Note from the western borders.

- Έλληνα, τελικά τι θέλεις;

- Καλημέρα, ποιος είστε, παρακαλώ;

- Ω, έχω πολλά ονόματα. Στη χώρα σου είμαι γνωστός ως Πήλιο Γούσης, Εφιάλτης, Πετρόμπεης, Κωνσταντίνος, Αντώνης, Ευάγγελος, Γιωργάκης, Λουκάς, ο κατάλογος δεν έχει τέλος! Στο σημερινό μας διάλογο θα κρατήσω ένα όνομα που μου αρέσει πολύ, ας με λες λοιπόν Δήμιο.

- Δεν ξέρω αν χαίρομαι που σε γνωρίζω, Δήμιε, αλλά νομίζω ότι θα μπορούσες να λέγεσαι και Ιανός, έχεις πολλά πρόσωπα και προσωπεία. Τι θα ήθελες λοιπόν;

- Για να είμαι ειλικρινής, παραξενεύομαι, Έλληνα. Σπάνια έχει αντέξει λαός τόσο πολύ ενάντια στις επιθυμίες μου. Λατρεύω τη διαφθορά κι αυτή είναι συνυφασμένη με την ανθρώπινη φύση. Δεν είσαι άνθρωπος εσύ λοιπόν; Γιατί ανθίστασαι ακόμη;

- Μα απεναντίας, Δήμιε. Άνθρωπος είμαι, ίσως ο τελευταίος του είδους, αν κι αυτή είναι μεγάλη και εντελώς άλλη συζήτηση. Δε θα έπρεπε να απογοητεύεσαι όμως, από τα ονόματα που διάλεξες βλέπω ότι το τέχνασμά σου έχει αποδώσει καρπούς, η διαφθορά, την οποία επιδιώκεις, παρεισφρύει στη φύση μου, δημιουργώντας καρκινώματα στο σώμα μου. Αλλά, σε παρακαλώ, θα ήθελα να επαναλάβεις την αρχική σου ερώτηση. Τι ήθελες λοιπόν;

- Μα να μάθω τι τελικά θέλεις!

- Σοβαρή και διεισδυτική ερώτηση μου απευθύνεις, Δήμιε, μπορώ να μάθω το γιατί;

- Αχ, πονηρέ Έλληνα! Μα για να εισχωρήσω στα μύχια της ψυχής σου, για να μάθω τις άμυνές σου, να τις υπερκεράσω, να σε αναγκάσω να τραπείς σε άτακτη φυγή, να σπάσει το ηθικό σου, να σε τρομάξω ως τα βάθη της ύπαρξής σου και να αφήσω το Φόβο φωλιασμένο εκεί για πάντα.

- Αχ, Δήμιε, Δήμιε, δε νομίζεις ότι έγινες πολύ ευθύς απότομα;

- Όχι, Έλληνά μου, δεν το νομίζω! Βλέπεις, μου ανήκεις! Παίζω μαζί σου, όπως η γάτα με το ποντίκι, ο σημερινός μας διάλογος γίνεται μόνο για να διασκεδάσω με τον ήχο του επιθανάτιου ρόγχου σου. Μου χρωστάς, Έλληνα, μου χρωστάς πολλά, οι ηγετίσκοι σου έχουν παραδοθεί προ πολλού, μου έχουν παραδώσει τα πάντα με αντάλλαγμα τη δική τους ευμάρεια, το Σχέδιο έχει ολοκληρωθεί, ποτέ δεν είχες Ελπίδα, αλλά, κι αν είχες, φρόντισα να εξανεμίσω και την τελευταία. Σε λίγες ημέρες όλα θα έχουν τελειώσει, θα σε παραδώσουν σε μένα εκείνοι που τους εμπιστεύτηκες το μέλλον το δικό σου και των παιδιών σου.

- Α, Δήμιε, τα έχεις σκεφτεί, βλέπω, όλα! Αλλά αυτά που λες, υποδηλώνουν ότι κάτι σου λείπει. Συμφωνώ μαζί σου, παίζεις μαζί μου, είσαι ισχυρότερος, αλλά είναι μόνον αυτό; Η εμμονή σου στην ερώτηση με προβληματίζει, Δήμιε. Μόνο το παιχνίδι σε νοιάζει; Μήπως υπάρχει κάτι βαθύτερο από αυτό; Μήπως η ισχύς σου δεν είναι δυνατόν να εξαπολυθεί πάνω μου για κάποιον λόγο και ψάχνεις εύσχημο τρόπο να πληροφορηθείς κάτι από εμένα;

- Μα τώρα έγινες πραγματικά ενοχλητικός, Έλληνα!! Είσαι στ´ αλήθεια τόσο υπερφίαλος και αλαζονικός, όσο λένε!! Μα δε βλέπεις τη δύναμή μου; Θα μπορούσα να σε συντρίψω οποτεδήποτε!! Πώς τολμάς και μιλάς ακόμη κατ´ αυτόν τον τρόπο;

- Κοίτα να δεις, Δήμιε. Η Ιστορία μου επιφύλαξε πολλούς εχθρούς, θέλεις λόγω θέσης, θέλεις λόγω μοίρας, εσύ διάλεξε. Αν έμαθα κάτι από αυτή τη συνεχή τριβή, αυτό είναι ότι, όταν ο εχθρός μπορούσε, δε μιλούσε, απλά επετίθετο, κι εγώ από την πλευρά μου έπρεπε να αμυνθώ. Ας πούμε λοιπόν ότι έγινα καλός σε δύο πράγματα, αφ´ ενός μεν στο να αμύνομαι, αφ´ ετέρου δε στο να αντιλαμβάνομαι πότε ο εχθρός μιλούσε, επειδή δε μπορούσε να επιτύχει αυτό που ισχυριζόταν ότι μπορούσε να επιτύχει. Οπότε νομίζω ότι εσύ επέδειξες κάποιου είδους αλαζονεία, όχι εγώ. Αλλά νομίζω ότι έχουμε χάσει το θέμα μας: Τι είπαμε ότι ήθελες;

- Για τ´ όνομα του Θεού, το είπαμε ήδη τόσες φορές!!! Τι είναι αυτό που θέλεις τελικά;

- Α, ναι, με συγχωρείς. Για να δούμε λοιπόν τι θέλω. Θέλω να διορθώσεις το λάθος που έκανες στην αρχή της συζήτησής μας, ώστε να καταλάβεις από μόνος σου και να μη χρειαστεί να χαλάσουμε άλλο τις καρδιές μας. Διορθώνοντας το λάθος σου, θα οδηγηθείς στη λύση του προβλήματος και θα σου απαντηθεί άμεσα και η ερώτησή σου.

- Ποιο λάθος, τι εννοείς, Έλληνα;

- Εκείνο το λάθος που έκανες, όταν ισχυρίστηκες ότι εγώ σου χρωστάω, Δήμιε.

- Μα τι κουταμάρες είναι αυτές πάλι τώρα;!;!;!; Φυσικά και μου χρωστάς!!! Αρνείται το χρέος σου τώρα, άθλιε μπαταξή;;;; Κοίτα τις αποδείξεις, κοίτα τι γράφουν τα χαρτιά, άσε τις αερολογίες και σταμάτα να με κάνεις να χάνω το χρόνο μου μαζί σου, ενώ υπάρχουν κι οι υπόλοιποι που περιμένουν στη σειρά.

- Αλήθεια θα μου δείξεις τα χαρτιά, Δήμιε; Αλήθεια θα μου αποδώσεις λογαριασμό;

- Βεβαίως και θα το κάνω, άθλιε!! Κοίτα εδώ, εδώ λέει πόσα μου χρωστάς, χαραμοφάη Έλληνα!!

