Τρίτη, 12 Νοεμβρίου 2013

Στα χαμένα*




Την επόμενη φορά που κάποιος αγωνιστής δημοσιεύσει σε τούτο το μέσο μαζικής κοινωνικής δικτύωσης το ιστορικό αποτύπωμα μνήμης ά λ λ η ς μιας ιστορικής ήττας ενός κινήματος, ά λ λ η ς μιας αποτυχίας του παρελθόντος, ά λ λ ο υ ενός χαμένου ή αιματοκυλισμένου αγώνα, ας αναλογιστεί εάν εισέφερε στο σκοπό του - όσο και κοινό σκοπό - ή εάν εκφόβισε, απόδιωξε, αποθάρρυνε το μέσο άνθρωπο, το μέσο πολίτη, το μέσο ψηφοφόρο.

Ποιος θέλει να συνταχθεί με τους ηττημένους;

Ποιος χαίρεται που κάθε αγώνας χρειάζεται αίμα, νεκρούς, μπροστάρηδες, τους οποίους θα φάει το χώμα και θα αναγνωριστούν 50 χρόνια μετά;

Ναι, συνέβησαν όλα αυτά, κάποτε. Υπάρχει κανένα εμμονικό σύνδρομο, το οποίο να υπαγορεύει την επανάληψη των ηττών; Μήπως είναι καιρός να νικήσουμε με λίγο πιο έξυπνο τρόπο, αντί να πέφτουμε σωρηδόν στις παγίδες της "καπιταλιστικής αιμοβόρας εργοδοσίας, των μονοπωλίων και της αστικής αναλγησίας";

Ναι, οι άνθρωποι είναι στη μείζονα μερίδα τους πρόβατα. Ναι, πολλοί θα χαθούν λόγω βλακείας. Δε θα φταίει κανείς, δε θα φταίει κάποιος συγκεκριμένα, παρά μόνον η ανθρώπινη φύση, η οποία υπαγορεύει ο πονηρός να εκμεταλλεύεται και να αφανίζει τον κουτό.

Αυτό θέλουμε;

Προτείνω ενεργητικότερη αντιμετώπιση, κυρίως πιο έξυπνη. Ούτως ή άλλως, από ήρωες στέρεψε ο τόπος.

Αλλά είναι ξεφτίλα να νικάει ο γκαλιούρης, με τον καρφάκια και το χοντρό. Δείτε το κι έτσι: ούτε κι εκείνοι είναι η αφάν γκατέ της φάρας τους.


Αλλά θέλει τρόπο.

*του Θάνου Αθανασιάδη


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...