος που έπεσε από πλούσια αρχίδια, αλλά γεννήθηκες με ελάττωμα εκ γενετής.

Ένας τιποτένιος, ένα έκτρωμα της φύσης σου της ίδιας. 

Όχι απλός βλάκας, αλλά και δειλός και αρχομανής και φασίστας και εξουσιομανής και, και, και.

Και τα διέλυσες όλα. 

Και δε σε νοιάζει τίποτε, εκτός από ένα:

Μην και χάσεις την καρέκλα, το θρόνο, την εξουσία.

Κι εξουσία δεν έχεις πραγματική.

Και εξουσία έχεις πραγματική.

Σε κατευθύνουν σαν μαριονέττα.
Και κατευθύνεις τους μισερούς λακέδες σου προς το γλοιώδη σκοπό.
 
Ωθείσαι από ορμέφυτα απευθείας από τον Κάιν.

Και σκοτώνεις.

Και ο κόσμος αλλάζει - προς το χειρότερο.
Και ο κόσμος γυρίζει - μαζί του κι οι τύχες μας.
Και οι ζωές μας.

Κι αυτές είναι τόσο μικρές, τόσο στιγμιαίες.

Κι ανάμεσά τους θέλω να βρίσω και να υβρίσω, να προκαλέσω τον ατάραχο Θεό, αυτόν με τον οποίο οι θυμόσοφοι δεν ασχολούνται, αναμένοντας να δουν τι υπάρχει μετά, όταν το μετά έρθει.

Κι όλα έχουν γραφτεί.
Και τίποτε δεν είναι νέο.
Κι όλα τα παλιά, τα σκονισμένα γίνονται λαμπερά και διάφανα, την ίδια στιγμή που το ντουλάπι αφήνει τη σκόνη εντός του να ξεχυθεί στο δωμάτιο.

Αλλά δεν υπάρχουν παράθυρα, δεν υπάρχει ήλιος απ' έξω.

Τι είναι αυτό που κοιτάς; Αναρωτιέμαι.

Πώς βλέπεις τη ζωή σου, όταν περάσει το δέος απέναντι στην ανίσχυρη ισχύ σου;

Αν δεν πιστεύεις στο Θεό, κάνεις καλά, διότι δεν υπάρχει Κόλαση που να σε αντέξει.

Αν πιστεύεις, δε φοβάσαι;

Πώς μπορείς ακόμη να αντέχεις τη ντροπή;

Σκατογκαλιούρη, θυμήσου, δεν θα αργήσει ο καιρός.  

*του Θάνου Αθανασιάδη

Διαβάστε Περισσότερα »

Abandon Ship ! *

Έχει μέρες που στο μυαλό μου γυροφέρνει ένα παλιό μου άρθρο. 
Ενώ ξέρω καλά τι έχω γράψει, για ποιον και γιατί, είμαι βέβαιος ότι, χωρίς να θέλω να προσθέσω εγώ κάτι, το ίδιο το κείμενο μου ζητάει επωδό και επιμύθιο και sequel και κατακλείδα και ό,τι στο διάβολο με τσιγκλάει. 
Είναι μια φράση, την οποία έχω αφήσει να κρέμεται, σαν κλωστή αράχνης που πάει με μεγάλες προσδοκίες να γραπώσει σκούρκο.

Να 'την η κουβέντα: 

{Μα ισχύουν όλα; Εξανίσταμαι.

"Ισχύουν όλα, επειδή αυτός είναι ο κόσμος μας. Και θα το δεις".

Το είδα - κι αυτό είναι μια άλλη ιστορία}.

Και δεν έχω απαντήσει τι είδα, και την ιστορία δεν την είπα - και δεν ξέρω αν ποτέ μου θα αξιωθώ να την πω. 

Αλλά κάτι έχω να πω, έστω αποσπασματικά, έστω ελλειπώς. 
Και σχωρνάτε με, σεις οι φιλεύσπλαχνοι αναγνώστες του ταπεινού τούτου ιστολογίου, αν σας τρώω το χρόνο, αλλά θέλατε και τα πάθατε.

Στο μεσοδιάστημα του τσιγκλίσματος ένας άσπονδος φίλος είχε μια εμπειρία, την οποία είδα με τα μάτια του. Συνέβη το εξής:

Μερικές μέρες πριν, βράδυ, κάθησε στο λιμάνι να ψαρέψει, εν γνώσει του ότι δε θα συμβούν και πολλά. 
Το ίδιο μεσημέρι είχε σταθεί πολύ τυχερός, είχε πάει στην Αμμόγλωσσα στη Λευκάδα και είχε πιάσει καμιά δεκαριά μαζεμένα, το ένα πίσω από το άλλο. 
Είχε χαρεί πολύ, επειδή είχαν περάσει μέρες από την τελευταία επιτυχημένη φορά, τελούσε σε γνώση του παράλληλα ότι τα καλά πράγματα δε συμβαίνουν δυο φορές στη σειρά, τα κακά πράγματα από την άλλη συμβαίνουν σε όσες επαναλήψεις γουστάρουν.