- Πολλά χρήματα, πράγματι! Εγώ τα πήρα όλα αυτα; Εκπλήσσομαι! Αλλά και την υπογραφή μου δεν τη βλέπω πουθενά, μήπως σφάλλεις;

- Μη γίνεσαι ανόητος τώρα, σου έδωσα ήδη το εύσημο της πονηριάς. Φυσικά και υπέγραψαν για σένα οι εκπρόσωποί σου!

- Μα τότε αλλάζει το πράγμα, Δήμιε!! Αν πράγματι δέχεσαι ότι εγώ πήρα αυτά τα χρήματα μέσω κάποιου τρίτου, χρήματα τα οποία ποτέ δε φτάσανε στα χέρια μου, τότε, προκειμένου να σε πληρώσω, θα πρέπει να τα αναζητήσω προηγουμένως με τη σειρά μου. Ξέρεις μήπως ποιος τα παρέλαβε;

- Το παρατραβάς, Έλληνα. Ξέρεις καλά ποιος τα πήρε, εκείνος που σε δέσμευσε σε όλο αυτό το παιχνίδι, εκείνος που σε παρέδωσε σε μένα, ο Ηγέτης σου. Με τη δική του υπογραφή δεσμεύτηκες και δέθηκες στο άρμα μου.

- Τώρα όμως πράγματι δεν καταλαβαίνω, Δήμιε! Μου λες ότι είμαι δέσμιός σου, επειδή ο δικός σου συνεργάτης, ο δικός σου λακές, πήρε τα χρήματα που εσύ ο ίδιος υποστηρίζεις ότι το έκανε κατόπιν δικού σου σχεδιασμού, τα χρήματα, τα οποία ποτέ δεν έφυγαν από τις τσέπες σου, αφού είστε ένα, εσύ αφεντικό κι εκείνος υπάλληλός σου; Μου λες ότι μου ζητάς να επιστρέψω τάχα, αυτό που δεν πήρα, επειδή ο υπάλληλός σου πλαστογράφησε την υπογραφή μου, φαλκίδευσε τη βούλησή μου και είπε ότι μιλάει εξ ονόματός μου; Αυτό στο οποίο αναφέρεσαι, Δήμιε, στα δικά μου χώματα έχει όνομα, λέγεται εσχάτη προδοσία. Αν λοιπόν παραδέχεσαι ότι όλα αυτά είναι σχέδιό σου και η προδοσία έργο ανθέλληνα ηγέτη, τότε θα πρέπει να επαναλάβω το αίτημά μου με μεγαλύτερη δύναμη:

Θέλω να διορθώσεις το λάθος σου, Δήμιε, και να λογοδοτήσεις εσύ και ο λακές σου σε μένα.

- Λοιπόν αυτό πάει πολύ, Έλληνα! Δεν ξέρω πώς με έβαλες σε αυτή τη θέση με τις σοφιστείες σου, αλλά τα χρήματα θα τα δώσεις!! Και δεν υπάρχει κανείς που να μπορεί να με εμποδίσει!

- Κι εδώ θα πρέπει να διαφωνήσω μαζί σου, Δήμιέ μου. Στο είπα και στην αρχή της συζήτησής μας, την οποία εσύ αποκαλείς σοφιστεία: ο εχθρός, όταν μπορεί, επιτίθεται, δεν αναλώνεται σε συζητήσεις. Τις συζητήσεις, ακόμη κι αυτή, τις ακούνε κι άλλοι. Αυτοί που μας άκουσαν σήμερα, καταλαβαίνουν ότι είσαι άπληστος, χοντροκομμένος, ραδιούργος και χειραγωγός, Δήμιε, ότι ψάχνεις για προδότες μέσα στις τάξεις του ανυποψίαστου θύματος και ότι εκτελείς τα σχέδιά σου. Υπάρχει λύση, Δήμιε, και πλέον ίσως πρέπει να καταργήσω το κεφαλαίο δέλτα στην προσφώνησή μου προς εσένα, γιατί εσύ, ισχυρέ, φαντάζεις πιο μικρός πλέον στα μάτια μου, λιγότερο δυνατός από ό,τι λες. Και δεν είναι τα δικά μου τα μάτια ή τα αυτιά, είναι του κόσμου ολάκερου. κι ο κόσμος αυτός ξέρει πλέον το σχέδιό σου, όπως ξέρει ότι, αν νικήσεις εμένα, δε θα υπάρχει γυρισμός για κανέναν τους.

Και, για να απαντήσω στην ερώτησή σου:
Θέλω αυτά που μου ανήκουν, δήμιε.

Αυτά που έδωσες, για να πετύχεις τον ποταπό σκοπό σου, πάρτα από τους λακέδες σου.

Διαβάστε Περισσότερα »

Πήξαμε στα αρκτικόλεξα. Η περίπτωση των ΙΝΕΔΙΒΙΜ & ΕΟΠΠΕΠ

Των Θάνου Αθανασιάδη & Κωνσταντίνου Νάκκα

Στο σχέδιο νόμου «Οργάνωση και Λειτουργία Ιδρύματος Νεολαίας και Δια Βίου Μάθησης και Εθνικού Οργανισμού Πιστοποίησης Προσόντων και Επαγγελματικού Προσανατολισμού και άλλες διατάξεις» το Υπουργείο Παιδείας επιχειρεί να ολοκληρώσει τη διαδικασία σύστασης δύο φορέων, οι οποίοι απορροφούν με συγχώνευση ορισμένους άλλους φορείς και πλέον θα υπάγονται σε αυτό.

Σύμφωνα με την αιτιολογική έκθεση, «η οργάνωση και η λειτουργία των φορέων αυτών αποτελεί αναγκαίο συμπλήρωμα της συγχώνευσης των ν.π.ι.δ. με την επωνυμία «Εθνικό Ίδρυμα Νεότητας», «Ινστιτούτο Νεολαίας» και «Ινστιτούτο Διαρκούς Εκπαίδευσης Ενηλίκων» στο ΙΝΕΔΙΒΙΜ και των ν.π.ι.δ. με την επωνυμία «Εθνικός Οργανισμός Πιστοποίησης Προσόντων (Ε.Ο.Π.Π.)», «Εθνικό Κέντρο Πιστοποίησης Δομών Δια Βίου Μάθησης (Ε.ΚΕ.ΠΙΣ.)» και «Εθνικό Κέντρο Επαγγελματικού Προσανατολισμού (Ε.Κ.Ε.Π.)» αντίστοιχα.»

Σε σχέση με το ρόλο που θα αναλάβουν οι νέοι φορείς, οι αρμοδιότητές τους είναι αυτές «που υφίστανται και ασκούνται από τους συγχωνευόμενους φορείς». Η «μόνη νέα αρμοδιότητα που ανατίθεται στους νέους φορείς» είναι η διαχείριση της σημαντικής περιουσίας των συγχωνευόμενων φορέων, «η οποία αποτελείται από κινητά και ακίνητα, τα οποία καλύπτουν το σύνολο της χώρας τόσο στην ενδοχώρα όσο και στα αστικά κέντρα» με στόχο την «εξασφάλιση εσόδων για λογαριασμό τους, τα οποία θα το καταστήσουν περισσότερο βιώσιμο και θα οδηγούν στο να μην εξαρτώνται αποκλειστικά από την επιχορήγηση που λαμβάνει από το Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων, Πολιτισμού και Αθλητισμού».

Στους δύο φορείς υποδοχής, ΙΝΕΔΙΒΙΜ και ΕΟΠΠΕΠ που νομιμοποιούνται με το παρόν σχέδιο νόμου, τα πάντα λειτουργούν με βάση τη δομή, τις διαδικασίες και τα πρόσωπα των υπό συγχώνευση φορέων και καμία εξοικονόμηση δεν γίνεται από το Υπουργείο Παιδείας.

