Τετάρτη, 29 Ιανουαρίου 2014

Στραβός γιαλός....; *



Ελάχιστη προθεσμία μου δίνει ο χρόνος, πριν θεωρηθεί ότι γράφω αστεία πρωταπριλιάτικα. Και πάλι, ίσως αστείο θεωρηθεί. Αλλά, συγχωρέστε με, έμπνευση δεν έχω, οπότε ας φύγει ο μήνας, όπως μπήκε. Μουντά.

Δεν κάναμε τίποτε όλον αυτόν τον καιρό. Αφεθήκαμε στη λογική της επόμενης μέρας, ακόμη ακόμη και στη σκέψη ότι κάποιος άλλος θα κάνει αυτό που πρέπει  - και όλοι το ξέρουμε, τι πρέπει.

Την τύφλα μας ξέρουμε. Αναπαράγουμε ειδήσεις, αυτό μόνο ξέρουμε πλέον να κάνουμε. Αφήνουμε το τροπάρι να εξελιχθεί και εμείς κυνηγάμε χίμαιρες.

Έχει γίνει και αυτή η στροφή που πολύ τα έχει μπερδέψει όλα. Είναι και τα δικά μας γερόντια που προσπαθούν να αποδείξουν με όρους του ’80 τις πραγματικότητες του 2014, είναι θέμα.

Ξέρετε τι; Εν έτει 2014 παρουσιαζόμαστε να είμαστε μόνο το 27% του ελληνικού πληθυσμού των ψηφοφόρων. Έχουμε απέναντί μας το 73%.

Δε σας κάνει εντύπωση, φίλοι; Δεν προβληματίζεστε που δεν αλλάζει αυτό; Είναι δυνατόν να ισχύει;

Έγραψε ο καλός φίλος, ο Κώστας, κάτι πάνω σε αυτό, το αναφέρω αυτούσιο, μπείτε στον κόπο, σας παρακαλώ, να το διαβάσετε.
http://constantinosnakkas.blogspot.gr/2013/03/gallop-took-its-gun.html

Αλλά εμένα δε με καίει μόνον αυτό. Με προβληματίζει περισσότερο το ότι, όσοι κι αν είναι, είναι ακόμη απέναντι.

Κάνουμε κάτι λάθος, βρε παιδί μου; Κάτι πέρα και έπειτα από αυτό το φαύλο κύκλο ασυνεννοησίας και αναβλητικότητας; Ή μήπως είναι αυτό το μόνο πρόβλημα; Γιατί, αν είναι αυτό, τότε μόνον αυτό πρέπει να διορθώσουμε.

Εγώ αυτό νομίζω ότι είναι. Δε διανοούμαι ότι το 73% του ελληνικού λαού έχει άποψη αντίστοιχη με της κυβερνητικής πολιτικής. Δε χωράει ο νους μου ότι υπάρχει τόση κουταμάρα, αφού υπάρχει τόσο περισσότερη πείνα.

Και δεν πιστεύω ότι υπάρχει ακόμη ξύγκι σε όλους αυτούς τους φαινομενικά μουγκούς, τους φαινομενικά κουφούς, τους φαινομενικά τυφλούς.

Είναι οι ίδιοι άνθρωποι – μην το ξεχνάμε αυτό – που, τρία τέσσερα μόλις χρόνια πριν, συναντούσαμε στις γιορτές και στις εξόδους μας.

Τώρα ούτε εκείνοι, ούτε εμείς βγαίνουμε έξω, για να δούμε ότι παραμένουμε οι ίδιοι άνθρωποι.

Δεν έγιναν αριστεροί, όχι.
Γιατί, εμείς γίναμε;
Γιατί, εμείς ήμασταν;
Ειλικρινά τώρα, πίστευε κανείς – έξω από το 3%  - ότι θα ερχόταν μέρα που να υπάρχει διψήφιο νούμερο στο Συνασπισμό;

Και σήμερα, που το 27% είναι στην πραγματικότητα 43%, έχει αντιληφθεί κανένας ότι είναι πράγματι έτσι;

Και αν δεν το κατάλαβε, κι αν ακόμη φοβάται ως "λίγος" κι "ελλειπής", κρυμμένος πίσω από τη "διαφορετικότητα" και το σνομπισμό της πολιτικής ελίτ;

Κι αν υπάρχει ένας Τατσόπουλος σε κάθε γηρασμένο ξύλινο μυαλό;

Μήπως αυτό είναι και το πρόβλημα;
Μήπως το 3% φοβίζει το 73% σχετικά με τις προθέσεις, τις δυνατότητες και – κυρίως – τη μελλοντική του στάση;

Γιατί, διαφορετικά, ο ΣΥΡΙΖΑ έπρεπε να αγγίζει το 73%. Σήμερα, τώρα. Από τη μια οι φραγκάτοι, τα λαμόγια και τα σκυλιά τους, κι από την άλλη ο Έλληνας.

Έτσι δεν είναι η κανονική αντιστοιχία;

Θα προτείνω κάτι.
Έγινε ένα Συνέδριο. Το πρώτο μας.
Σε αυτό το Συνέδριο εμφανίστηκαν, καταγράφηκαν κι έγιναν αποδεκτές κάποιες θέσεις, συγκεκριμένες και σαφείς.
Τις θέσεις αυτές τις εκφράζει όχι η εκάστοτε τοπική Οργάνωση, αλλά ο Πρόεδρος του Κόμματος. Του νέου Κόμματος, όχι των απορριμμάτων του παλαιού.