Δεν είχε συμβεί κάτι ιδιαίτερο, ένας μπαμπάς με το παιδί του καθόταν από τη δεξιά του μεριά, στα αριστερά του κανείς, ζευγαράκια περνούσαν, ομορφούλες μονάχες επίσης, ησυχία.

Από το πουθενά και από τη μεριά του μπαμπά με το παιδί ακούστηκαν ποδοβολητά και μια διωδία παιδικών φωνών: "φίλε, φίλε, φίλε, κοίτα τι θα κάνω!!".

Ο μοναχικός ψαράς, είναι γεγονός ότι εκείνη ακριβώς τη στιγμή είχε χαθεί σε κάποια σκέψη από το πουθενά ερχόμενη και στο άτοπο καταλήγουσα. Δεν έδωσε σημασία.

Δίπλα του βρέθηκαν άξαφνα δυο γυφτόπουλα, αγόρια, γύρω στα δέκα το μικρό, λίγο μεγαλύτερο το άλλο.

Ο άσπονδος φίλος μου έμεινε σιωπηλός, ακόμη κι όταν κατάλαβε ότι σε κείνον απευθύνονταν η κοινή δήλωση. 
Έμεινε σιωπηλός, κι όταν τα δυο γυφτόπουλα άρχισαν να του λένε "εγώ μπορώ να κάνω αυτό!" και ξεκίνησαν έναν λανθανόντων σεξουαλικών υποννοουμένων χορό με κυκλικές κινήσεις της μέσης και των γοφών με ταυτόχρονο κατέβασμα των σορτς και παράλληλο σήκωμα των τι-σερτ τους να φανεί η κοιλιά, ως το στήθος.

Χωρίς προειδοποίηση, χωρίς προηγούμενο, χωρίς αιτία.  

Ο άσπονδος φίλος μου έμεινε σιωπηλός, αλλά ένιωσε να τον κυριεύει ένα τυφλό μανιασμένο κύμα θυμού, το οποίο δεν έλεγε να μετασχηματιστεί σε ουρλιαχτά και χουγιάσματα. 

Κακό σημάδι αυτό, να το ξέρετε.

Περίμενε παραμένοντας ακίνητος, παγωμένος. Το μεγαλύτερο από τα παιδιά έκανε κίνηση να φτάσει πιο κοντά του. Ως εκείνη τη στιγμή η μεταξύ τους απόσταση δεν υπερέβαινε το μέτρο, αλλά το παιδί έκανε μια κίνηση προς το μεγαλύτερο καλάμι, δήθεν να αγγίξει αυτό και ίσως και το χέρι που το κρατούσε, λέγοντας παράλληλα με νάζι: "Εγώ μπορώ να κάνω και αυτό".

Το χέρι απομακρύνθηκε από το καλάμι. 
Ο παγωμένος μανιασμένος άνθρωπος, κουβαλώντας ένα σωρό από παλιά συντεθλιμμένα ψυχορραγούντα, αλλά πάντοτε ισχυρά συμπλέγματα, τη στιγμή της κίνησης άρπαξε το παιδί από τον ώμο. 

Είχε αλλοιωθεί και η έκφραση του προσώπου του, έμοιαζε με μάσκα τρομακτική και πέτρινη, τη στιγμή που πέταξε το παιδί τρία μέτρα μακριά. 

Εκείνο, με τα μάτια ορθάνοιχτα από σύμμικτα συναισθήματα φόβου, αγωνίας κι έκπληξης έκανε ανακυβίσθηση προς τα πίσω, ώστε να μη σπάσει το κεφάλι του στο πεζοδρόμιο και σκέπασε το πρόσωπό του, πιθανότατα περιμένοντας να ακολουθήσει κάποια κλωτσιά.

Δε συνέβη τίποτε τέτοιο. Με μια σφυριχτή από μίσος φωνή ο αλλοιωμένος άνθρωπος, τον οποίο νόμιζα ότι ήξερα, έφτυσε βαριές εκφράσεις κατάρας, λέξεις που δεν ήξερα ότι μπορούσε να ξεστομίσει, και παρακολούθησε το μικρό παιδί να απομακρύνεται τρέχοντας μακριά, κοιτώντας πίσω του μόνον όταν βρισκόταν σε σχετική απόσταση ασφαλείας, ενώ το μεγάλο, παραζαλισμένο ακόμη από το βίαιο της επίθεσης σηκώθηκε, έπεσε πάνω στο πίσω μέρος από ένα σταματημένο αυτοκίνητο και ξεκίνησε το δικό του τρέξιμο προς τη διαφυγή, ακόμη κι αν δεν επρόκειτο να γίνει κάτι περισσότερο. 