Η ίδρυση δια της μεθόδου της συγχωνεύσεως των δύο οργανισμών έχει στηριχθεί σε δύο ΚΥΑ. Για το ΙΝΕΔΙΒΙΜ στην υπ’ αριθ. 127175/Η/4-11-2011 (ΦΕΚ Β΄ 2508) ενώ για τον ΕΟΠΠΕΠ στην υπ’ αριθ. 155723/Η/8-12-2010 (ΦΕΚ ΥΟΔΔ 450). Το παρόν νομοσχέδιο ουσιαστικά τις νομιμοποιεί για να προσφέρει νομική κάλυψη σε αυτούς (τους οργανισμούς). Οι ΚΥΑ αυτές προσδιόριζαν τις αρμοδιότητες του ΔΣ των οργανισμών. Ταυτόχρονα όμως, ενώ το παρόν σχέδιο νόμου τις νομιμοποιεί, στις καταργούμενες διατάξεις τις καταργεί, δίνοντας έτσι στο ΔΣ που ήδη λειτουργούσε, την αποκλειστική ευθύνη λειτουργίας των οργανισμών αφού δεν εξασφαλίζει την αλλαγή του. Το Διοικητικό Συμβούλιο αυτό διαχειριζόταν, διαχειρίζεται και θα διαχωρίζεται τα πάντα και είναι αυτό που έχει διοριστεί από την κυρία Διαμαντοπούλου κατά την επιτυχημένη [sic] θητεία της ως Υπουργού Παιδείας και πριν το πέρασμά της στο Υπουργείο Ανταγωνιστικότητας.

Η συγχώνευση των φορέων έγινε με ΚΥΑ επί μνημονίου 1 και με υπογραφή της κας Διαμαντοπούλου, στη βάση εξουσιοδότησης και χωρίς συγκεκριμένο θεσμικό πλαίσιο συγχωνεύσεων. Έρχεται σήμερα το Υπουργείο Παιδείας, επί μνημονίου 3 να νομιμοποιήσει εκ των υστέρων τη συγχώνευση των φορέων, με τη δομή, τη λειτουργία, τα οικονομικά, τους εργαζόμενους και τα κομματικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ. Αν δεν γίνει αυτό, η λειτουργία των συγκεκριμένων φορέων δεν θα στηρίζεται σε σταθερές νομικές βάσεις.

Μεγάλα ερωτηματικά ανακύπτουν σχετικά με την διαχείριση των ταμειακών υπολοίπων, των υπολοίπων των τραπεζικών λογαριασμών, των έργων και των δράσεων των συγχρηματοδοτούμενων από την ΕΕ, από το ΔΣ που στο μεταβατικό στάδιο διαχειρίζεται τα πάντα. Το ίδιο, δηλαδή, ΔΣ το οποίο μέχρι τώρα διοικούσε και έλεγχε τα πάντα θα συνεχίσει να διοικεί και να ελέγχει τα πάντα χωρίς να προσδιορίζεται πώς, από ποιον και με ποια διαδικασία θα ελέγχεται αλλά και πότε, αν και με ποια διαδικασία θα αλλάξει.

Με το παρόν σχέδιο νόμου και συγκεκριμένα με την παράγραφο 17 του άρθρου 45 προστίθεται μια παράγραφος στο άρθρο των μεταβατικών διατάξεων του ν.3879/2010. Με την προσθήκη αυτή ο Υπουργός Παιδείας καθορίζει αποκλειστικά τα πάντα σχετικά με το αρχείο του ΟΕΕΚ όπως πχ τα αρχεία σχετικά με τα περιουσιακά στοιχεία του φορέα που καταργήθηκε, την απογραφή και την εγγραφή στο υποθηκοφυλακείο.

Ενδιαφέρον επίσης, παρουσιάζει η μελέτη της προσθήκης τροπολογίας του Υπουργείου Παιδείας με αναπληρωτή υπουργό τον κύριο Αρβανιτόπουλο στον ν.4072/12 σε νομοσχέδιο του Υπουργείο Ανάπτυξης επί Υπουργίας της κας Διαμαντοπούλου, όπου γίνεται η πρώτη προσπάθεια θεσμικής κατοχύρωσης της συγχώνευσης του ΕΟΠΠΕΠ.

Στη συγκεκριμένη τροπολογία-προσθήκη - που αφορούσε σε θέματα του Υπουργείου Παιδείας και εισήχθη σε νομοσχέδιο που ρύθμιζε θέματα βελτίωσης του επιχειρηματικού περιβάλλοντος, ήρθε προς ψήφιση την επομένη από την ψήφιση των σχετικών άρθρων του σχεδίου νόμου στην Βουλή από την Υπουργό Ανάπτυξης χωρίς την παρουσία του Υπουργού και του αναπληρωτή Υπουργού Παιδείας στο Κοινοβούλιο και δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ Α΄ 86 στις 11 Απριλίου 2012 ενώ το Κοινοβούλιο διέκοψε λόγω εκλογών τη λειτουργία του στις 10 Απριλίου 2012 - μεταξύ των άλλων γίνεται αναφορά σε «αποφάσεις διορισμού υπαλλήλων του ΟΕΕΚ, οι οποίες δεν δημοσιεύθηκαν, εκ παραδρομής, στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, δημοσιεύονται αναδρομικά από την ημερομηνία ανάληψης υπηρεσίας τους στο Ο.Ε.Ε.Κ.»

Επιπρόσθετα, αναφέρεται ότι «Από την έναρξη λειτουργίας του Ε.Ο.Π.Π. μέχρι και την έναρξη ισχύος του μισθολογικού συστήματος του οργανισμού, έπειτα από απόφαση του Οικονομικών και Παιδείας, το πάσης φύσεως και σχέσης προσωπικό που μεταφέρθηκε στον Ε.Ο.Π.Π. σύμφωνα με απόφαση του αναπληρωτή Υπουργού Παιδείας, καθώς και το προσωπικό που μεταφέρθηκε στον Ε.Ο.Π.Π.Ε.Π. με απόφαση του Υπουργού Παιδείας λαμβάνει τις αποδοχές, όπως τις λάμβανε στους φορείς, από τους οποίους μεταφέρθηκε, αναδρομικά από την ημερομηνία μεταφοράς. Από την έναρξη ισχύς του ν.4024/2011 και έπειτα εφαρμόζονται οι διατάξεις της παραγράφου 2 του άρθρου 29, και του άρθρου 31.»

Αυτό σε συνδυασμό με το ότι μέχρι την ψήφιση της συγκεκριμένης τροπολογίας του ν.4072/12 οι υπάλληλοι του οργανισμού πληρωνόντουσαν με αποφάσεις του ΔΣ, γεννά ερωτηματικά σχετικά με τη διαχείριση των οικονομικών πόρων, τον πραγματικό αριθμό των υπαλλήλων και την ορθή καταγραφή των πραγματικών δεδομένων του οργανισμού.

Το φαινόμενο της «δημιουργικής λογιστικής» το έχουμε όλοι ακουστά. Η περίπτωση της συγχώνευσης των πιο πάνω οργανισμών, που έχει ήδη γίνει και απλά τώρα, εκ των υστέρων νομιμοποιείται εκ του ασφαλούς, είναι αυτή μια από αυτές;

Διαβάστε Περισσότερα »

Εγώ είμαι ο ΣΥΡΙΖΑ.

Εγώ είμαι ο ΣΥΡΙΖΑ.

Το ΠΑΣΟΚ δεν είναι ενωμένο. Δεν είναι δυνατό. Το ΠΑΣΟΚ όμως είναι εδώ, αλλά όχι για πολύ ακόμη.

Αντιγράφουμε την είδηση από το thestival.gr

«Ένα νέο σοσιαλδημοκρατικό κόμμα βρίσκεται στα σκαριά από τις αρχές του νέου έτους και στις σχετικές συζητήσεις πρωτοστατεί η πρώην υπουργός, Άννα Διαμαντοπούλου.

Όπως αναφέρει το "Βήμα" αυτής της Κυριακής (06/01/2013), η Άννα Διαμαντοπούλου συνομιλεί με τον Ανδρέα Λοβέρδο και το Γιάννη Ραγκούση, ενώ γίνονται προσπάθειες να προχωρήσουν σε προσεγγίσεις και άλλων προσώπων.