Με τη λογική ότι «ΣΥΡΙΖΑ ίσον ΣΥΝ και κάτι» νομιμοποιούμε τόσο τους «58», όσο και τους επικριτές μας.

Γίνεται να μιλήσει μόνον ο Αλέξης, εκ μέρους όλων; Γίνεται να ακούσουμε τη δική του και μόνο φωνή, χωρίς εκπροσώπους, χωρίς αντ’ αυτού, χωρίς παράθυρα εκφραστών;

Αν γίνεται αυτό, θέλω να προτείνω και κάτι άλλο: Γίνεται να πληρωθούν όλοι οι όροι της ομιλίας αυτής;

Υπάρχει ένα σαφές διασπαστικό κέντρο θέσεων – απόψεων και ενδιαφερόντων.

Ναι, αυτή είναι η λεγόμενη πολυφωνία.
Σε κάθε δημοκρατικό πολίτευμα, αυτό είναι το μόνο ζητούμενο.
Έχουμε Δημοκρατία δηλαδή και δεν το κατάλαβα;
Δεν έχουμε, π’ ανάθεμά την.
Και γι’ αυτό το λόγο, σκόπιμο είναι ο Αλέξης – και μόνο – να αναφερθεί με τη φωνή του λαού, σχετικά με όσα απασχολούν το λαό.

Τι θέλει αυτός ο λαός; Να μάθει πότε πέθανε ο τάδε, ο δείνα, ο εξαίρετος αγωνιστής του ’44-’49; Είναι δυνατόν να καθόμαστε να αναμασάμε άχρηστη ιστορική γνώση, όταν αυτό είναι αδύνατον να είχε θέση στις ζωές του λαού πριν μόλις 4 χρόνια; Είναι δυνατόν να συζητάμε και να αναμασάμε έννοιες όπως «αλληλεγγύη», «αντιρατσισμός», «αντιφασισμός», οι οποίες δεν ενδιαφέρουν, δεν αφορούν, δεν αγγίζουν τον αγράμματο, το φτωχό, τον πτωχό, το πρεζόνι, τον αγρότη, τον απολυμένο υπαλληλάκο; Προς Θεού, μην παρεξηγηθώ! Είναι όλα σημαντικά, σημαντικότατα! Αλλά: τους αφορούν όλους;

Διαπιστώνουν όλοι την αναγκαιότητα αυτή της κομπορρημοσύνης, όταν ο λόγος δε μετουσιώνεται ποτέ μαζικά σε έργο;

Ξέρουν όλοι για τι πράγμα μιλάει καθένας;

Ποιος από εσάς που διαβάζετε (ελπίζω) αυτή τη στιγμή το παρόν, έχετε ιδέα για το ντανταϊσμό; Ποιος για το κίνημα της garage μουσικής;
Ποιος για τα Δεκεμβριανά;
Ποιος για τη μαζική εξόντωση των φαλαινών από τους Ιάπωνες;
Ποιος για το Κοζλοντούι;

Μην εξεγείρεστε ακόμη. Μη λέτε: «τι λέει αυτός;»

Σκεφτείτε το: μπήκαμε στη λογική των αναπαραγωγών του ίντερνετ και νιώθουμε σπουδαίοι που βρήκαμε την είδηση, το νέο, το παλιό. Αφορά αυτό κανέναν;

Μπορεί. Αν όμως όχι, χάσαμε τη μπάλα.
Και η μπάλα είναι το θέμα.

Η αλλαγή πολιτικού σκηνικού.
Όχι οι ονειρώξεις περί μιας μεγάλης κοινωνικής ανατροπής, της κρίσης μεσούσης και των ανθρώπων εξαθλιωμένων.
Όλα έχουν τη σειρά τους.

Μπορούμε κατ’ αρχήν να πείσουμε τον κόσμο ότι δεν είμαστε οι αιθεροβάμονες επικίνδυνοι ανεύθυνοι που ισχυρίζεται ο Δένδιας και ο Κεδίκογλου;

Πρέπει να κοπιάσουμε γι’ αυτό.
Γι’ αυτό, όχι για τα άλλα.
Όχι πριν γίνουμε εμείς οι ρυθμιστές της κατάστασης.

Και δε χρειαζόμαστε «λιγότερο κακούς» ΠΑΣΟΚους, ούτε «παλαιούς συντρόφους» ΔΗ.Μ.ΑΡίτες να μας βάλουν στο πνεύμα.

Ο λαός θέλει να ξεφύγει από αυτή τη ντροπή.

Δεν είναι δυνατόν να βλέπει παλιούς ντενεκέδες, καλαφατισμένους και βαμμένους κόκκινους. 

Ούτε να ακούει τον κάθε εξηντάρη να εξηγεί γιατί απέτυχε είκοσι χρόνια τώρα.

Μην τους κάνουμε να μας μέμφονται. Να τους πείσουμε, θέλουμε, ότι εμείς είμαστε η λύση.

Γιατί εμείς είμαστε η λύση.
Εμείς είμαστε ο ΣΥΡΙΖΑ.

Όχι ο ΣΥΝ του 3% και των ηττοπαθών εσωστρεφών λύσεων.


(Το παρόν κείμενο συνιστά επικαιροποίηση του παλαιότερου άρθρου μου, από το τέλος του Μάρτη του ’13. Παράξενοι καιροί, στ’ αλήθεια).

*του Θάνου Αθανασιάδη



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...