Η τελευταία κουβέντα που βγήκε από τα παγωμένα από μίσος και οργή χείλη ήταν: "Φύγετε, ειδάλλως εδώ θα σας θάψω".

Τάφος. Θάνατος. Μίσος. Οργή. Βία. 

"Ισχύουν όλα, επειδή αυτός είναι ο κόσμος μας. Και θα το δεις".

Ο άσπονδος φίλος μου, που λιγότερο ήξερε τον εαυτό του από όσο νόμιζε, έμεινε ακίνητος και σιωπηλός, όπως όταν είχε κάτσει για να απομονωθεί.

Άξαφνα τον κατέλαβαν τύψεις τρομερές. Είχε σπρώξει ένα παιδί, αδιάφορο το τι είχε κάνει εκείνο το παιδί. Είχε δράσει βίαια, επιθετικά, σκληρά, ανεξέλεγκτα. 

Καθώς παρέμενε χαμένος, ανίκανος να αντιδράσει στο κύμα των επιτιθέμενων ενοχών του, μια ομάδα μοτοσυκλετιστών της ΔΙΑΣ πέρασε με αντίστροφη πορεία. Του πέρασε από το νου έως και ότι για εκείνον έψαχναν, ότι έπρεπε να κρυφτεί - από ντροπή κι από φόβο για τις συνέπειες. Δεν πανικοβλήθηκε, ίσως ένιωθε καλύτερα - έτσι σκέφτηκε - εάν του αποδίδοντο κατηγορίες και ακολουθούσε η αυτόφωρη διαδικασία.

Δε συνέβη όμως τίποτε τέτοιο. Ο ντροπιασμένος παγωμένος άνθρωπος, με την ηρεμία του χαμένη, με ενοχές και τύψεις στον ασκό των βαρών του, έφυγε αργά, σιωπηλά. Δεν ψάρεψε για μέρες.

Τύψεις. Ενοχές. Βάρη. Θάνατος.
"Ισχύουν όλα, επειδή αυτός είναι ο κόσμος μας. Και θα το δεις".

Ποιος είναι ο κόσμος μας;
Τι τον καθορίζει;
Πώς επιδρά η ζωή του ενός πάνω στη ζωή του άλλου; 
Ποιος καθορίζει το σύνολο των συμπλεγμάτων, τα οποία θα γεννηθούν μέσα μας, θα μεγαλώσουν μαζί μας και θα μας πεθάνουν;
Ποιος ορίζει τη στιγμή που θα οπλιστεί το χέρι με δύναμη τρομερή, που ο Κάιν θα κάνει πράξη το φόνο του Άβελ;
Επειδή ο αδερφός αδερφό σκοτώνει.

Έχουν περάσει μέρες από τότε.
Δεν κατόρθωσα να συντάξω αυτό το κείμενο, επειδή δυο μέρες αργότερα πληροφορήθηκα ότι τα παιδιά εκείνα ήσαν μέλη μιας σπείρας, καθοδηγούμενα από ενήλικες της φυλής τους, τα οποία αποπειρώνται να εκβιάσουν ενήλικες με "φυγόκεντρες" τάσεις. Πληροφορήθηκα την περίπτωση ενός συνταξιούχου χήρου, ο οποίος δεχόταν επισκέψεις από μια μητέρα με το εννιάχρονο κοριτσάκι της, το οποίο - τη μία φορά που κατόρθωσε να μπει το σπίτι του - βγήκε ουρλιάζοντας και κατηγορώντας τον ότι της επιτέθηκε με σεξουαλικές διαθέσεις. Συλλήψεις, DNA τεστ, βεβαίωση ανυπαρξίας οιασδήποτε εμπλοκής του ανθρώπου με το ανήλικο και στο μεσοδιάστημα διαπόμπευση, βλέμματα, τα οποία έλεγαν "φύγε" στον αθώο και εγκατάλειψη της μικρής κωμόπολης, στην οποία εκείνος είχε επιλέξει να περάσει τα τελευταία χρόνια της ζωής του.
Καίτοι αθώος.  
 

Τι αξία έχει μια συντεταγμένη κοινωνία, λέτε;
Τι δύναμη προστασίας παρέχει σε καθέναν από εμάς;
Είχε δίκιο ο άσπονδος φίλος μου; 
Εκείνος δεν ήξερε αυτό που εγώ έμαθα εκ των υστέρων. 
Έδρασε συμπλεγματικά, χωρίς γνώση.
Κάθισα μπροστά του και τον παρατηρούσα ενδελεχώς, καθώς του μετέφερα την πληροφορία.
Δεν τρεμόπαιξαν με χαρά τα μάτια του.
Δεν ανάσανε με ικανοποίηση, επειδή είχε σώσει τον εαυτό του και τον κόσμο από ένα κύκλωμα μαστροπείας και παιδεραστίας, αναμεμειγμένο με παιδοφιλία.
Δεν αναφώνησε ότι θα τρέξει στην Αστυνομία και θα απαιτήσει να σπάσει το κακό σπυρί.