Η πρώην υπουργός βρίσκεται σε συνεννόηση και με στελέχη του περιβάλλοντος του πρώην Πρωθυπουργού, Λουκά Παπαδήμου, όπως ο καθηγητής Γιώργος Παγουλάτος. Ο κ. Παγουλάτος είναι καθηγητής Ευρωπαϊκής Πολιτικής και Οικονομίας στο Τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Οικονομικών Σπουδών του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών και θεωρείται ένας από τους «τρεις σωµατοφύλακες» του κ. Παπαδήµου (οι άλλοι δύο είναι ο Γκίκας Χαρδούβελης και ο Παντελής Καψής), αφού ανέλαβε επικεφαλής του Γραφείου Στρατηγικού Σχεδιασµού.

Στις εν λόγω συζητήσεις συμμετέχει και ο καθηγητής Ευρωπαϊκής Οργάνωσης στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και πρόεδρος του Ελληνικού Ιδρύματος Ευρωπαϊκής και Εξωτερικής Πολιτικής (ΕΛΙΑΜΕΠ) Λουκάς Τσούκαλης. Ας σημειωθεί ότι στις 13 Δεκεμβρίου 2012 ο κ. Τσούκαλης οργάνωσε δημόσια συζήτηση στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών με θέμα «Για ένα νέο ελληνικό πανεπιστήμιο» που διοργάνωσαν το ΕΛΙΑΜΕΠ, το ΙΟΒΕ (Γιάννης Στουρνάρας), η Κantor, η Κίνηση Πολιτών και η Διεθνής Διαφάνεια Ελλάς, σε συνεργασία με το Megaron Plus».

          Ποιος θυμήθηκε τον κύριο Μόντι, τον προφεσσόρε; Πόσοι θα επιστρατευτούν ακόμη για τη διάλυση του Νότου;  Ποιοι;  Μα οι κύριοι καθηγητές της ήδη διαλυμένης Παιδείας, τα πειθήνια όργανα της κυρίας Διαμαντοπούλου.

Τι προσπαθεί να κάνει το εναπομείναν ΠΑΣΟΚ, όσο ακόμη υφίσταται; Προσπαθεί με νύχια και με δόντια να γαντζωθεί στην εξουσία της τρικομματικής κυβέρνησης των δοσίλογων, ώστε να κερδίσει χρόνο, προκειμένου να μεταλλαχθεί, να ενσωματωθεί και να απορροφηθεί από άλλους πολιτικούς σχηματισμούς.

Προσπαθεί να παρουσιαστεί σαν «κάτι άλλο», «κάτι νέο», «κάτι αλλαγμένο», «κάτι διορθωμένο», ως «κάτι» τέλος πάντων και όχι ως αυτό που είναι: ένα ΤΙΠΟΤΑ. Στην προσπάθειά του αυτή χρησιμοποιεί τα ίδια, δοκιμασμένα και ικανά στελέχη που δεν έχουν όμως πλέον την αίγλη του παρελθόντος καθώς η φθορά του χρόνου και η διαφθορά της πολιτικής τους ζωής είναι αποτυπωμένα στα μάτια τους, στις κινήσεις τους, στις πρακτικές τους, αλλά και στους τραπεζικούς τους λογαριασμούς.

Προσπαθεί να εισχωρήσει σε αριστερούς πολιτικούς σχηματισμούς με κύριο στόχο τον ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, ώστε να τον αλώσει εκ των έσω, μετατρέποντάς τον σε αυτό που όλοι μουρμουρίζουν, στο δήθεν νέο ΠΑΣΟΚ.

Ο σκοπός, απλός αλλά σημαντικός: να εξασφαλιστεί το ακαταδίωκτο των στελεχών του μέσω των νέων συσχετισμών που θα δημιουργηθούν.

Και το κάνει με δύο τρόπους, εκ των οποίων ο δεύτερος είναι ο πιο επικίνδυνος:  με τα μεν πρωτοκλασάτα στελέχη, τα οποία προκαλούν το κοινό αίσθημα και λειτουργούν ως κόκκινο πανί σε υαλοπωλείο γεμάτο ταύρους.

Τα πρωτοκλασάτα στελέχη δήθεν επιλέγουν είτε να διαφοροποιηθούν συγκρουόμενοι με την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ (καλησπέρα, κύριε Λοβέρδο), είτε να μείνουν στην αφάνεια τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο για να ξεχαστούν οι «πομπές» τους (καλησπέρα, κύριε Σημίτη), είτε  - τέλος  - να κινούν τα νήματα της πολιτικής ζωής υπογείως και συγκεκαλυμμένα (καλησπέρα, κυρία Διαμαντοπούλου) μέσω των εντεταλμένων υπουργών (καλησπέρα, κύριε Αρβανιτόπουλε), των κοινοβουλευτικών εκπροσώπων (καλησπέρα, κυρία Χριστοφιλοπούλου).

Και μετά έρχεται το ωραίο: από το πουθενά, σαν όλοι να ξέχασαν, σαν να επετεύχθη κοινωνική συμφωνία, εμφιλοχωρούν παρακομματικά στελέχη παρά τοις Προέδροις, (καλησπέρα, Μαρία), ΔΗΜΑΡίτες συνεργάτες σε δεξιούς βουλευτές (χωρίς καλησπέρα εδώ), δεξιοί βουλευτές με ΠΑΣΟΚους υποστηρικτές. Μέσα σε όλους αυτούς υπάρχει και το πασπαρτού Στουρνάρας, αλλά υπάρχει και ο συρφετός των αυτοπροβαλλομένων υποψηφιοτήτων (καλησπέρα, Ελένη). 

Ναι, αυτό είναι και το ουσιαστικότερο των προβλημάτων: Το ΠΑΣΟΚ επιχειρεί πλαγίως τον διεμβολισμό της αριστεράς. Μέσω των απλών πρώην στελεχών που στις τελευταίες εκλογές δεν μετείχαν στο ΠΑΣΟΚ, αλλά σε σχήματα που προέρχονταν από το ΠΑΣΟΚ.

Χαρακτηριστική περίπτωση αυτή της Κοινωνικής Συμφωνίας της κυρίας Κατσέλη, η οποία ως υπουργός του κυρίου Παπανδρέου είχε αντισταθεί σθεναρά στις επιταγές της τρόικα εξασφαλίζοντας στους δανειζόμενους νοικοκυραίους την πρώτη τους κατοικία, αρκεί φυσικά να μην είχαν δεύτερη (ή άλλα περιουσιακά στοιχεία), κάνοντάς τους να πίνουν νερό στο όνομά της και να πνίγονται σε κάθε τους γουλιά, αλλά και στο όνομα του σοσιαλισμού που πρέσβευε.

Μέσα σε αυτό το πρόβλημα του διαδικτύου, όπου, ό,τι και να γράψει κανείς, όπως και να το γράψει, αντιγράφεται, εκκαθαρίζεται, διυλίζεται και περνάει για «σαφής θέση παλαιόθεν», είναι τόσο εύκολο να σου πουλήσουν φύκια για μεταξωτές κορδέλες και μάλιστα υπό το τεκμήριο της νεότητας.

Η Κοινωνική Συμφωνία, που ερχόμενη σε ασυμφωνία με το ΠΑΣΟΚ, αλλά έχοντας παρ’ όλα αυτά υπογράψει το μνημόνιο, «προσπάθησε να εκφράσει το γνήσιο ΠΑΣΟΚ στις πρόσφατες εκλογές», τώρα φλερτάρει μέσω ατόμων που έχουν ήδη με τον ένα ή τον άλλο τρόπο ενταχθεί στο ΣΥΡΙΖΑ, με την κυβερνητική προοπτική του τελευταίου. Προσπαθεί μέσω των στελεχών της να λειτουργήσει ως ο δούρειος ίππος του ΠΑΣΟΚ στο ΣΥΡΙΖΑ, υποσχόμενη παροχή ικανών και δραστήριων στελεχών με εμπειρία διοίκησης και ψήφους στην κάλπη, ενισχύοντας την κυβερνητική προοπτική του ΣΥΡΙΖΑ.

Ο στόχος απλός: Αφού φαινομενικά καούν όλα τα μεγάλα στελέχη και αποχωρήσουν ντροπιασμένα, να επιτευχθεί κοινωνική συμφωνία μέσα από τις φωνές της δήθεν λογικής. Να γίνουμε δηλαδή όλοι το ίδιο με αυτούς. Να γίνουμε σαν τα μούτρα τους και να μην προχωρήσουμε σε καταλογισμό ευθυνών. Να την γλιτώσουν αυτοί, αλλά κυρίως οι πρωτοκλασσάτοι. «Κόρακας κοράκου μάτι βγάζει;» αναρωτιέται ο θυμόσοφος λαός. «Δε βγάζει» είναι η απάντηση. Αυτό είναι κάτι που δεν πρέπει να ξεχνάμε.

Το παλιρροιακό κύμα που προσπαθεί να περάσει την αντίληψη και ανοχή αναζητώντας συγκάλυψη, είναι κάτι που πρέπει να λάβουμε πολύ σοβαρά υπόψη μας, σε μια εποχή που το λαϊκό περί δικαίου και καταλογισμού ευθυνών αίσθημα είναι πολύ ισχυρό και αναζητά αυτούς που ευθύνονται για τις δανειακές συμβάσεις της εκχώρησης της εθνικής κυριαρχίας και του ξεπουλήματος του εθνικού πλούτου.

Αν δεν θέλουμε να ισχύσει και για εμάς στο ΣΥΡΙΖΑ η παροιμία που λέει: «πες μου τον φίλο σου να σου πω ποιος είσαι», θα πρέπει να σκεφτούμε πολύ σοβαρά ότι «η γυναίκα του Καίσαρα δεν πρέπει μόνο να είναι τίμια, αλλά και να φαίνεται τίμια» και να δράσουμε ανάλογα ανοίγοντας τις πόρτες μας στους απλούς Έλληνες πολίτες που πιστεύουν στις αξίες και τις αρχές μας, από όπου και αν αυτοί οι πολίτες προέρχονται, ενώ παράλληλα να κλείνουμε πόρτες, παράθυρα, παντζούρια και χαραμάδες, ξαμολώντας ταυτόχρονα και τα σκυλιά σε όλους εκείνους που ήρθαν και έρχονται στον ΣΥΡΙΖΑ, όχι για να δώσουν, αλλά για να πάρουν.

Δεν θα επιτρέψουμε να βλέπουν οι Έλληνες συμπολίτες μας Συριζαίο και να κουνάνε το κεφάλι υποτιμητικά και με απογοήτευση, γιατί δεν υπήρξαμε, δεν είμαστε, αλλά, κυρίως, δεν σκοπεύουμε να γίνουμε λαμόγια, δωσίλογοι και προδότες.

Δεν ξεχνώ. Δεν συγχωρώ. Δεν σιωπώ. Εγώ είμαι ο ΣΥΡΙΖΑ.

Για Κοινωνικό Συμβόλαιο μίλησε ο Ρουσσώ. Όχι για Κοινωνική Συμφωνία.

Θάνου Αθανασιάδη & Κωνσταντίνου Νάκκα

Διαβάστε Περισσότερα »

New Year’s Resolutions Reloaded (pt.II)

Πού είχαμε μείνει; Α!, ναι, στο ότι αυτός ο τόπος δε σώζεται με τίποτε. Ωραία ιδέα και άποψη, αισιόδοξη, εύχαρις και με προοπτικές, ένα πράμα. Το μόνο της μειονέκτημα ήταν – και παραμένει – το άτοπό της: Δεν ωφελεί να ισχυρίζεται κάποιος ότι τίποτε δε διορθώνεται και ταυτόχρονα να προσπαθεί μέσα από την άρθρωση νέου πολιτικού λόγου να διορθώσει τα κακώς κείμενα: καταντάει σχιζοφρένεια!

Στα πηγαδάκια των θαμώνων της Ομόνοιας της δεκαετίας του ’60 (το συλλογικό ασυνείδητο λέει ότι) ανδρώθηκαν οι σπουδαιότεροι Έλληνες πολιτικοί, ότι εκεί γεννήθηκαν ιδέες επιχειρηματικού δαιμονίου και ότι, αν ήθελες να μάθεις κάτι ουσιαστικό και ωφέλιμο ατομικά, όφειλες στον εαυτό σου να αποκρυπτογραφήσεις τους κώδικες των συναθροιζομένων, να τους εκμαιεύσεις τα μυστικά και να γίνεις σπουδαίος – αυτό αρκούσε.

Κανείς δε μπήκε προφανώς στον κόπο να αναρωτηθεί για ποιον, τέλος πάντων, λόγο όλοι εκείνοι οι σπουδαίοι θεωρητικοί και συναγελαζόμενοι αλλήλοις δεν έγιναν οι ίδιοι σπουδαίοι και μεγάλοι και τρανοί.

Ήταν μάλλον απλή η απάντηση: ήταν ευκολότερο να μιλάς, παρά να πράττεις. Αργόσχολοι, ξεπερασμένοι, ωχαδερφιστές, ταλαίπωροι γραφικοί: αυτοί συναγελάζονταν στην Ομόνοια του ’60 και του ’70. Οι σημερινοί γεροξεκούτηδες που περιμένουν τη σύνταξη μειωμένη κατά 50 με 60% και είναι πολύ ευχαριστημένοι που το αστέρι της Ευρωπαϊκής πολιτικής τους άφησε και 200 ευρώπουλα να ζήσουν, είναι εφάμιλλοι των τότε ομονοιάκηδων. (Πολύ άνετος είμαι με τους γέρους, ε; Ναι, ο μάγκας! Βλέπετε, ο πατέρας μου χάθηκε στα 55 του, δε χρειάζεται να τιμώ τα γηρατειά, δεν έχω τις αυταπάτες ότι ο νέος μαλάκας, όταν γεράσει, γίνεται σοφός. Γερομαλάκας γίνεται).

Τέλεια, η απάντηση βρέθηκε! Θα σκοτώσουμε όλους τους γέρους, θα μείνουμε κανά δυο εκατομμύρια (άλλοι νέοι δεν υπάρχουν στην Ελλάδα της υπογεννητικότητας και της σήψης του ’12), θα κάνουμε επανάσταση μόνοι μας, ας βγούμε και δεύτεροι, πάλι νικητές θα είμαστε και μετά θα … καθόοομαστε!!

Μπα, ούτε κι αυτό πρέπει να είναι η λύση… Ας την κρατήσουμε στην καβάτζα όμως, πού ξέρεις; Μπορεί να χρειαστεί, αν δε βρεθεί κάτι άλλο.

Θα ζητήσουμε και από το Βαγγέλη μια συνταγματική τοποθέτηση και εφαρμογή μιας διάταξης (καθόλου φωτογραφικής, στηλιτεύω τέτοιες ποταπές μεθόδους!!), του στυλ « στο άρθρο 300 του Ποινικού Κώδικα προστίθεται δεύτερη παράγραφος: Εάν το θύμα της ανθρωποκτονίας συναίνεσε με την ψήφο του στην άνοδο στην εξουσία του πολιτικού ανδρός, ο οποίος και φόνευσε το θύμα, αίρεται ο άδικος χαρακτήρας της πράξης και αποδίδεται το Μετάλλιον της Λεγεώνος του Ελντοράντο στον ως άνω πολιτικόν». Νομίζω ότι η παρούσα Βουλή των Ελλήνων δε θα έμενε αδιάφορη σε μια τέτοια πρόταση. Τέλος πάντων, ίδωμεν.