Κοίταξε μόνο τον καθρεφτισμό των ματιών μου πάνω του και μου είπε:
"Έγινα ζώο, για χάρη άλλων ή ήμουν πάντοτε;"

Πολλές φορές σκέπτομαι πώς θα ήταν αν είχα σπουδάσει κοινωνιολογία. Δεν αναφέρομαι στις βασικές αρχές και στα εκλαϊκευμένα συγγράμματα πέρι των θέσεων των μεγάλων του χώρου, αλλά πώς θα ήταν εάν είχα εντρυφήσει στις μονογραφίες, στις υψηλές έννοιες της επιστήμης αυτής. 

Θα καταννοούσα καλύτερα την κοινωνική πραγματικότητα;
Θα έβλεπα και θα διέβλεπα;
Θα είχε αξία η γνώση μου αυτή, εν σχέσει προς την πραγματικότητα "προς αντιμετώπιση";

Υποθέτω - δεν ξέρω με βεβαιότητα πλέον, όχι μετά την επέλαση των νεοφιλελευθέρων και την άνετη επικράτησή τους - ότι κατέχω ψήγματα ιστορικής γνώσης. 
Αυτά υποτίθεται ότι κάτι μπορούσαν να κάνουν προς αυτήν την κατεύθυνση.

Δεν έκαναν, όχι όσον αφορά στο γενικότερο καλό. 
Δεν ισχυρίζομαι ότι, εφ' όσον εισακούοντο οι αναιμικές κραυγές μου, ο κόσμος θα γινόταν καλύτερος.
Δεν ισχυρίζομαι ότι εγώ είχα τη λύση και κανείς δεν την άκουσε.

Αλλά βλέπω τον κόσμο μέσα από τα μάτια του άσπονδου φίλου μου και δε μπορώ να μη σκεφτώ εκείνον που μου είπε κάποτε:
"Ισχύουν όλα, επειδή αυτός είναι ο κόσμος μας. Και θα το δεις".

Αντί επιμυθίου:
Αυτό εδώ είναι το εκατοστό μου άρθρο σε τούτο το ιστολόγιο. Θα ήθελα να είχε καλύτερο τέλος, καλύτερο θέμα, καλύτερη αρχή. Θα ήθελα να έγραφα για ευχάριστα πράγματα, διασκεδαστικά και εύληπτα, για τη χαρά της ζωής και το μυστικό της κρεμ μπρουλε, για τα ξέγνοιαστα παιδιά της Γάζας, τα οποία σώθηκαν μετά την κοινή παγκόσμια συμφωνία. Θα ήθελα να ήταν σε αυτό το άρθρο η παράγραφος, η οποία θα αναφερόταν στην ταφή μετ' επαίνων και τιμών του κυρίου Πρωθυπουργού μας κατά την επιστροφή του από το τραγικό, όπως κατέληξε, πολύνεκρο αεροπορικό δυστύχημα που κόστισε και τις αθώες ζωές σύσσωμου του Υπουργικού Συμβουλίου και των συνεπιβατών μεγαλοεπιχειρηματιών και τραπεζικών, οι οποίοι είχαν μεταβεί στο Βερολίνο για επικοδομητικές συζητήσεις πάνω στην Ελληνική ανάκαμψη. Θα ήθελα να εκφράσω τη θλίψη μου για τον πρόωρο χαμό της κυρίας Καγκελαρίου, να δηλώσω ότι συμπάσχω με το φίλο Γερμανικό Λαό, να διαρρήξω τα ιμάτιά μου που χάθηκε ένας τόσο σημεντικός άνθρωπος, μόνον και μόνον επειδή επέλεξε να συνταξιδέψει στη χώρα μου, ώστε να εξηγήσει καλύτερα και πιο ξεκάθαρα τι πρεσβεύει η φίλη χώρα Γερμανία και τι αποφάσισε για τη δική μου χώρα, μετά τις επικοδομητικές συζητήσεις του Βερολίνου. 

Θα ήθελα να μην είναι έτσι ο κόσμος μας και να μη δω. 
Χωρίς κοινωνιολογικές σκέψεις κι αναλύσεις. Χωρίς Ιστορική Γνώση.
Μόνο με Θάνατο.

* του Θάνου Αθανασιάδη

(τίτλος δανεισμένος, καθώς και το στιχουργικό πόνημα του Peter Hammill, από το LP "Present" των VdGG ,

Διαβάστε Περισσότερα »