Αλλά ας μιλήσουμε σοβαρά. Ας δούμε τις διεξόδους μας. Αν στρεφόμαστε στον ορθό δρόμο του νεοφιλελευθερισμού; Όχι και πολύ άσχημη ιδέα! Στην τελική, γιατί να πληρώνω εγώ το Κράτος και τους δημοσίους υπαλλήλους;   Ε;  Εγώ επέλεξα να ασκήσω ελεύθερο επάγγελμα, όχι να με ταΐζει ο άλλος. Επέλεξα να μη γλύψω, να μην παρακαλέσω για μια θεσούλα, να είμαι αυτόνομος! Και μέσα από την ορθή δεξιά πρακτική να γίνω εγώ ο πιο σπουδαίος, ο πιο πλούσιος, ο πιο μάγκας!!!

Μμμμμμ, δεν ξέρω… νομίζω ότι λίγο δύσκολα θα ζήσουν τα παιδιά μου ανάμεσα σε φτωχούς κουρελήδες με μίσος στα μάτια. Νομίζω ότι δεν έγλυψαν όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι, μόνο οι άχρηστοι και οι υπάνθρωποι, αλλά…. τέτοιοι υπάρχουν παντού. Νομίζω ότι στο νεοφιλελευθερισμό η εμπειρία έχει δείξει ότι δεν είναι οι καλύτεροι αυτοί που αναρριχώνται, αλλά τα πλέον κτήνη. Ότι αυτό είναι το πολιτικό σύστημα με τις περισσότερες ομοιότητες προς τη φρίκη της ωμής δύναμης, της χωσίας, της σκληρότητας επιπέδου ζωικού βασιλείου. «Φάε, για να μη σε φάνε, σκότωσε, πάτα επί πτωμάτων, ανέβα και λιώσε τα κεφάλια που σηκώνονται να δουν ήλιο», τέτοια.

Νομίζω επίσης ότι ο νεοφιλελευθερισμός έχει υιοθετήσει μια φοβερή πατέντα, ώστε να βρίσκεται πάντοτε στην από πάνω: Ισχυρίζεται ότι επιθυμεί την κατά το δυνατόν ελάχιστη συμμετοχή του Κράτους στην ατομική και εν συνόλω κοινωνική οικονομική δραστηριότητα, πλην όμως . . . το πανίσχυρο Κράτος του νεοφιλελευθερισμού υιοθετεί τις μυστικές υπηρεσίες, τις μονάδες κρατικής καταστολής, τα πιστοποιητικά νομιμοφροσύνης, την παρακολούθηση, το espionage, τον agent provocateur, το στρατό, τα δημόσια αγαθά, τα πάντα όλα, χάριν της ατομικής ευμάρειας. Σαν όλη η ζωή να είναι ένας αγώνας ποιος θα είναι ο πιο αλώβητος,  ό,τι κι αν πράξει, υπεράνω όλων των άχρηστων κουρελήδων, οι οποίοι εργάζονται για αυτόν, παράγουν για αυτόν, υποτάσσονται σε αυτόν. Στην άγρια φύση που σκεφτόμουν πριν ως αναλογικό παράδειγμα, αυτό – νομίζω – δε συμβαίνει. Στην αγέλη των λεόντων, όλα τα λιοντάρια είναι καλοταϊσμένα. Μπορεί το μπον φιλέ της ζέβρας να χλαπακιάζεται αυθωρεί και παραχρήμα από το μεγάλο αρσενικό, αλλά δεν υπάρχει ένα ζωντανό, το οποίο να μη φάει τίποτε.

Πού ποντάρει λοιπόν το υπαρκτό – ανύπαρκτο Κράτος της Δεξιάς, ώστε να διατηρείται τόσο καλά στη φθορά του Πανδαμάτορος, σχεδόν τόσο, όσο κι η κυρία Μαριάννα;;;

Μα . . . στον λαουτζίκο! Στον κακομοίρη, ο οποίος σχεδόν γουστάρει  - άφατος μαζοχιστής – την  Υ π η ρ ε σ ί α, το βύσμα, τη λαμογιά, το γλύψιμο, το θάμας του αναρριχηθέντος, την ενδόμυχη ελπίδα ότι  - μια μέρα – ο ντουνιάς ο σκάρτος κι ο παράλογος θα του φερθεί εντάξει και  . . . θα σκοτώσει και θα μείνει κι εκείνος ατιμώρητος, θα κλέψει και θα του τη χαρίσουν, θα βγάλει τα φράγκα που του πρέπουν, για να πάει στα μπουζούκια και να χτυπήσει την πιο καυτή γκόμενα του λεκανοπεδίου, κι ας πάει να κουρευτεί η πλέμπα.

Και αυτός ο λαουτζίκος αναζητά να χωθεί στο  Δ η μ ό σ ι ο, στη θεσάρα, όπου κάαααθεσαι και δε χρειάζεται να είσαι ευγενής, δε χρειάζεται να παράγεις, δε χρειάζεται να υπηρετείς τον (συμ)πολίτη σου, γιατί ΕΙΣΑΙ ΒΥΣΜΑ του βο(υ)λευτή!!!

Άρα, για να τα λέμε σωστά, δεν υπάρχει περίπτωση να υπάρξει Κράτος Δικαίου εντός του νεοφιλελεύθερου προτύπου, αφού   α υ τ ό  είναι που χρειάζεται ανεγκέφαλα μαντρόσκυλα, γνώστες μόνον της αγνοίας τους. Αυτοί είναι που ξέρουν ότι, χωρίς ένα αφεντικό να τους προστατεύσει, όσο του κάνουν τα θελήματα, οι υπόλοιποι και θα τους καταλάβουν και θα τους . . . στείλουν για δουλειά! «Απαράδεκτο, αγαπητέ μου, το απεύχομαι, ούτω θα καταστραφώμεν ως Έθνος», θα πει ο γερομαλάκας που παίρνει τρεις συντάξεις, μία ως εκ των υπηρεσιών του προς το Έθνος – ταγματασφαλίτης -, μία ως εκ του υπαλληλικού του δεσμού – προϊστάμενος στο Τμήμα Έρευνας και προώθησης στην αγορά του Καλαβρέζικου Όρχι στο Τατζικιστάν (είναι πολύ σημαντικό το έργο του εν λόγω νπδδ, μην το περιγελάτε, βρε άσχετοι!!) και μία . . . από την Εθνική Αντίσταση (υπήρχε, μας τη δώσανε, την πήραμε, τι θέτε τώρα!)

Άκρη δε βγάζω, βρε παιδί μου…. Τι απόφαση να πάρω;

Πώς να σώσω τη Χώρα;

Ες αύριον τα σπουδαία (μάλλον).

Τέλος βου μέρους

(βλέπω να ‘χει και γου)

Διαβάστε Περισσότερα »

New Year’s Resolutions Reloaded.

            Πάει κοντά έτος, από τη στιγμή που αποφάσισα δημοκρατικά (με ψήφους δυο έναντι καμιάς στην κόντρα με τον εαυτό μου περί τη χάραξη νέας ατομικής πορείας) να ασχοληθώ ενεργά με τα πολιτικά πράγματα σε επίπεδο κεντρικής πολιτικής σκηνής.

Όχι, δε μου έλειπε η άποψη, ούτε οι θεόσταλτες ιδέες σχετικά με το τι ή ποιος μπορεί να σώσει αυτόν τον τόπο. Για την ακρίβεια είχα ήδη προαποφασίσει ότι ο τόπος αυτός δε σώζεται με καμία δύναμη. Δεν ήταν και καμία σοφία αυτό: Ήδη από εικοσαετίας είχε καταρρεύσει το αντίπαλον δέος της κόκκινης αρκούδας. Ήταν νομοτελειακό να καταρρεύσει και ο άκρατος νεοφιλελευθερισμός, έλεγα. Φαίνονταν μάλιστα να συμφωνούν μαζί μου πολλοί, τουλάχιστον αυτό έδειχναν τα σημάδια των τότε καιρών: Βασικά, όντως δεν υπήρχε αντίπαλος: Οι δήθεν αριστεροί της πλάκας (νυν ώριμη ΔΗ.Μ.ΑΡ.), με τις βολεψιάρικες «περί ήπιας αντίδρασης» απόψεις τους, οι οποίες σήμερα τους έχουν καταστήσει το μεγάλο πρόβλημα, ωσεί γενίτσαρους των δεξιών. Η εξαφανισμένη ακροδεξιά του Καρατζα-φέρτα-όλα-να-λιγδώσει-το-εντεράκι, η οποία παρέπαιε στο άτοπο της βασιλο-χουντικής συνύπαρξης (και βασιλιά και στρατά με τάνκς και εθνικοφροσύνες και κόκκινη μηλιά και εθνική παλιγγενεσία και τα πάντα όλα – μόνο που το βασιλιά τον είχε διώξει η χούντα και Κύπρος δεν είχε μείνει, παρά ένα κομματάκι). Το Κ.Κ.Ε. της Αλτσχάιμερ, το οποίο δεν είχε παρευρεθεί στην πτώση του Τείχους, «οπότε δεν είχε συμβεί τέτοιο πράγμα». Ο Συνασπισμός της θεωρίας και της διανόησης, «κουβέντα να γίνεται», «να το συζητήσουμε» «να διασκεφθώ μονάχος, να βγουν δυο απόψεις, να το πω και του ίσκιου μου, να δω τι λέει κι εκείνος», το κουλέρ λοκάλ ανέκδοτο, τέλος πάντων.

Και υπήρχε και η Εξουσία: εναλλασσόμενη, πάντοτε ίδια, ΠΑ.ΣΟ.Κ., Νέα Δημοκρατία, η Εξουσία. «Μη μιλάς κατά του ΠΑ.ΣΟ.Κ., είσαι οπισθοδρομικός!!!» Μην καταφέρεσαι κατά της Νέας Δημοκρατίας, θα βρεις δουλειά του Αγίου (αυτουνού, του τέτοιου μωρέ, έλα, τέλος πάντων).

Αυτή η Εξουσία είχε όλα τα χαρακτηριστικά που την καθιστούν τέτοια: είχε ΜΑΤ και ΜΕΑ (για μια Ελλάδα νέα), είχε προγράμματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, είχε τους Τούρκους στο πλευρό μας, με νέα και μεγαλεπήβολα εξοπλιστικά προγράμματα σε επίπεδο καραβάνας και κατεψυγμένου Αργεντινής, όποτε είπε να κουνηθεί κανείς, είχε το χρυσό όνειρο της Γιάννας Αγγελοπούλου, του Μπάμπη του Βωβού, του Πέτρου του Κωστόπουλου, του Κόκκαλη, του Βαρδινογιάννη, της Πανάθας και του Γαύρου, είχε Μερσεντέ και Ζήμενς, είχε Οζάλ, Οτσαλάν, Κλίντον, 17 Νοέμβρη, είχε γκόμενες στο πιάτο, είχε κλάμπινγκ, μεγάλες πίστες, είχε καφρίλα στην παραλιακή, κάγκουρες, πλατινέ ξανθιές κότες, Ars Gratia Artis, τα είχε όλα. Κι αυτά, και όσα ξεχνάω, σχωρνάτε με.

Και κανείς δεν έλεγε τίποτε. Και κανείς δε μιλούσε, επειδή δεν υπήρχε ένας που να μη γούσταρε. Ανεξάρτητα από ιδεολογίες, όλοι γούσταραν την ευζωία, την άνεση, τη μέρα με αύριο και μεθαύριο και παραμεθαύριο, χωρίς ζόρια, χωρίς πολλά πολλά.

Και μετά μάθαμε έτσι. Έτσι δεν είναι;

Ναι, αλλά ο νεοφιλελευθερισμός δεν έπεφτε. Ανδρωνόταν. Αναπτύσσετο, εξελισσόταν.

Εμένα (και του ίσκιου μου) καθόλου δε μας άρεσε αυτό. Βλέπετε, ουδέποτε υπήρξα υπέρ της εξουσίας αυτού του τύπου. Της εξουσίας, η οποία βολεύει τους γκρινιάρηδες και τους κάνει γενίτσαρους.

Αρκούσε, να το πούμε έτσι, η εξής πατέντα: Γκρίνιαζες στον ΠΑΣΟΚο, έγλυφες το ΝεοΔημοκράτη, ή vice versa. Το αποτέλεσμα πανομοιότυπο: θεσούλα στο Δημόσιο. Αν δεν έπιανε κι αυτό, γινόσουν κομμουνιστής και συνδικαλιστής και αγωνιστής, για τα δίκαια του Λαού. Κάτι έξτρα στα οδοιπορικά, κάτι τζάμπα τσιμπούσια, κάτι υπερωρίες, κάτι κανά μπαξίσι, «να ηρεμήσει ο όχλος», και  - να σου πω κάτι; - πιο μάγκας ήσουν – και επανάσταση, να ‘ουμ’.

Τέλεια όλα αυτά. Γιατί δεν έπεφτε ο νεοφιλελευθερισμός; Δεν καταλάβαινε κανείς τι συνέβαινε και έσκαγαν τα περιστασιακά κανόνια στην αγορά; Δεν προβληματιζόταν κανείς, όταν η Διαμαντοπούλου – μέλος ισχυρό της πανίσχυρης Λέσχης, έμπαινε στα μέσα και στα έξω της παιδείας και εξανδραπόδιζε το σύνολο των δομών; Δεν κόλλαγε κανείς τρυφηλός να πει «ως εδώ», όταν έσκαγαν το ένα μετά τ’ άλλο τα φουρνέλα της Στάζι, της Ζήμενς, του Ο.Τ.Ε., της Δ.Ε.Η.; Μπαμ ο καθένας;; Τσουκάτος, Πάγκαλος, Άκης, Χριστοφοράκος, Λοβέρδος, Βενιζέλος, Παπακωνσταντίνου; Δεν προβληματίστηκε κανείς πού θα πάει το πράμα, όταν όλοι αυτοί είχαν σταματήσει εμφανώς να κρύβονται και είχαν πια αρχίσει να λένε ξεδιάντροπα ότι είναι νεοφιλελεύθεροι; Τόσο τυφλοί κατέστησαν όλοι, που άφηναν τους αρχιμπάτσους να αλωνίζουν με λίστες του Βουλγαράκη ... προς όφελος ΠΑ.ΣΟ.Κ.ων; Έγιναν καλές οι λίστες των διπλοεγγεγραμμένων ψηφοφόρων, επειδή . . . τις έσιαξε ο . . . Παυλόπουλος ; ; ;

Πού πήγαινε όλο αυτό; Και δηλαδή πού να πήγαινε; Υπήρξε, λέτε, ένα λαμόγιο από αυτά που μας/σας/τους κυβερνούν σήμερα  - τώρα που συσπειρώθηκαν, σαν τις ύαινες – που να μην ήξερε;;;

Αλήθεια τώρα, μεταξύ μας…. Λέτε να υπήρξε έστω κι ένας;

Ποιον, λοιπόν, να δικαιολογήσουμε; Κάποιον, έναν. Να βγει κάποιος πολίτης και να μου φτύσει το όνομα στα μούτρα: να μου πει «ξέρεις, κάτι, ρε φίλε; ο τάδε ΔΕΝ ήξερε, τέλος».

Αμφισβητώ ειλικρινά τη δυνατότητα οποιουδήποτε να ξεστομίσει τέτοια κουβέντα, χωρίς να είναι διανοητικά ελλειποβαρής ή λαμόγιο.

To be continued (κάτι μέρες μείνανε)

Διαβάστε Περισσότερα »

Εντάξει, λοιπόν, με παραμύθι *

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας φούρναρης που το ψωμί το άφηνε άψητο, για να είναι πιο βαρύ, γλύτωνε και τα κάρβουνα για το ψήσιμο. 

Δεν άφηνε όλη την παραγωγή άψητη, ούτε ήταν άσχετος περί την τέχνη της αρτοποιίας. Ήταν όμως πονηρός, είχε σκοπό. Κανείς δεν ήξερε ότι έφτιαχνε και καλό ψωμί, εκτός από πολύ λίγους, δικούς του. 

Το καλό το ψωμί ο φούρναρης το έδινε στην οικογένειά του, στους αφέντες του και στους φίλους του. Αυτοί δεν πλήρωναν δεκάρα για το ψωμί. 

Για να βγάλει το κόστος της παραγωγής του καλού ψωμιού, ο φούρναρης πουλούσε το άψητο ψωμί πιο ακριβά. Αν κανείς γκρίνιαζε για την τιμή, ο φούρναρης φώναζε τους φίλους του, τους αφέντες. 

Εκείνοι, αφού έτρωγαν τζάμπα καλό ψωμί, φύλαγαν τον αφέντη και φοβέριζαν τους δυσαρεστημένους πελάτες. 

Μάλιστα, οι αφέντες, επειδή ήσαν κι εκεινοι πονηροί, έκαναν ότι οι μισοί ήταν τσακωμένοι με τους άλλους μισούς. 

Για να ξεχωρίζουν, φορούσαν φορεσιές ίδιου χρώματος, οι μισοί μπλε, οι άλλοι μισοί πράσινο, ο ουρανός και η γη. Όμορφα χρώματα, ο κόσμος τα αγαπούσε, επειδή του θύμιζαν τη μέρα και το γόνιμο χωράφι. 

Δύσκολα μιλούσε κανείς άσχημα μπροστά στους αφέντες. Φαινόταν ντροπή, οι κουρελήδες μπροστά στους καλοντυμένους.

Οι καιροί πέρασαν, ο φούρναρης βαρέθηκε, έδωσε τη δουλειά σε κάτι ξένους. Εκείνοι συνέχισαν το κόλπο, μάλιστα το έκαναν πιο επιστημονικό, πήραν και κάτι επιδοτήσεις, όλα καλά. Ο φούρναρης έκανε παρέα με τ´ αφεντικά, οι ξένοι τους πήραν σε κάτι σαλόνια φοβερά εκεί στα ξένα,γλυκάθηκε. Οι αφέντες που είχαν κάνει κάποια κονέ με τους αφέντες τους έξω, είδαν ότι έχει ψωμί η δουλειά, οπότε όλα τα φουρνάρικα στον κόσμο τα ένωσαν και τα είπαν “παγκοσμιοποίηση”. 

Κάποιοι τύποι που τάιζαν τους έξω αφέντες (εκείνοι είχαν πρωτομιλήσει για αυτην την παγκοσμιοποίηση), είπαν να δοκιμάσουν το κόλπο γκρόσσο: Να εκβιάσουν τους έξω και τους μέσα αφέντες ταυτόχρονα, να τα κάνουν όλα γης μαδιάμ.

Κανείς δεν ξέρει (κανείς δε μπορεί να καταλαβει επίσης) γιατί έγινε αυτό, το πότε άρχισε όλοι το ξέρουν, αλλά δεν το θυμούνται, κι αυτό είναι άλλο παραμύθι. 

Βλέπεις, φίλε παραμυθιασμένε αναγνώστη, σε όλο το παραμύθι υπάρχει ένα πρόβλημα: οι αφέντες. Λες εσύ ότι αφέντες στο παραμύθι είναι αυτοί που έτρωγαν το καλό ψωμί τζάμπα, αλλά στην πραγματικότητα αφέντες είναι εκείνοι οι τύποι που εξαρχής τάιζαν τους αφέντες (τους έξω) των αφεντών (των μέσα).

Ούτε κι ο πονηρός φούρναρης το ήξερε αυτό, ούτε και το κατάλαβε αμέσως. Όταν όμως το συνειδητοποίησε ήταν αργά: είχε γεράσει, είχε δώσει και το φούρνο. Τώρα κι εκείνος δε μπορούσε να γυρίσει κοντά στους κουρελήδες που έκλεβε στα νιάτα του, φοβόταν την οργή τους, όταν μάθαιναν ότι όλη τους τη ζωή την είχαν περάσει τρώγοντας άψητο ακριβό ψωμί, ότι όλο εκείνο το σκηνικό με τις πράσινες και τις γαλάζιες όμορφες φορεσιές που ξεχώριζαν τους αφέντες, ότι όλοι εκείνοι οι καυγάδες πίστης και υποταγής στο ένα χρώμα τη μια φορά και στο άλλο την άλλη πήγαν στράφι, αφού και οι αφέντες τους κουρελήδες ήσαν μπροστά στους έξω αφέντες. 

Και πάνω απ´ όλα εκείνοι οι τύποι. Οι άγνωστοι σε όλους, που κανένας δεν έλεγε το όνομα τους με τ´ όνομά του (κι όλοι τους ονόμαζαν “αγορές”), εκείνοι διαφέντευαν τους έξω και τους μέσα αφέντες, ακριβώς επειδή οι τύποι αυτοί ήξεραν εξαρχής το τάχατες πονηρό κόλπο του φούρναρη, την απατεωνιά των αφεντάδων, τις ατιμίες των έξω αφεντάδων, και απλώς περίμεναν την ευκαιρία τους.

Κι από κάτω, βλοσυροί, έμαθαν την αλήθεια οι κουρελήδες.

Υστερόγραφο.

Εγώ παραμυθάς δεν είμαι και το τέλος αυτού του παραμυθιού ήθελα βοήθεια, για να το γράψω. Ο μεγάλος μου γιος, ο Γιώργος και ο μικρός, ο Παναγιώτης, 9 και 6 χρόνων άκουσαν το παραμύθι ως εδώ: ήθελα βοήθεια. 

“Πώς τελειώνει, λέτε, το παραμύθι;” Τους ρώτησα.

Πετάχτηκε ο μικρός: “Πόλεμος!!” μου είπε.

Απάντησε ο μεγάλος: “Ξέρω γιατί το έγραψες το παραμύθι αυτό, μπαμπά”, μου είπε. “Θέλεις να μιλήσεις για το Σαμαρά και τον Παπανδρέου και τον Σόιμπλε και τη Μέρκελ και τους διεθνείς τοκογλύφους!! Δίκιο έχει ο Παναγιώτης, Πόλεμος!!"

Όλα τα περιστατικά που περιγράφονται εδώ - όπως και σε κάθε παραμύθι - είναι αληθινά. Ο υπογράφων δεν είχε σκοπό να διεκδικήσει τη δόξα του Ομήρου ή του Αισώπου. 

Ένιωσε όμως την ανάγκη να θυμίσει κάτι: 

Το κόκκινο είναι το νέο χρώμα: Παλιό, όσο ο χρόνος, όσο η λάβα, όσο κι ο ήλιος.

Του αίματος, της ζωής και του πολέμου, είναι το χρώμα της οργής, της αντίθεσης, το χρώμα του τέλους και της αρχής, το χρώμα της Κόλασης. 

Δεν υπάρχει πια μπλε και πράσινη φορεσιά, υπάρχει Πόλεμος.

 * του Θάνου Αθανασιάδη

Διαβάστε Περισσότερα »

Πρέβεζα: Οι Τρίτεκνοι απέστειλαν ψήφισμα σε όλους τους βουλευτές της Ηπείρου

Πρέβεζα: Οι Τρίτεκνοι απέστειλαν ψήφισμα σε όλους τους βουλευτές της Ηπείρου

Διαβάστε Περισσότερα »